Ι.D.I.D.I.T.F.O.R.T.H.E.R.O.S.E.S: The Stone Roses, Finsbury Park, Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

Τον Ian Brown τον ερωτεύτηκα όταν τον είδα εκείνο το βράδυ πριν μερικά χρόνια στο Fuzz.

Πολλοί αναρωτιούνται τι είναι αυτό που κάνει έναν άνδρα ακαταμάχητο. Ε, σε αυτόν είναι  ο τρόπος  που κινείται, χορεύει, τραγουδάει, τα κάνει όλα όσα κάνει πάνω στη σκηνή. Κι η φάτσα του.

Από τότε πέρασαν τρία ή τέσσερα νομίζω χρόνια. Κι ανάμεσα σε εκείνον και σε μένα δεν είχε αλλάξει ποτέ τίποτα.

Αποφάσισα να πάω Αγγλία να τον δώ με το που ανακοινώθηκε η συναυλία, κρατώντας τους μυστικούς όρκους που ανταλλάξαμε εκείνο το βράδυ μεταξύ μας και στους οποίους, by the way, οφείλεται το tag line αυτού του σκοτεινού blog: Με μια τεράστια αγωνία – ομολογώ- για το αν θα τους είχε κρατήσει κι αυτός.

Έχοντας μόλις επιστρέψει από την Primavera ,το Finsbury Park αν και τεράστιο μου φάνηκε καταρχάς μικρό. Δεν ξέρω πόσος κόσμος μαζεύτηκε τελικά εκεί την πρώτη μέρα αλλά ξέρω πόσος μου φάνηκε πάνω μου. Έφτασα εσκεμμένα νωρίς για να είμαι μπροστά- μπροστά και κέντρο κι έτσι είχα το χρόνο να χαζέψω τον κόσμο, τα ίχνη του, τις φωνές του. Ο κόσμος ήταν αρκετά νέος, αλλά είχε και μεγαλύτερους, όπως και νάχει ο μέσος όρος ήταν αισθητά νεώτερος από εκείνον της δεύτερης μέρας. Έπιναν όλοι από τις 4 το μεσημέρι. Πάρα πολύ- κρασιά και φυσικά μπύρες. Τόσο πολύ που κατάλαβα τι θα γίνει.

Το foreplay δεν νομίζω ότι ήταν ότι καλύτερο. Οι Rudimental αν και δημοφιλείς και μπητάτοι μας ζάλισαν με το πόσο ψηλά στα charts είναι το κομμάτι τους  (oops, #1 δίπλα στους Daft Punk), προσωπικά κάτι δεν πήγε καλά ανάμεσα σ’ εμένα και τη μουσική τους.

Οι Courteneers  σήκωσαν ψηλά τη σημαία της indie από το Manchester αλλά δεν την κράτησαν και στο ύψος της, νομίζω βαριόντουσαν ή κάτι τέτοιο- κανένα πάθος – προτιμώ να τους ακούω online σε random playlists που πέφτουν στα δάκτυλά μου.

Αυτός που είναι πάρα πολύ καλός είναι ο Dizzee  Rascal κι όλη του η παρέα που ξεσήκωσαν τον κόσμο και γενικά χορεύαμε όλοι μαζί σαν να μην υπήρχε επόμενη πράξη. Αξίζει πραγματικά και σαν ποιότητα μουσικής και σαν απόδοση σε live.

Αλλά φυσικά δεν ήμασταν γι αυτό εκεί. Το οποίο αυτό για το οποίο ήμασταν εμφανίστηκε στην ώρα του κάπου μετά τις 8μιση το βράδυ.

