Search This Blog

Sunday, December 17, 2017

Blogovision 2017: Στο #4 Relatives in Descent και Ρομαντικό Post Punk Made in Detroit


People live with a private understanding
Sorrow's the wind blowing through
Truth is hiding in the wire

Νομίζω η φράση που άκουσα περισσότερες φορές μέσα στο μυαλό μου το 2017 ήταν το ''She's just trying to reach you'' 


Επίσης η πιο ωραία φράση που διάβασα για το ακούσια ρομαντικό και σαν από απελπισμένο έρωτα Relatives in Descent των Protomartyr ήταν στο Pitchfork που τους έθαψε με 6,9 και λέει 
 it contains a constant sense of unease about the world and its future






Saturday, December 16, 2017

#Blogovision 2017: Στο #5 μου το Concrete Desert μια νύχτα που οι κεραυνοί έβρεχαν L.A Hip Hop


Το American Dream του Στρατάρχη Jagadis  Scarlet o 'Hara  Barigai  - η φανταστική ιστορία ενός άνδρα που τόλμησε το αδύνατο, στις τάξεις του Βρετανικού Ινδικού Στρατού στις αρχές του 20ου αιώνα. Κατάφερε να γίνει αποδεκτός από τους συντρόφους του σε μια εποχή που το να είσαι Ινδός ήταν περίπου παρίας,πόσο μάλλον να γίνεις Στρατάρχης και Σκάρλετ Ο' Χάρα μαζί. Το πτώμα της Σκάρλετ  βρέθηκε βιασμένο και κατακρεουργημένο ανήμερα Χριστούγεννα του 1925 σε μια παράγκα της Καλκούτα, πολύ κοντά στο στρατόπεδο που αυτή υπηρετούσε.


Το Concrete Desert των Bug vs.Earth είναι το soundtrack  αυτής της ιστορίας, το ίδιο σκοτεινό, ασπρόμαυρο, δαιδαλώδες, με την πάλη ανάμεσα στην electronica  και το hip hop να υπογραμίζει τις αντιθέσεις της, οδηγώντας σε σ' έναν Άλλο Πλανήτη για  ένα τέλος γεμάτο ανελέητα Beats. 

Άκου το εδώ 



Friday, December 15, 2017

Blogovision 2017: Στο #6 μου Passion, Pain, Demon Slayin' Και το Αγόρι Μου

Image result for Passion, Pain, Demon Slayin'


 Think I was about 13 
(Let's go)
The darkness had me diseased
A young warrior on my own
But I choose to take control
They say the light keeps the evil at bay
As I ghost ride through my mind (Home glide)
In this beauty far as eyes can see
Lotta shit making sense lately, could it be?





Αρρώστειες, ναρκωτικά, παραισθήσεις και επιστροφή στο αυθεντικό Κιντκούντιο hip hop και  ''σε νέο κεφάλαιο, νέα ενέργεια και νέα επίπεδα'' στο αυτοβιογραφικό 6ο άλμπουμ του Kid Cudi με τον περιγραφικό τίτλο Passion, Pain, Demon Slayin'....


Απορώ γιατί το DAMN. θεωρείται καλύτερο




Thursday, December 14, 2017

Blogovision 2017: Στο #7 μου Freaktown!




Freaktown: Μία πόλη γεμάτη φρηκιά. Οπως η Julia Pastrana, διάσημη θεατρίνα και τραγουδίστρια στα μέσα του 19ου αιώνα που γεννήθηκε στο Μεξικό και πέθανε στη Μόσχα -γνωστή για την υπερτρίχωσή της άλλως το Σύνδρομο του Λυκάνθρωπου. Η συναρπαστική της ιστορία υπήρξε έμπνευση για πάμπολλα έργα της λογοτεχνίας, του θεάτρου -με κορυφαίο το ομώνυμο μιούζικαλ - του κινηματογράφου  και  φυσικά και της μουσικής για να μας θυμίζει πάντα ότι ακόμα και μέσα από την απόλυτη ασχήμια ή την μη κανονικότητα μπορούν να γεννηθούν υπέροχα συναισθήματα και ιδέες.


Freaktown: Ο καλύτερος ελληνικός δίσκος φέτος από τους A Victim of Society  - ένα από τα πιο καλά συγκροτήματα που έχει βγάλει η Ελλάδα. Ας μην κάνω τον κριτικό, απλά να πω πως καθε φορά που τους ακούω ή βλέπω σκέφτομαι πως θα ήθελα να τους δω μια μέρα σε μεγάλο φεστιβάλ του εξωτερικού.  Πιστεύω ότι κοντράρουν ισάξια διάφορα μπάντες που ταξιδεύουμε για να δούμε κι αν ήμουν μάνατζέρ τους με αυτή την ατζέντα θα κοιμόμουνα και θα ξύπναγα.
Keep βαράτε αλύπητα παλληκάρια μου!   

Άκου υπερήφανα το Freaktown των A Victim of Society εδώ και αγόρασέ τον εδώ




Wednesday, December 13, 2017

Blogovision 2017: Anxious? Μη διαβάσεις την ιστορία του #8 μου αν είσαι γυναίκα και νοιώθεις καταπίεση


ΦαίνεταιαπλάέναβιβλίομίασειράέναπαραμύθιγιαμεγάλουςThe premiere episode of Hulu's "The Handmaid's Tale" opens with a woman running through the woods with her child. We later learn that this is Offred (Elisabeth Moss) and that she and her husband are attempting to run away to Canada after a violent religious coup has stripped women of all their rights. It's a move that feels uncomfortably close to our current reality, but then again, so does this whole show. Offred is eventually cornered by what looks like an armed militia, and her child is taken. A shot in the distance indicates that her husband is dead. She's struck from behind, and things go dark as she's carted off to her new lifeαλλάσυμβαίνειτώραδίπλα σουFeelingAnxious?