Στην ώρα του. Προ καιρού, όταν αποφάσισα να πάω Λονδίνο για πάρτι τους, πρότεινα σε κάποιον  άνθρωπο που αγαπάω πολύ και που ακούει εξαιρετική μουσική να έρθει παρέα. Μου είπε χαρακτηριστικά: ‘’Τους άκουσα όταν έπρεπε’’. Λάθος.  Θέλω να πω, ότι μάλλον αυτή η ώρα που βγήκαν, με αυτά και όπως τα έπαιξαν, δεν ανήκε σε κανένα τωρινό σημείο του χρόνου. Ήταν σαν να είχαν κλειδώσει το χρόνο εκεί, χρόνια πριν και να ξαναγύρισαν το κλειδί στη μηχανή την Παρασκευή το βράδυ. Αλλά με ένα φανταστικό, μνημειώδη τρόπο.

Λένε τα καλά κρασιά όσο μεγαλώνουν γίνονται καλύτερα. Ναι, αλλά κρατώντας τα καλά σφραγισμένα και υπό κατάλληλες συνθήκες μέσα στο μπουκάλι.

Οι Stone Roses υποστήριξαν το όνομά τους και κατάργησαν κάθε κανόνα. Ο χρόνος από το '96 και μετά κύλαγε μαζί  με τον καθένα χωριστά σαν μέσα από ανοιχτά μπουκάλια εκτεθειμένα στον αέρα. Κι όταν έπαιξαν προχτές το βράδυ, τον πήραν με το μέρος τους και κατάφεραν να παίξουν 17 από τα καλύτερά τους κομμάτια προσφέροντας χωρίς καμία τσιγγουνιά τη δύναμη και την παλληκαριά της Πέτρας της ωριμότητας τους στο ίδιο ποτήρι με την φρεσκάδα και την αυθάδεια των Τριαντάφυλλων της σχεδόν ψυχεδελικής απόδοσης της μουσικής τους.

Ο Μάνι ήταν πιο νέος από ποτέ και στο δικό μου το μυαλό λειτουργούσε σαν ένας σιωπηλός σκηνοθέτης που έσπρωχνε τα κομμάτια στον αέρα που αναπνέαμε έξω από τη σκηνή. Ο Squire (καλά,πόσο χρονών είναι αυτό?) ήταν απίστευτα θρασύς  στον τρόπο που κατάφερε να εντάξει ροκ ύφος σε αυτό που οι άλλοι θέλανε να είναι ψυχεδέλεια και είμαι σίγουρη ότι τάχε βρει προηγουμένως και κρυφά με τον Reni που εγώ, δεν μπορούσα να δώ καλά από τη θέση που βρισκόμουνα, γαμώ το.

Και ο Ian. Ποτέ πριν κανένας πιο μικρόσωμος, κοντός, χαμένος μέσα στα σκούρα industrial ρούχα του και βίαιος άνδρας δεν φαινόταν πιο τεράστιος και τρυφερός πάνω στη σκηνή. Κανένας χρόνος δεν πέρασε ποτέ από πάνω από τα χέρια του, τα πόδια του, το μυαλό που τον κινεί ολόκληρο και κυρίως τη φωνή του. Ο τρόπος που απέφερε τη λέξη WATERFALL απλά δεν υπάρχουν λέξεις να περιγραφεί το πόσο πάθος και νοσταλγία έκρυβε μέσα του.

Κι ο κόσμος. Μεθυσμένος τραγούδαγε. Η πίεση μπροστά κι από πίσω και από τα πλάγια ήταν τέτοια που κάποια στιγμή έφτασα να μην μπορώ να αναπνεύσω. Τρόμαξα. Και μόνο χάρη στο απίστευτο κέντρο self-motivation που έχω από μικρή στο κεφάλι μου κατάφερα να επιμείνω και να μείνω λέγοντας στον εαυτό μου ‘’Ρίσκαρε. Αν βγεις τώρα από δώ, δεν θα βλέπεις τίποτα, θάσαι loser’’ και βάζοντας όλη μου τη δύναμη να κρατάω κόντρα με τα χέρια προς τα πίσω και προς τα πλάγια.