To Anxious ΔΕΝ είναι Dance αλλά ένα ορμητικό, δραματικό και υπνωτικό τέκνο άλμπουμ γνήσιο παιδί της Βερολινέζικης σκηνής του 2017,τώρα που όλα τα κομμάτια του Τείχους ξεπουλήθηκαν κι ο χαβαλές γίνεται στα λημέρια των μεταναστών. Ή ήταν έτσι πάντα?

Διάβασε για το

The Handmaid's Tale εδώ

Αγχώσου ακόμα περισσότερο βάζοντας  τον   Rødhåd  κάπου μακριά από τον καναπέ σου



Tuesday, December 12, 2017

Blogovision 2017: Στο #9 μου το εφιαλτικό και θεοσκότεινο Also Sprach Zarathustra


'Zarathustra , που είχε γίνει ερημίτης για δέκα χρόνια, αποφασίζει να επιστρέψει ανάμεσα στους ανθρώπους και να μοιραστεί μαζί τους τη σκέψη του.
Καθώς κατηφορίζει από το βουνό του, ο Zarathustra συναντά ένα γέρο ερημίτη, με τον οποίο συζητάει. Μόλις όμως συνειδητοποιεί πως ο γέροντας έχει αφοσιώσει τη ζωή του στο Θεό, προτιμά να φύγει, από φόβο μην τον στερήσει από το νόημα της ύπαρξής του αν του αποκάλυπτε πως ο θεός απέθανε. Μ' αυτή τη σκέψη ξεκινάει ο Ζαρατούστρας τη περιπλάνηση ανάμεσα στους ανθρώπους, και αυτή η σκέψη είναι η απαρχή της φιλοσοφίας του Υπεράνθρωπου που θέλει να τους διδάξει: ο θεός μην όντας πια ο στόχος της ανθρώπινης θέλησης  και ο άνθρωπος που πρέπει συνεπώς να θέσει καινούριο στόχο, ο οποίος συμπεριλαμβάνει το να ξεπεράσει τον εαυτό του''.


Κάπου εδώ παρεμβαίνουν οι αιρετικοί και πολωτικοί Laibach και δημιουργούν το εφιαλτικό και θεοσκότεινο  Also Sprach Zarathustra, το σκορ ενός θεατρικού που ανέβηκε στην πατρίδα τους την Σλοβενία και το οποίο  ξεπερνάει τα όρια ενόςθεατρικού soundtrack και απογειώνεται σε ένα ολοκληρωμένο avant garde, θριλερικό μουσικό ντελίριο ήχων,φωνητικών και σπανιότερα ''μελωδιών'' που  αποτυπώνουν την μάχη ανάμεσα στις βαθύτερες και ανεξερεύνητες περιοχές του υποσυνείδητου με τις εκκρίσεις του υποθαλάμου μας.

Ανοσιούργημα ή αριστούργημα ΜΗΝ το ακούσεις αν φοβάσαι να εξερευνήσεις τον εαυτό σου


Monday, December 11, 2017

Blogovision 2017: Στο #10 μου o Wolfgang Voigt και 11 άτιτλα Ambient Techno


Voigt cites his youthful LSD experiences in the Königsforst, a German forest situated near his hometown of Köln and he has claimed that the intention of the project is to bring the forest to the disco, or vice-versa. Voigt is known for his numerous, nearly inexhaustible list of one-off projects, of these, his best known is arguably Gas, a project that saw the marriage of ambient music and 4/4 techno. Other names under which Voigt has released include, but are not limited to, All, Auftrieb, Brom. Decker, Centrifugal Force, Crocker, Dextro NRG, Dieter Gorny, Digital, Dom, Doppel, Filter, Freiland, Fuchsbau, Gelb, Grungerman, Kafkatrax, Love Inc. M, I,5, Mike Ink, Mint, Panthel, Popacid, Riss, RX7, strass, Studio 1, Tal, Vinyl Countdown, W. V. In 2008, Voigts own label Kompakt re-released all four of his Gas albums, albeit with changes made to the tracks. A limited double vinyl version of the set was also released, in 2016, Kompakt reissued Zauberberg, Konigsforst, Oktember and Pop as a 10-LP box set called Box, again editing or expanding many of the tracks. Voigt has intermittently revived the project for remixes and will release a new Gas album entitled Narkopop on April 21,2017, Gas is the most abstract of Voigts many projects, with each album consisting of several long tracks of dense, hypnotic, atmospheric sound. Occasionally a song will just drift on its own ambience, indeed, most of the time there is no clear musical progression in a Gas track, as Voigt seems to be more interested in exploring depth of the stereo field, utilizing subtle shifts in sound. Because music under the Gas alias lacks any trace of orthodox melody or chord change many would not describe it as musical. However, the sources of Voigts samples are often of musical origin, encapsulating old pop record stuff as well as classical music such as Richard Wagner, critics have described Gas music as similar to hearing a band playing very far away, under water, or from behind walls. His live performances, which he performs using MIDI controls and Ableton Live, barring the Modern and Oktember releases, all Gas tracks are untitled.


Άκου το ιδιοφυές Narkopop του Gas βράδυ. ΔΕΝ ενδείκνυται στην οδήγηση



Sunday, December 10, 2017

Blogovision 2017: Στο #11 μου μία Επίσκεψη στο online Πλανητάριο The Sky Live και η Ιστορία του Ξεχασιάρη Πολεμιστή


Χαμένος στο Διάστημα του Τζιχαντισμού, αυτός ο ανώνυμος πολεμιστής του  ISIS μεταμφιέστηκε σε γυναίκα στην προσπάθειά του να το σκάσει από την Μοσούλη μετά από την ανακατάληψή της από τον Ιρακινό στρατό. Μοιραία λεπτομέρεια: Ξέχασε να ξυριστεί.
Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στον Πλανήτη Γη , οι Sufjan Stevens, Bryce Dessner, Nico Muhly και James McAlister μας ταξιδεύουν σε όλο το Ηλιακό μας Σύστημα μέσα από ένα ευαίσθητο,απαλό, ονειρικό και χωρίς καμμία στριφνάδα δίσκο, ότι πρέπει για μία μικρή ανάπαυλα πριν την δύσκολη και απαιτητική στα αυτιά μαυρίλα που θα ακολουθήσει. 

Image result for planetarium alister
Χαλάρωσε ακούγοντας το Planetarium ενώ ταξιδεύεις στο διάστημα μέσω του online διαδραστικού Πλανητάριου The SkyLive εδώ - αξίζει τον κόπο η εμπειρία


Saturday, December 9, 2017

Blogovision 2017: Στο #12 μου 不含傷痛的寂靜吶喊 - η Αβλαβής,Οδυνηρή Μοναξιά - του Isshin Inukado


 Η ''Αβλαβής,Οδυνηρή Μοναξιά'' είναι μία μικρού  μήκους ταινία του Isshin Inukado  και ακολουθεί ένα μοναχικό έφηβο στις γειτονιές του Τόκιο υπό τους ήχους του Andata του πολύτιμου Async του Ryuichi Sakamoto.
Το Async είναι το πρώτο άλμπουμ του σπουδαίου συνθέτη μετά τρία χρόνια σιωπής του λόγω της οδυνηρής αρρώστιάς του και της θεραπείας της.
Ξορκίζοντας τους δαίμονες του Θανάτου που καιροφυλακτεί ο Sakamoto φτιάχνει ένα αριστουργηματικό soundtrack ''μιας ταινίας του Ταρκόφσκυ που δεν γυρίστηκε ποτέ '' και την ίδια στιγμή το ambient Requiem των μοναχικών urban guerrillas των Μητροπόλεων του Κόσμου.



Δες την ταινία του 不含傷痛的寂靜吶喊 - η Αβλαβής,Οδυνηρή Μοναξιά - του Isshin Inukado που έλαβε μέρος στον Διεθνή Διαγωνισμό Ταινίας Μικρού Μήκους Ryuichi Sakamoto με θέμα το Async

不含傷痛的寂靜吶喊/async/ubi/andata(Ryuichi Sakamoto-Short Film Competition) from Isshin Inukado on Vimeo.

Άκουσε το πολύτιμο Async εδώ




Friday, December 8, 2017

Blogovision 2017:Στο #13 μου Prevenge! και Happy Electro Splatter


Το Prevenge της Alice Lowe είναι η ιστορία μιας εγκύου γυναίκας που αποφασίζει να ξεφαντώσει βουτηγμένη στο αίμα μιας χωρίς προηγούμενο εκδικητικής μανίας στην οποία την σπρώχνει το ίδιο της το έμβρυο.



Το Prevenge των Toydrum είναι ονειρικό μέχρι που παθαίνει industrial. 
Τι άλλο θα έκαναν δηλαδή οι ex Men from UNKLE? 

Έλα,αφού σου αρέσει


Thursday, December 7, 2017

Blogovision 2017:Στο #14 μου Ράδιο Αντίσταση και οι Ασπρόμαυρες Νότες της Νοσταλγίας


True Love That's A Wonder

H ιστορία των (από αριστερά προς δεξιά) Δάντη, Μίτσελ, Αντόνιο και Herbert είναι η ιστορία ενός κλεφτάκου Έλληνα και τριών στρατιωτών - ενός Άγγλου, ενός Ιταλού κι ενός Γερμανού - τις τελευταίες μέρες της Κατοχής στην Αθήνα.Οι τέσσερις άνδρες γνωρίστηκαν σιγά- σιγά, μέρα με τη μέρα, καθώς τα βράδια μαζευόντουσαν,όλο και πιο συχνά και στο τέλος καθημερινά, έξω από ένα σπίτι στα προσφυγικά των Αμπελόκηπων και άκουγαν την κυρά Ατλαζία να σιγοτραγουδάει παλιά σμυρνιώτικα τραγούδια που έβαζε σε ένα ξύλινο πικάπ. Αυτό που δεν ξέρανε ήταν ότι αυτή ήταν η κάλυψη κάποιων αντιστασιακών που ΄΄δούλευαν'' στριμωγμένοι στο σπίτι της χήρας ακούγοντας ραδιόφωνο.
Τα τέσσερα μπερδεμένα σε έναν ασπρόμαυρο έρωτα αγόρια ''κάρφωσαν'' κάτι γριές που πίστευαν ότι τα έπαιρνε η κυρά Ατλαζία με αποτέλεσμα αυτά να χαθούν για πάντα: Οι τρεις φαντάροι πυροβολήθηκαν από τους Γερμανούς που εισέβαλλαν στο σπίτι όπου και σκότωσαν  και όποιον βρήκαν μέσα και την κυρά Ατλαζία.
Μόνο ο Δάντης γλύτωσε  βαριά τραυματισμένος κάτω από τα άψυχα κορμιά των φίλων του για να πει κάποτε αυτήν την ιστορία στο ανήσυχο ανήψι του, χαρίζοντάς του ένα παλιό ξύλινο πικάπ και κάτι 72άρια με παλιά σμυρνιώτικα τραγούδια.