Η γελοία στιγμή της βραδιάς. Κάποια στιγμή, ακούω δίπλα, πίσω δεξιά μου με βαριά γιαπωνέζικη προφορά τη λέξη – παραγγελιά ‘’Waterfall’’. Γυρνάω κι ήταν ένας πολύ ψηλός, διοπτροφόρος, πιτσιρικάς Γιαπωνέζος. Δύο δεύτερα μετά ο Ian μας το αφιερώνει - σε εμάς που ουρλιάζαμε για εκείνον.

Η ακόμα γελοιότερη στιγμή της βραδιάς. Στο Made of Stone ο κόσμος παραληρούσε. Ξαφνικά δεν πάταγα κάτω. Σηκωμένη και στριμωγμένη γυρνάω δίπλα, πίσω, δεξιά μου και βλέπω τον Γιαπωνέζο κι αυτόν σηκωμένο στον αέρα από την πίεση του κόσμου. Ανταλλάξαμε δύο αμήχανα χαμόγελα σαν αυτά της Kate Winslet με τον γέρο που έπινε στην κουπαστή του Τιτανικού λίγο πριν το τέλος.

Για την ασφάλεια του event. Αυτό αξίζει λίγα λόγια παραπάνω. Τρείς τάξεις ιεραρχίας: 

Οι πορτοκαλοφορούντες safety guys and gals που μας πρόσφεραν νερά για να μη λιποθυμήσουμε.

Οι μπλε και με ακουστικά supervisors που πήγαιναν πέρα δώθε μπροστά στη σκηνή κι εντόπιζαν θέματα προς λύση ή και προειδοποιούσαν για απομάκρυνση από τη συναυλία αν τράβαγες οτιδήποτε με ταμπλέτα ή μηχανή (επιτρεπόντουσαν μόνο τα κινητά).

Οι μαυροφορούντες  Management Team, όλοι μεγάλοι σε ηλικία κι έμπειροι. Στεκόντουσαν μπροστά μας και κάνανε δύο πράγματα: ‘Ανίχνευαν’ ποιος είναι έτοιμος να λιποθυμήσει ή λιποθύμησε ή θέλει να βγει έξω γιατί δεν αντέχει και αφού του έκαναν την ερώτηση  ΄You want to come out?’ κι αυτός ή αυτή ή η παρέα τους απαντούσαν θετικά τον τράβαγαν με τη βοήθεια των safety και του κοινού. Επίσης όποιος έκανε χοντράδες με ποτά ή χωρίς, τον τράβαγαν , του άνοιγαν το μάτι, το κοίταγαν μέσα (κι αν διέκριναν κόρες διεσταλμένες να φανταστώ?) τον τράβαγαν με το ζόρι εκτός χώρου κάπου πίσω. Από τη μέση της συναυλίας και μετά περνούσαν διαρκώς κόσμος και πόδια πάνω από το κεφάλι μου.

Ο Ian αγαπάει το κοινό του κι όλες αυτές τις γυναίκες όλων των ηλικιών που είχαμε πιάσει πρώτη σειρά, ουρλιάζαμε Iaaaaaaaan - Iaaaaaaan κι αντέξαμε τόσα για εκείνον. Στο τέλος ήρθε και μας έπιασε σχεδόν όλες γεγονός για το οποίο τον ευχαριστώ και του αφιερώνω εκτός από την καρδιά μου και το χέρι μου. Είναι το ίδιο που άγγιξε κάποτε τον Keith Richards.

Έφυγα και γύρισα την άλλη μέρα για να χαρώ έναν καταγεμάτο θετική ενέργεια Miles Kane,όσο άσχημο είναι το μωρό τόσο καλή είναι η μουσική κι η παρουσία του πάνω στη σκηνή, τον Πρίγκηπα Johnny Marr που ευχαρίστησε επιδεικτικά τον Mani που τον κάλεσε για support και ξεσήκωσε τον κόσμο με τα τραγούδια των Smiths που έπαιξε (προσωπικά γουστάρω πολύ και αρκετά από τα καινούρια τα δικά του) και τους αγαπημένους  μου προσωπικούς θεούς από τον πρώτο τους δίσκο PIL.Ο Johnny Rotten φαινόταν πολύ γερασμένος, λύγισε επανειλημμένα στη σχετική αδιαφορία του κοινού που είχε αφηνιάσει εντελώς μεθυσμένο περιμένοντας τους Roses κι έφτυνε διαρκώς κίτρινα υγρά προς τη μεριά της σκηνής κι όχι μόνο. Εγώ πάντως το μουσικό μέρος το ξαναφχαριστήθηκα.