Image result for RESISTANCE RADIO AMAZON

Αυτό ακριβώς πήρα από το απαλό,νοσταλγικό και ασπρόμαυρο
RESISTANCE RADIO: A MAN IN THE HIGH CASTLE.

Πάρτο κι εσύ


Wednesday, December 6, 2017

Blogovision 2017:Στο #15 μου τα Όνειρα του Alejandro για τους Τοξότες που βασανίζονται σήμερα


Quítame la piel de ayer

Image result for arca


No sabes más de distancia

O Alejandro Ghersi AKA ARCA από την συντηρητική Βενεζουέλα προσπαθεί να ξεχάσει αυτά που τον σκοτώνουν ζητώντας σπαρακτικά να του βγάλουμε το δέρμα του χτες με έναν δίσκο που πήρε επικές κριτικές και που μπορεί κυριολεκτικά να σε στοιχειώσει αν αγαπάς τα αγόρια. 


Γνώρισε καλύτερα τον Alejandro εδώ και εδώ
Άκου τα 13 κομμάτια,υποδείγματα όλα μελωδικής experimental,του ARCA εδώ


Tuesday, December 5, 2017

Blogovision 2017: Στο #16 μου το Avant Garde Montreal και post-modern psychedelic trance-pop βροχούλα





Μία ανώνυμη λεσβία που σάπισε στη φυλακή και ένα 8χρονο drag queen αγόρι media star.
Στο Montreal του 1940 και 2017,αντίστοιχα.




Οι Καναδοί Avec le soleil sortant de sa bouche στον δεύτερο δίσκο τους Pas Pire Pop, I Love You So Much  κινούνται ανάμεσα στο krautrock και την post-modern psychedelic trance-pop,την κινηματογραφική avant garde  και το θεατρικό μπουλβάρ με την ίδια άνεση που μιλάνε αγγλικά και γαλλικά σαν μητρική τους γλώσσα.
Ο δίσκος ρέει σαν ανοιξιάτικη βροχούλα και ενδείκνυται να παίζει λούπα κάποιο απόγευμα καθώς χαζεύεις Vintage φωτογραφίες στο Pinterest.

Άκου το διεισδυτικό Pas Pire Pop, I Love You So Much των Avec le soleil sortant de sa bouche 
εδώ


Monday, December 4, 2017

Blogovision 2017 - Στο #17 μου A Serious Thing: Τοπίο στην Ομίχλη και Dub Techno ενάντια στις Διακρίσεις


''Any real change implies the breakup of the world as one has always known it, 
the loss of all that gave one an identity, the end of safety''

O James Baldwin ήταν gay διανοούμενος από το Χάρλεμ.Το έργο του σημάδεψε, σημαδεύει, ενέπνευσε και εμπνέει τους αγώνες ενάντια σε κάθε είδους διακρίσεις. 
Έχει εμπνεύσει και ''οδηγήσει'' τον Jacob Long AKA Earthen Sea στη δημιουργία του A Serious Thing και αν ακούσεις με αγάπη τον δίσκο θα δεις τις σκέψεις του να φωτίζουν την ομίχλη του San Francisco μέσα από τις dub techno ''μελωδίες'' του A Serious Thing - ζητώντας την συνδρομή σου.




Γνώρισε τον Baldwin στο εξαιρετικό ''James Baldwin's Queerness Was Inseparable from His Blackness'' εδώ 

Άκου το ομιχλώδες A Serious Thing  του Earthen Sea εδώ (με 10 δολλάρια το αγοράζεις και όλα τα λεφτά που θα δώσεις πάνε για καλό σκοπό)



Sunday, December 3, 2017

Blogovision 2017 - Στο #18 μου Embers:O σθεναρός ήχος και τα άκαμπτα κόμπλεξ της ενδότερης Αγγλίας


Wimp: ''Not being of noble blood, although like most natives of these crowded isles I’ve probably got a trace somewhere in the distant ancestry, I’ve always taken encouragement from the aphorism 
“To be born a gentleman is a matter of luck, to die one is an achievement”.

Embers: Κρουστά,''σκουριασμένα'' synths και ήχοι της Αγγλικής εξοχής μέσα από την σκοτεινή ματιά του Ross Tones ΑΚΑ Throwing Snow σε μία ηλεκτρισμένη βιομηχανική ατμόσφαιρα που πάλλεται ρυθμικά καθώς προσπαθεί να μην πνίξει τα παιδιά της. 


Γνώρισε τον Wimp, ενώ χορεύεις με το συννεφιασμένο Embers,  εδώ






Saturday, December 2, 2017

Blogovision 2017: Στο #19 μου My Own Private River


Η ιστορία του My Own Private River είναι η ιστορία ενός αγοριού που έγινε Άγγελος νωρίς. 
Μια ιστορία σαν αυτές που φανταζόμαστε όταν ο Dylan Thomas μας ψυθιρίζει με θυμό


Image result for echolocations : river

“Do not go gentle into that good night
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.” 

ενώ ακούμε το Echolocations: River του Andrew Bird. 
Ποτέ πριν ένα βιολί δεν βρήκε τόσο φαρμακερά τον στόχο του.










Άκουσε το Echolocations :River απόψε εδώ


#20 Oneohthrix Point Never - Good Time  

Blogovision 2017: Στο #20 ο Lopatin κι η '' More fucked up'' πρόκληση στον Froese



Ο Avaton είναι ξανά στο σπίτι. Περιμένοντας τον Ταχυδρόμο. Κοιτώντας από το παράθυρο ιστορίες ανθρώπων που κανείς δεν βλέπει και δεν θα γράψει για αυτούς γιατί κάποτε πήραν την σκοτεινή πλευρά του δρόμου. 

Στο #20 o Daniel Lopatin ΑΚΑ Oneohtrix Point Never πετάει το Kosmische γάντι του στον Πατέρα Edgar Froese και με βάζει ξανά στην περιοχή των ''Acid Hits''.


Εννοείται πως ο δίσκος δεν είναι για #20 αλλά βγήκε τόσο πολλή καλή μουσική φέτος που εκ των πραγμάτων κάποιοι δίσκοι θα αδικηθούν.
Άκου το αριστουργηματικό -πάει για Oscar - soundtrack του Oneohtrix Point Never  εδώ



Πηγή φωτό και quote: Noisey

Wednesday, July 12, 2017

Για τους Foo Fighters στο Ηρώδειο: Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού 1-0


Στην Ψυχολογία πολλές επιστημονικές δημοσιεύσεις ξεκίνησαν με παρατηρήσεις και πειράματα βασισμένα πάνω στο λεγόμενο Δείγμα του Ενός. Αν είναι το δείγμα πραγματικά τυχαίο γιατί να μην είναι ενδεικτική και μια πρώτη ανάγνωση των δεδομένων που καλείται να ερμηνεύσει;
Παρά το ότι η άποψη που θα ακολουθήσει περί του τι ερμηνεύεται ως Ροκ Σεφερλισμός  και πως αυτός σκοράρει εναντίον του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού, δεν στηρίζεται σε μοναδικό δείγμα αλλά σε όσα παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια του συνόλου της συναυλίας των Foo Fighters στο Ηρώδειο όσο και την επαύριο αυτής στα κοινωνικά δίκτυα και δη το Facebook, αξίζει η αναφορά στην μέθοδο του Δείγματος του Ενός με την έννοια του ότι όσα τελικά συνέβησαν  ή και γράφτηκαν, αποτυπωνόντουσαν πλήρως και στην συμπεριφορά των θεατών ελάχιστων καθισμάτων σε δύο σειρές στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου. 

Η ιδέα του να δοθεί η συναυλία που δικαιούνταν η Ακρόπολη ως landmark παγκοσμίου ακτινοβολίας στα πλαίσια της κινηματογράφησης της σειράς ντοκιμαντέρ  Landmarks Live In Concert  στην σκιά της και συγκεκριμένα στο Ωδείον του Ηρώδου του Αττικού ήταν αναμενόμενη.
Η ιδέα όμως την συναυλία να δώσουν - ανάμεσα στις δεκάδες άλλων υποψήφιων μεγάλων ονομάτων της μουσικής - οι Foo Fighters  ήταν τουλάχιστον ιδιοφυής ( εφόσον βέβαια η επιλογή του καλλιτέχνη δεν βασίστηκε μόνο στην διαθεσιμότητα ενός μεγάλου ονόματος που γεμίζει αρένες και εγγυάται υψηλή τηλεθέαση και που ήταν εδώ γύρω αυτήν την περίοδο λόγω της παγκόσμιας τουρνέ των Foos). 
Σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης οι Foo Fighters φαίνονται εντελώς ξένοι με τον χώρο, όπως ξένοι φαίνονται και αυτοί που απαρτίζουν το κοινό τους. Ακριβώς αυτό είναι το λάθος.


Οι Foo Fighters είναι ένα όνομα που γεμίζει μεγάλα στάδια, ηγείται των ονομάτων που εμφανίζονται σε τεράστιες διοργανώσεις τύπου Glastonbury και είναι ικανό να κάνει νούμερα σε μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά κανάλια. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που βασισμένο στον ιδρυτή και αρχηγό του Dave Grohl κουβαλάει μαζί του την κληρονομιά και την αύρα της θρυλικής μπάντας από την οποία αυτός έγινε γνωστός, τους Nirvana. 
Ήταν φανερό ακόμα και στον άσχετο με την μουσική τους θεατή πως οι Foo Fighters ξεκίνησαν από εκεί που βίαια σταμάτησαν - λόγω της αυτοκτονίας του αρχηγού τους Kurt Cobain - οι Nirvana. 
Τα παλαιότερά τους τραγούδια που απλόχερα μας χάρισαν ανάμεσα στα ( ''new song - old song, old song - new song'' όπως είπε και ο Dave) όλο και πιο καινούρια τους - σύσσωμα τα διεθνή μέσα και μουσικά blogs παραληρούν δύο μέρες τώρα με την ''παγκόσμια πρώτη του τραγουδιού Arrows στην Ακρόπολη'' -  ήταν πολύ grunge σε σχέση με εκείνα που ακολούθησαν στην πλούσια δισκογραφική δουλειά τους και που είναι ανθεμοειδή, έτοιμα να αγαπηθούν αλλά και να ξεχαστούν, '' ακίνδυνα'' κατά τον Θεοδόση Μίχο κομμάτια.
Τραγούδια με μελωδίες ικανές να κινήσουν χιλιάδες χέρια σε κυματισμό και οι οποίες  καθώς συνδυάζονται με τις βραχνιασμένες κραυγές και τα ουρλιαχτά του Grohl, τα τύμπανα του drummer   (που κακώς δεν είναι ο Grohl) και τα ξεσπάσματα των έγχορδων δημιουργούν μία αίσθηση ροκ που στην ουσία είναι arena rock, το είδος μουσικής που χαρακτηρίζεται από την δυνατότητα τού να πυροδοτεί τους φακούς των smartphones των θεατών και ένα High Jumpability Factor ώστε αυτοί να χοροπηδούν ακολουθώντας τον ρυθμό του εκάστοτε μαέστρου, στην περίπτωσή μας του Dave Grohl.