Και μετά άρχισε η πίεση που αυτή τη φορά συνοδευόταν από άνδρες να το βγάζουν και κάνουν τσίσα τους εκεί δίπλα και πίσω μου κι όπου πέσουν, ένα ελικόπτερο πάνω από τα κεφάλια μας και πολλά μπουκάλια με τσίσα να περνάνε κι αυτά πάνω από τα κεφάλια μας. Έφυγα στο πρώτο που έσκασε δίπλα μου- είπα άσε , ας κρατήσω μόνο την αποθέωση και αυτό που έζησα και άκουσα και είδα και τραγούδησα. Και την ώρα του Made Of Stone.

Αυτό δεν θα φύγει ποτέ από πάνω μου, ποτέ και ήταν μεγαλύτερο από αυτό που έζησα με τους Stones στην Αθήνα το 1998. Sorry Keith. I only have one right hand and a heart made of stone.

..................................................................................................................................................

Φωτογραφίες από τις δύο ημέρες ανέβασα σε ειδικό board στο Pinterest

Playlist με την setlist της Παρασκευής - πλήν του Fools Gold-  μπορείτε να ακούσετε εδώ

10 έρωτες κι άλλες λίστες κι εγώ στο Primavera Sound Festival

10 έρωτες, ανάκατα στο χώρο που πιάνουν στο μεταχίππικο μυαλό μου αλλά με χρονολογική σειρά αρπάγματος της εξίσου μεταχίππικης καρδιάς μου

1. Στα πατώματα με τους Parquet Courts

Κυλίστηκα και πατήθηκα κι αποτελειώθηκα με το μοναχικό έπος του Andrew Savage κι όποιος δεν έζησε αυτό, δεν έχει ζήσει τίποτα

Κι αυτοοοοοό



2. Les Femmes Sauvages 

Όταν ήμουν μικρή αναρωτιόμουν γιατί δεν υπήρχαν γαμάτα γυναικεία συγκροτήματα.Νομίζω ο χρόνος μου περίμενε τις Savages

3. Monomania 

Ανάβει το φεγγάρι πίσω από τη Ray Ban κι εγώ χορεύω με Deerhunter και τον μπέμπη τους σε μια νοητή αγκαλιά. Μόνο respect και εμμονή. MONO

4. Dead Mantra- My Live Karma

Aυτόν θα τον γνωρίσω μια μέρα. Μέχρι τότε τον ευχαριστώ που έρχεται στον ύπνο μου

5. To μωρό με τα κόκκινα χείλια

Soul Violator και φύσαγε ο αέρας τα μαλλιά και των δυό μας. Κάπου μέσα μου ξύπνησε η ανάμνηση του Exile On The Main Street. Τόσο πολύ

6. BLUUURGASM

Μαζικός, βαθύς και μετανοημένος. Ποτέ δεν είναι αργά 

(φωτό από Vogue- οι δικές μου όλες καρακουνημένες)

6. ΚΟΠΗΚΑ 

Στα δύο. Η μουσική genius και κοφτερή όσο και το κρύο εκείνο το βράδυ, το θέαμα πολυσχιδές μεν αλλά και στρογγυλεμένο δε. Είναι όμως πάντα ένα μαχαίρι που με κόβει και γουστάρω

7. Clan In Da Front

Κι εγώ εκεί . Συμμοριτοπόλεμος

8. The Fucking Yeaaahamazing Dan Deacon

Το ritual πίσω στη σκηνή, τα σχόλια περί Prince, η μεταψυχεδελική του έκρηξη. 
Seriously DanDeaconized 

9.His and Mine Sensations

2 in 1 και δάκρυα και σεξ πίσω από κουρτίνες 

10. BLOODYSM

Τέλειωσα

24 μπάντες για να τραγουδάς

Τετάρτη  22.05.13 
Breeders,Cheetahs,Veronica Falls,Parquet Courts
Πέμπτη 23.05.13 
L’Hereu Escaba,Savages,Tame Impala,DinoSaur Jr.,Deerhunter,Killer Mike,Menomena,Dead Skeletons,Animal Collective
Παρασκευή 24.05.13
Kurt Vile & The Violators,Peace,OM,Jesus and Mary Chain,Blur,The Knife
Σάββατο  25.05.13

Dead Can Dance,Wu-Tang Clan,Dan Deacon,Liars,My Bloody Valentine

4 Pinchos να θυμάσαι

Τηγανητό camembert με σιρόπι φρούτων του δάσους

Ψωμάκι με φρέσκια ντομάτα, λάδι και ορυκτό αλάτι

Foie gras

Μπιφτεκάκια με πικάντικη μαγιονέζα

1 μαξιλάρι να πλαγιάσεις

2 Φίλες να κοιμηθείς μαζί

 @nikisot και @wednesday_addam 

1 φεγγάρι να θυμάσαι για πάντα

 Κι ένας άντρας να τον παντρευτείς

Συνολικός βαθμός εμπειρίας 20 στα 10

Βαθμός ευκολίας επαναφοράς ''logistically impossible'' που θάλεγε κι ο Dan Deacon

Hey Baby, Take A Walk On The Wild Side (Soundtrack για το ταξίδι του Γιάννη)

Γιάννη,
άμα ποτέ σε βρώ εκεί πέρα,νάχεις ξανά μακριά ξανθά μαλλιά, καθαρό πράσινο βλέμμα και  να φοράς εκείνο τον στενό,λαδί, κοτλέ σωλήνα. Το γκρι μπουφάν σου θα το φέρω εγώ.
Μέχρι τότε, πάρε μαζί σου αυτό από μένα

Για εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη που κατεβαίναμε τραγουδώντας από Καλλιθέα στη Βασιλίσσης Όλγας

Για τότε που δεν θυμάμαι πως έγινε

Για την ξαστεριά και τον κρύο αέρα στο βορεινό παράθυρο

Για τις φάσεις στη Θέση 'Κώστα'

Για την αιώνια μελαγχολία σου

Γιαφτό που ήσουνα

Για όλα όσα μας χώριζαν

Για όλα όσα ονειρευτήκαμε και δεν κάναμε μαζί

Για όλα όσα κάναμε μαζί

Για ότι περπατήσαμε όλες τις φορές στην Κρήτη

Για αντίο

How about a Human Falling in Love with an Album?

Σε είδα είπα κι ήταν αυτά που γράφανε αυτοί οι δυό τύποι από τα βόρεια.

Για μένα ήταν σαν νάκουγα ντουντούκες να φωνάζουν χτυπώντας νότες Στοκχάουζεν, Σοστακόβιτς με μίγμα από ιδέες που, κάποτε - κάποτε, αλλάζουν την πορεία μιας γενιάς.

Ακούω συνέχεια με μικρά διαλείμματα.

Κάποιος να τους το μεταφράσει και να τους το πει αυτό.

Αφού αυτό θέλουν εγώ αυτό θα κάνω.

Μαλάκα, αυτός ο δίσκος δεν σηκώνει βαθμούς,κρυφοκοιτάγματα, τίποτα. 

Mόνο την τρίχα μου.