Αλλά ο σκοπός αυτών των γραμμών δεν είναι να κάνει ένα live review σαν αυτά που έκαναν και θα κάνουν οι ειδήμονες αλλά να ερμηνεύσει όσα παρατηρήθηκαν με αφορμή αυτό το live στην μικρή μας κοινωνία και τα κοινωνικά της δίκτυα.



Οι Foo Fighters είναι ένα συγκρότημα από παιδιά του λαού για τον λαό. Κι ως τέτοιοι ήταν το ιδανικό όνομα να υποστηρίξει αυτό το μοναδικό venue: Το Ηρώδειο, μια ζεστή νύχτα με Πανσέληνο κάτω από την σκιά της Ακρόπολης!
Σχεδόν άγριοι, ''hommes sauvages'' αλλά καθόλου απειλητικοί, χωρίς ίχνος μαυρίλας να κουβαλάνε από παλιά, - το φάντασμα του Cobain δεν ζει πια ανάμεσά τους - και με διάθεση να κατακτήσουν το πολυπληθές ζωντανό αλλά και το μετέπειτα υπερπολυπληθές τηλεοπτικό κοινό τους - δια στόματος Dave Grohl και όλοι μαζί υπάκουσαν σε μια μαεστρική σκηνοθεσία ενός θεάματος από το οποίον έλειπεν ο άρτος όπως τα αρχαία εκείνα χρόνια αλλά ήταν πλούσιο σε διασκέδαση, αστεία, σαρκασμό και σάτυρα ικανά να καταναλωθούν από όλους.
Τα μάρμαρα του Ηρωδείου φλεγόμενα από τον καυτό Ήλιο και τους 38 βαθμούς της ημέρας που έδυε και καταπονούμενα από τους χορεύοντες και αλαλάζοντες φανατικούς της μπάντας έτριξαν μεν στα αστεία περί ελληνικής γλώσσας του τραγουδιστή, το άγαρμπο ρέψιμό του, τα υπονοούμενα και τις προτροπές του, εξυπηρέτησαν δε σιωπηλά και υπομονετικά τον σκοπό για τον οποίο χτίστηκαν: Υπήρξαν  το πρόσφορο έδαφος, η σταθερή βάση στήριξης και κλιμάκωσης των όσων αναγκαίων για να κορυφωθεί Το Θέαμα του Λαού, εν προκειμένω του λαού των Foo Fighters και δη όσων τυχερών κατάφεραν να βρουν εισιτήριο ή πρόσκληση και να είναι εκεί είτε από περιέργεια για ένα άχαστο event (η κόντρα Foo Fighters - Ηρώδειο είναι τουλάχιστον ερεθιστική) είτε από πραγματική λατρεία στην μπάντα. 



Τελικά γιατί όλος αυτός ο χαμός με τους Foo Fighters στο Ηρώδειο;
Στην σειρά τρία στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου παρακολουθούν την συναυλία ένα ζευγάρι 30χρονων και δύο 25+ αγόρια. Ο 30χρονος φανατικός των Foo Fighters γνωρίζει τα κομμάτια τους απέξω, τραγουδάει, συμμετέχει και στο τέλος του κάθε κομματιού γυρνάει ενθουσιασμένος κι ευτυχισμένος και φιλάει την κοπέλλα του - που τον κοιτάει γεμάτη κατανόηση- στο στόμα για να συνεχίσει να καταναλώνει με ενθουσιασμό το προσφερόμενο θέαμα.
Δίπλα του δύο νεότεροι άνδρες, αυτοί που κουνάνε με δύναμη και πάθος τα χέρια τους στο ανωτέρω boomerang video διαδηλώνουν μαζί με τεσσεράμιση περίπου χιλιάδες ακόμα ανθρώπους υπέρ των Foo Fighters. Ο ενθουσιασμός και η εμπλοκή όλων αυτών των ανθρώπων με την μπάντα και την μουσική της είναι μοναδικός σε παλμό. Αυτό δε, σε συνδυασμό με το αμφιθεατρικό του Ηρωδείου που κάνει το κοινό να νοιώθει κυρίαρχο καθώς βλέπει - αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως στις ροκ συναυλίες - από ψηλά και μικροσκοπικό στα πόδια του τον καλλιτέχνη να τα δίνει όλα με σκοπό την αποθέωση, αλλά και το επιβλητικό και φαντασμαγορικά φωτισμένο ''σκηνικό'', δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο μαζικό συναίσθημα Θριάμβου.

Ο δε Θρίαμβος με την σειρά του και σε πλήρη συνέργεια με τους παιάνες   το επικό ύφος των τραγουδιών των Foos ξεσηκώνει τον κόσμο ακόμα παραπάνω, συμμετέχουν όλοι ενεργά, οι τέσσερεις νεαροί και τα οκτώ χέρια τους είναι χιλιάδες και ο επικεφαλής του Χορού (άνδρας στην περίπτωσή μας) Grohl στην ουσία το μόνο που έχει να κάνει - εκτός από τα αμιγώς μουσικά του καθήκοντα -  δεν είναι να ξεσηκώσει το ήδη ξεσηκωμένο ζωντανό κοινό αλλά να καθηλώσει αυτό που θα ακολουθήσει κάποιο  βράδυ του Σεπτεμβρίου κουρασμένο μετά την άχαρη δουλειά του κάπου στην Αμερική του τρόμου και της βαρεμάρας:Tο τηλεοπτικό κοινό που θα δει το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε κατά την διάρκεια του live  και του οποίου κομπάρσοι - εθελοντές ήταν όλοι οι ΘΕΑΤΕΣ εκεί, στο Ηρώδειο.

Έχοντας στην φαρέτρα του το εκπληκτικό επικοινωνιακό του χάρισμα,την εξωστρέφειά του, τα μπρουτάλ αστεία του, τις υπερβολές, τις παραβολές, ένα φανταστικό σενάριο, την πείρα, ακόμα και την κόρη του, ο Grohl εξυπηρετεί στην ουσία έναν πολλαπλό ρόλο, αυτόν του frontman και πρωταγωνιστή, μαέστρου και κορυφαίου του Χορού και αυτόν του ανιματέρ, κονφερασιέ και floor manager, παιδιά ο τύπος τα έκανε όλα στο μικρόφωνο, αν δεν είναι αυτό Ροκ Σεφερλισμός τότε τι?


Στην σειρά 4, ακριβώς πίσω από τους τέσσερις φανατικούς οπαδούς της μπάντας  κάθονται κάτι τύποι που είναι καταφανώς έμπειροι συναυλιομανείς και μουσικόφιλοι. Τα τραγούδια που παίζονται τους είναι μάλλον άγνωστα, τα αστεία που ακούγονται ενδεχομένως δεν τους βρίσκουν σύμφωνους ή εν πάση περιπτώσει τους βάζουν σε σκέψεις, αυτό όλο δεν είναι κάτι  με το οποίο μπορούν να ταυτισθούν.
Κάποιοι από αυτούς έχουν την δύναμη να αποστασιοποιηθούν, να παρακολουθήσουν και αντίο σας. Και κάποιοι λίγο πιο πέρα, λίγο πιο πίσω θα γκρινιάξουν μαζί με πολλούς ακόμη που δεν ήταν καν εκεί, την άλλη μέρα - στα κοινωνικά δίκτυα, σε φάση τι δουλειά έχουν αυτοί στο Ηρώδειο, γιατί τόσοι έλεγχοι, γιατί τόσες προσκλήσεις, γιατί η Βίσση κι όχι εγώ, ή σιγά την μπάντα, σιγά τα τραγούδια, σιγά το ένα, σιγά το άλλο κλπ κλπ. 
Σιγά αδέρφια, Hold Your Horses !
Η μάστιγα του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού λυμαίνεται την χώρα στην οποία ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα ευνουχίζοντας τους ίδιους τους φορείς της αλλά και όσους επηρεάζονται από αυτούς μη επιτρέποντάς τους να απολαύσουν αν όχι ένα θέαμα ή μια μπάντα που  - θέλουν δεν θέλουν - είναι σημαντική για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, μια στιγμή που όπως και να το κάνεις είναι once in a lifetime!
Μια στιγμή που σπάει τα ταμπού και ανοίγει την πόρτα να δούμε και άλλα πράγματα στο Ηρώδειο, πέρα από αυτά της πεπατημένης αλλά και να απολαύσουμε την μουσική μας από ψηλά, αμφιθεατρικά, σε ένα συναρπαστικό και ιστορικό χώρο καταπληκτικής αρχιτεκτονικής που χτίστηκε για αυτήν την δουλειά!  

Μια γαμάτη συναυλία ..takes three to tango:
  • Έναν θρασύ με αυτοπεποίθηση και guts καλλιτέχνη, ας είναι και μπρουτάλ, ας είναι και mainstream
  • Ένα καραπαθιασμένο κοινό
  • Και ένα σπουδαίο venue που θα αγκαλιάσει το concept του live
Μπορεί να μην ήξερες τα κομμάτια των Foo Fighters
Μπορεί να είσαι από αυτούς τους τύπους που γελάνε χρόνια τώρα με τα gifάκια του Grohl και τις βλακείες του
Μπορεί να έχεις αναρωτηθεί πως τον άντεχε ο Cobain, ή μήπως δεν τον άντεξε;
Μπορεί να μην ξανακούσεις ποτέ εκούσια Foo Fighters
Όμως, αν σου αρέσει να βλέπεις τον κόσμο να χαίρεται, να παθιάζεται και να περνάει καλά
Αν σου αρέσει να βλέπεις τα πράγματα  ''απο ψηλά''
Αν πραγματικά αφήνεσαι να παρασυρθείς από τα χρώματα, τα σκηνικά, τα καλά vibes και την μουσική 
Ε τότε, στην φάση Foo Fighters στο Ηρώδειο το σκορ Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού είναι 1-0  και αυτό χάρη και στους τρεις συντελεστές του ''tango'' και όσους σκέφτηκαν να τους παντρέψουν δημιουργώντας έτσι αυτό που όπως γράφτηκε  σε πολλά μέσα ήταν - επί ελληνικού εδάφους- το live της χρονιάς!


Δες κι άλλες φωτογραφίες και video από το live εδώ



Δες video με το καινούριο κομμάτι των Foo Fighters ''Arrows'' που παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη στο Ηρώδειο εδώ


Σημείωση: Eυτυχώς που βγήκαν εισιτήρια και δεν μοιράστηκαν μόνο προσκλήσεις από δημόσιους φορείς στους γνωστούς μονιμάδες του Θώκου όπως ήταν το αρχικό σχέδιο. Θα ήταν τουλάχιστον γελοίο οι κομπάρσοι να ήταν καθιστοί και αμέτοχοι με σφιγμενομπόχο look και διάθεση.