Τα δικά μου 15+1 best new tracks για το 2013 so far

Ανακατεμένα και κάπως έτσι,OK;

1. Chasing The Light - Lust For Youth

Για τότε στο Αμβούργο

2. Shuggie - Foxygen





Για νάρθεις μαζί μου στο San Francisco

 3. Song For Zula - Phosphorescent




Για να πάμε Μεξικό  μαζί μέσα σ'ένα βρώμικο λεωφορείο

4. Generate! Genarate! - Johnny Marr



Για λίγα ευρώ παραπάνω

5. The Stars Are Out Tonight - David Bowie




Για το γαμώτο του Ziggy

6. Lovesick - - Peace




Για την πουτάνα την Άνοιξη που ξανάρθε και που δεν αλλάζει όσο και να μεγαλώσω

7. Leather Jacket Love Song - The Cribs




ΞΑΝΑ, Για την πουτάνα την Άνοιξη που ξάνάρθε και που δεν αλλάζει όσο και να μεγαλώσω

8. Doubles and Trebles - Wire




Για αυτά που έρχονται

9. Demon To Lean On - Wavves




Για να φάμε μαζί φράουλες το πρωί στο Φάληρο

10. She Will - Savages




Για τη νύχτα που δεν βαριέται νάρχεται κάθε βράδυ

11. Mute - Youth Lagoon




Για τον έρωτα που μόλις μου πέρασε

12. An Eye For A Tooth- The Knife




Για τη στάση νούμερο 42

13. Ngoje Zemren Tem - Kaos




Για τα παιδιά από την Κοζάνη

14. Pulsar - Follakzoid




Για μένα, εντελώς όμως

15. Only Tomorrow - My Bloody Valentine




Για όσους ξενυχτάνε περιμένοντας μουσικές

15+1  Chasing The Light - Lust For Youth  (Anthony Naples Remix)



Για να κλείσω με το καλύτερο

Read the poem 'Cities Vagabonds' by Arthur Rimbaud while you stream AMOK, the new album by Atoms For Peace 

Cities Vagabonds

These are cities!

And this is the people for whom these

Alleghenys and Lebanons of dream have been raised!

Castles of wood and crystal move on tracks and invisible winches.

Old craters ringed with mammoth statues and

coppery palms roar melodiously in flames.

Festivals of love reverberate

from the canals suspended behind the castles.

Chimes echo through the gorges like a chase.

Corporations of giant singers assemble,

their vestments and oriflames

brilliant as the mountain-peaks.

On platforms in the midst of gulfs,

Rolands brazen their bravuras.

From abysmal catwalks and the rooftops of inns,

a burning sky hoists flags upon the masts.

The collapse of apotheosis

unites the heights to the depths

where seraphic shecentaurs

wind among the avalanches.

Above the plateaus of the highest reaches,

the sea, troubled by the perpetual birth of Venus

and loaded with choral fleets amid

an uproar of pearls and precious conches,

grows dark at times with mortal thunder.

On the slopes,

harvests of flowers

as big as our weapons

and goblets are bellowing.

Processions of Mabs in red-opaline scale the ravines.

On high, their feet in the waterfalls and briars,

stags give suck to Diana.

Bacchantes of the suburbs weep,

and the moon burns and howls.

Venus enters the caves

of the black-smiths and hermits.

Clusters of belfries repeat the ideas of the people.

Issues from castles of bone an unknown music.

In the boroughs legends

are born and enthusiasm germinate.

A paradise of storms collapses.

Savages dance without stopping the festival of night.

And, for one hour, I descended into the swarm

of a boulevard of Baghdad

where groups of peple were singing

the joy of the new work,

circulating under a heavy wind

without being able to escape those fabulous phantoms

of the mountains to which one must return.

What good arms, what wondrous hour

will restore to me that region

whence come my slumbers

and least movements?

For more poems of Arthur Rimbaud click here

180 ευρώ - τόσο κοστίζει ένας χαμένος έρωτας

Βάλε ψηλά τακούνια
άλλη μια ροζ κορδέλα στα μαλλιά
ακριβή κολώνια να μυρίζει στα καθίσματα
λίγη σιωπή να τα σκεπάσει όλα
και ξεκλείδωσε

Εκείνη τη μέρα, δεν είχε πιά τα πόδια στο νερό
και δεν έσταζε παντού δάκρυα
μόνο σκόνη κι αέρας να θολώνουν το μυαλό
σαν μια σεκάνς ταινίας που τελειώνει
αποκαλύπτοντας μία ασπρόμαυρη τρύπα

Και μια ίδια τρύπα στο μυαλό
ανάμεσα σε ανόητα γέλια
και αυτό το χάσιμο
που φέρνουν οι βαριές κουβέντες
που κάνεις πως δεν διάβασες
για να κερδίσεις λίγο χρόνο ακόμα

Πήγε έντεκα
δεν υπάρχει τίποτα εδώ
κι εγώ είμαι κάποια ευρώ μείον

Synthetiki, Six D.O.G.S 19.01.13: H αβάσταχτη στιγμή που καταρρέει ένας Ύμνος

Λένε ότι οι ύμνοι δεν καταρρέουν.

Καταρρέουν μόνο οι οι θρύλοι, οι μύθοι, οι άνθρωποι καθώς και τα καθεστώτα.

Το Σάββατο το βράδυ, κλείδωσα τον Άβατον τον τεκνατζή στα σύννεφά του πάνω από το λιμάνι, πήρα τα κλειδιά και την έκανα για τα 'σκυλιά', εκεί που αποφεύγω να πηγαίνω γιατί μου φαίνεται σαν ψεύτικο και μακριά απο τα μέρη που συνήθισα να παίρνω αναπνοές.
Όταν έχεις ξαφιονιστεί για χρόνια με συνομίληκους ή μάλλον συνομίληκους που δεν έχεις ποτέ γνωρίσει και μόνο ακούσει κι έχεις δεί όλους τους άλλους (τους βασικούς:P), τέσπα,σχεδόν όλους τους άλλους κι είναι περίπου σαν τους γκόμενους και τα κατέ της παιδικής σου ηλικίας, αυτό που φοβάσαι είναι πως θα σε βλέπουν οι άλλοι,σαν είσαι μόνος,μέσα στα όνειρα που σε οδήγησαν εκεί.  
Κράτησα μπακ-απ τα 7 ευρώ,τα τσιγάρα μου και τα ποτά ( με μεζούρα ρε ), το λουλουδάκι στο χεράκι μου και περίμενα μέχρι που αυτοί οι σκοτεινοί τύποι βγήκαν να παίξουν εκεί δίπλα.
Άκου, τον 'μεγάλο' νομίζω τον είχα δεί στο Friends ή στη La Luna ή κάπου σ'εκείνα τα μέρη να χορεύει μόνος ακριβώς όπως ταλαντευόταν μόλις κι όταν του γούσταρε εκεί μέσα. Τον 'μικρό' δεν τον είχα συναντήσει ποτέ αλλά είχα ξαναδεί το βλέμμα αυτουνού που κινεί τα νήματα συνεπαρμένος από τις ιδέες του αλλουνού και σίγουρος ότι μπορεί να τα κάνει όλα αλήθεια,γιατί είναι αυτή η αγάπη, ο θαυμασμός κι η απέραντη ανοησία του να νομίζεις ότι μπορεί να τα κάνουμε όλα, και δεν είναι ανοησία,είναι η χαρά και η δύναμη να πιστεύουμε σε λέξεις και ήχους και μουσικές και όνειρα μαζί.
Όταν έβαλαν τις μάσκες ήταν σαν μιά αταίριαστη, εντελώς straight αναφορά στον δικό μου Παζολίνι, ακριβώς αυτό που έπρεπε να κάνουν για τύπους σαν εμένα, νομίζω εκείνη τη στιγμή αποτυπώθηκαν το αιώνιο δίλημμα kinky ή rock κι η απάντησή του.
Το Σάββατο το βράδυ πήγα εκεί μόνος, μεγάλος, αβέβαιος:
Σε μια απέραντα απολίτικη περιοχή, εποχή  στιγμή -δεν έχω ιδέα πόσοι κατάλαβαν πόσο αφύσικα και βαθειά πολιτικά ήταν αυτά που είπαν, τραγούδησαν και χόρεψαν αυτοί οι δυό συνθετικοί ήρωές μου.
Τραβάω μια κουρτίνα, θα σκέφτομαι πίσω της τον 'μικρό' πάνω στα πλήκτρα,κάτι είπε για το να μην αυτοκτονάμε εμείς αλλά να χτυπάμε αυτούς που μας πειράζουν και χαμογέλαγε,δεν ξέρω αν είναι εύκολο αλλά ωραία τόπε κι ακόμα καλύτερα χόρευε ο 'μεγάλος',ρίχνοντας jackie o ματιές στη μικρή χορευταρού μπροστά μου κι έτσι πέρασε η νύχτα,γεμάτη ύμνους, σαν να χορεύαμε στο δρόμο κι άβολα, τελείως άβολα, γιατί αυτοί οι τύποι δεν είναι synthetiki, είναι μόνο afthentiki,όσο και τα βλέμματα και το rave των λέξεων, των στίχων τους και ότι συνεπάγεται αυτό  που τελικά είναι κι είπαν 'οτι γουστάρουμε και σ'όποιον αρέσει΄΄. 
Κι όσο όλοι αυτοί οι παλαβοί άγνωστοι εκεί μέσα,που μ' έκαναν να νοιώσω επίσης τόσο άβολα κάνοντας τον ύμνο μου να καταρρεύσει γιατί τραγούδαγα '' είσαι μόνος' και ρε γαμώ το, ΔΕΝ ήμουν μόνος

Ο άνδρας που τον αγαπώ ΔΕΝ διαβάζει το blog μου

 

Και με παίζει, αγνοώντας ότι μόνο αυτός και τα όνειρά μας χορεύουμε σε τούτο το δρόμο.
Εγώ δεν μπορώ να σε παίξω μωρό μου
μόνο τραγούδια σαν αυτό μπορώ να μας παίξω
και μέχρι να μας καταστρέψω

Άμα χιονίσει

 

Ο χρόνος είναι τόσος όσος λέει που θα έκανα για σένα τα πάντα ακόμα κι αν έχει ήλιο. Ακόμα κι ένα τηλέφωνο

10 θα κι ένα περίπου soundtrack για το 2013 (Revisited)

#1 Θα συνεχίσω να προκαλώ την τύχη μου γιατί πολύ μου τάπρηξε τώρα τελευταία

#2 Θα λέω λιγότερα και θα κάνω περισσότερα γιατί πολύ μου τάπρηξα τώρα τελευταία

#3 Θα κάνω ένα μεγάλο ταξίδι. Με αεροπλάνο κι όχι με το μυαλό μου

#4 Θα βγώ πιό έξω εκεί που είναι το πραγματικό μου συνάφι

#5 Θα στείλω στα αζήτητα της μνήμης μου όσους με χάλασαν ενώ θα συνεχίσω να τραγουδάω

#6 Θα σε παίρνω τηλέφωνο κάθε φορά που θα σφηνώνομαι στο κεφάλι σου όπως εσύ στο δικό μου 

#6 REVISITED Θα (ξανα)πάω Primavera

#7 Θα μάθω ξένες γλώσσες χα, HTML5 για πάρτη μου και του χρόνου τέτοια εποχή τρέμω στην ιδέα του απολογισμού but you can always get what you want:p

#8 Θα μου δώσω όσο χρόνο θέλω για όλα όσα θέλω

#9 Θα ξαναχάσω την ψυχή μου πεθαίνοντας μέσα σε έρωτες,ποτά και μουσικές

#10 Θα ξαναζήσω για πάντα το βράδυ της 7 του Ιούνη