Sunday, February 12, 2017

Οι Einstürzende Neubauten live στο Gazi Hall: Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι


Στις 30 Μαΐου 2015 είδα τους Einstürzende Neubauten κάτω από ιδανικές συνθήκες live στην Primavera. Το φεγγάρι ήταν 13 ημερών και κατά 90% γεμάτο κι εμφανίστηκε αργά και νωχελικά πίσω από αραιά με βαμβακώδη μορφή σύννεφα από την μεριά της Μεσογείου καθώς αυτοί τραγούδαγαν το The Garden. To live εκείνο με είχε συναρπάσει τόσο που είχα γράψει χαρακτηριστικά στην Popaganda : '' ...και να μία από τις πιο μαγικές στιγμές της διοργάνωσης. Einstürzende Neubauten. Τόσο μεγάλοι και τόσο νέοι. Τόσο μπροστά από την εποχή τους ακόμα και σήμερα. Τόσο πιστοί στον ήχο και τους δαίμονες τους. Τόσο μα τόσο σπουδαίοι. Αυτά είναι τα καλά της Primavera. Ένα τρομερό ταξίδι στην ιστορία της μουσικής των τελευταίων δεκαετιών, ένα mash up χωρίς συμβιβασμούς μερικών από τις καλύτερες στιγμές της. Μετά από λίγο έφυγα από μπροστά, όχι από κούραση αλλά από μια ακατανίκητη διάθεση, να κοιτάω το φεγγάρι και να βυθιστώ σε  μια από τις μουσικές που σημάδεψαν ανεξίτηλα την πορεία μου σαν μουσικόφιλη. Πήγα πιο πίσω, πάνω στα σύννεφα, ευτυχισμένη''.
Χτες το βράδυ στο Gazi Hall πήγα με σφιγμένη την καρδιά και με πολλές επιφυλάξεις όχι για το τι θα ακούσω αλλά υπό ποιες συνθήκες θα το ακούσω. Ευτυχώς έπεσα έξω!
Οι Γερμανοί από την πρώτη στιγμή πειθάρχησαν ως ..Γερμανοί το συνήθως φασαριόζικο Αθηναϊκό κοινό το οποίο - το πιστεύετε ή όχι - παρέμεινε σιωπηλό σε όλη την διάρκεια του live ξεσπώντας σταθερά σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα στο τέλος κάθε κομματιού.


Για δύο περίπου ώρες ο πάντα γοητευτικός Blixa Bargeld και τα μεσήλικα αγόρια του - μας έβαλαν μέσα στον μοναχικό, γκριζόμαυρο κόσμο τους δημιουργώντας μία κατανυκτική ατμόσφαιρα που απαγόρευε και στους πιο ομιλητικούς θεατές να κάνουν κιχ και οδηγώντας μας μέσα από το τούνελ των 35 περίπου χρόνων της παρουσίας τους σαν Υπό Κατάρρευση Καινούρια Κτίρια σε αυτόν τον υπό κατάρρευση γερασμένο κόσμο - πίσω, από την Γερμανία της Μεταπολεμικής Εποχής ως και εκείνην της Πτώσης του Τείχους. Μόνο Γερμανοί μπορούν να φτιάξουν τέτοιες μουσικές, μουσικές που μπορούν να παντρεύουν τα ξεσπάσματα του Πειραματισμού και του Θορύβου με τις πιο νοσταλγικές μελωδίες  - κάποιες στιγμές τα vocals ήταν σαν μια σκοτεινή ματιά σε μιά άλλη Όπερα της Πεντάρας, μια όπερα που παντρεύτηκε με θράσος τις πλέον σκοτεινές στιγμές του Cave και των Bad Seeds.
Είπαν τα πιο σπουδαία τους τραγούδια, αυτά που σαρκαστικά ονόμασαν Greatest Hits, με στυλ που θύμιζε χειρούργους την ώρα της τελετουργίας, αστειεύτηκαν  δυο - τρεις φορές με το κοινό που τους αποθέωνε, μπήκαν, βγήκαν και ξαναμπήκαν περίπου τρεις φορές  και μετά δυστυχώς τέλειωσαν κι έφυγαν χωρίς καμία υπόσχεση επιστροφής.

Στο τελευταίο encore έφυγα από μπροστά και πήγα πίσω στις σκάλες για να δω από ψηλά τι έπαιζε μέσα στο κατάμεστο -πάνω και κάτω - Gazi Hall.
Ο κόσμος ήταν όντως σιωπηλός, κυριαρχούσαν το μαύρο στα ρούχα και οι ηλικίες άνω των 30 με πολλούς άνω των 40 ίσως και 50 ( εξ άλλου οι πιτσιρικάδες είχαν την ίδια στιγμή την τιμητική τους λίγο πιο πέρα,στους Dropkick Murphys, που έγινε ο κακός χαμός από ότι έμαθα λίγο αργότερα από ειδική πηγή). 

Χτες, Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017 δεν μπόρεσα να δω την Πανσέληνο να εμφανίζεται πίσω από τα σύννεφα του Αθηναϊκού ουρανού υπό τους ήχους του Ich Geje Jetzt. Όμως το σύνολο του live των Einstürzende Neubauten στο Gazi Hall  κατάφερε να σαγηνεύσει για ακόμα μια φορά την στρυφνή και περιπετειώδη μουσικοφιλία μου αποδεικνύοντας πως η χημεία αυτών των Δυτικογερμανών πενηντάρηδων με το πέρασμα του χρόνου είναι μοναδική, καταλυτική και ειδικά 'παρασκευασμένη' από μύστες για μυημένους ίνα πληρωθή το ρηθέν κατά τας γραφάς ότι οι Einstürzende Neubauten είναι Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι.