19: A Chaos of Flowers by BIG/BRAVE
Showing posts with label metal. Show all posts
Showing posts with label metal. Show all posts
Monday, December 2, 2024
Sunday, December 12, 2021
Blogovision 2021 - 1971: Μαντολίνα και Stratocasters
In the shuffling madness
Of the locomotive breath
Runs the all-time loser
Headlong to his death
Locomotive Breath, Jethro Tull
Η σχέση της rock με την folk είναι σαν την σχέση του Αδάμ με την Εύα. Δημιουργήθηκαν η μία για την άλλη με την folk να προϋπάρχει και την rock να παίρνει σάρκα και οστά από το ένα πλευρό της folk. Ενίοτε το ζευγάρι συντροφεύουν αρμονικά το blues, η jazz και άλλα είδη μουσικής, ακόμα και το metal.
Ήδη από τις αρχές των 60ς η folk έδινε δυναμικά το παρών, ασκώντας την επιρροή της στις πιο δυνατές στιγμές της άνθισης της rock, ακόμα και στις πιο hard rock, progressive και ψυχεδελικές εκφάνσεις της τελευταίας. Κλασσική περίπτωση οι Grateful Dead.
Το φαινόμενο πήρε βιβλικές διαστάσεις μετά το Woodstock και στις αρχές της δεκαετίας του 70.
Το 1971 γράφονται, ηχογραφούνται και κυκλοφορούν μερικά από τα πιο εμβληματικά κομμάτια και άλμπουμ όλων των εποχών που συνδυάζουν στοιχεία folk, blues, progressive, jazz και rock.
Στη Βρετανία ο Rod Stewart μας χαρίζει ένα από τα πιο επιτυχημένα flip sides στην ιστορία της μουσικής, ένα τραγούδι με αυτοβιογραφικά στοιχεία - η ερωτική σχέση ανάμεσα σε μια περπατημένη, ώριμη γυναίκα και έναν νεαρό άνδρα- βασισμένο σε μια παλιά ιστορία που τραγουδούσαν οι τροβαδούροι, την ιστορία της πόρνης Maggie May. To μαντολίνο παίρνει φωτιά , το ίδιο και τα charts.
Στις ΗΠΑ οι αισθησιακοί AMERICA κυκλοφορούν το επώνυμο άλμπουμ τους με το τραγούδι - σταθμό A Horse With No Name ενώ ο Don McLean σπάει τα charts με το ιστορικό American Pie, ένα γεμάτο συμβολισμούς και αναφορές τραγούδι - ύμνο στη γενιά της χαμένης αθωότητας.
Τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους άλμπουμ από το ''Νησί'' συνδυάζουν με μοναδικό τρόπο στοιχεία της αγγλικής ή ιρλανδικής folk με στοιχεία της blues, jazz και rock μουσικής καταλήγοντας σε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα που έστειλε τους δημιουργούς τους στο Πάνθεον των Θεών της Rock.
Ο πιτσιρικάς Ιρλανδός κιθαρίστας Rory Gallagher (λυσσάξτε, τον είδα live στα καλύτερά του στη Νέα Φιλαδέλφεια) κυκλοφορεί το παραγνωρισμένο στην εποχή του Deuce βάζοντας το πόδι του στην πόρτα που δεν ξαναέκλεισε ποτέ για πάρτη του παρά μόνο με τον άδικο και βασανιστικό θάνατό του σε ηλικία 47 ετών.
Ένας ακόμη Ιρλανδός, Βόρειο-Ιρλανδός, ο τσίφτης Van The Man Morrison κυκλοφορεί το Tupelo Honey - ένα αριστούργημα με έντονες επιρροές folk, jazz και blues - γράφω και μέσα στο μυαλό μου ακούγεται το θρυλικό Wild Night που είχα την μοναδική χαρά να ακούσω live στην εμφάνισή του το 2017, στο Primavera Sound Festival στην Βαρκελώνη .
Και τρίτο και φαρμακερό το Aqualung των Jethro Tull. Ποίηση φτιαγμένη από ανθρώπους που ο Θεός άφησε να του πάρουν τη θέση.
Φέτος ένας επίσης Βρετανός τραγουδοποιός, ο εκκεντρικός Richard Dawson ξεφεύγει από την πεπατημένη και ενώνοντας τις δημιουργικές του δυνάμεις με τους σκοτεινούς Φινλανδούς Circle μας προσφέρει έναν απρόσμενο δίσκο ''botanical rock'' όπως έγραψε ο Guardian ή hypno - folk- metal όπως αρέσκεται να λέει ο ίδιος o Dawson. Το HENKI.
Άκου το 9 μου φορώντας ακουστικά και μαζεύοντας φύλλα και σπόρους για το φυτολόγιό σου.
#10 Arab Strap- As Days Get Dark
#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations
#12 Crawler – Idles
#13 For Those I Love – For Those I Love
#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq
#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona
#16 Liars - The Apple Drop
#17 Jung Jaeil –
The Squid Game
#18 Xiu Xiu- OH NO
#19 Blanck Mass - In Ferneaux
#20 Jung Jaeil – Psalms
Tuesday, December 7, 2021
Blogovision 2021 - Στο No 14 του Γεράσιμου Converge με Chelsea Wolfe και Bloodmoon:1
That Bloodmoon:
I is so frontloaded with lengthy showcases of Converge’s newfound grandeur
might slightly overshadow both the diversity in songwriting on the album, as
well as how much fun a lot of these songs are. The badass groove of “Tongues
Playing Dead,” the punchy hard rock of “Lord of Liars,” the Morricone blues of
“Scorpion’s Sting”—the standout moments come pretty heavily stacked throughout
the album, and each one seems to harbor some fascinating new surprise,
some of which
might temporarily make you forget you’re listening to a Converge album. Bloodmoon: I isn’t a complete left-field
turn for Converge , especially not when compared to something like their
extended, very weird “Endless Arrow” remix. That the band pushed themselves as
far as they did, while incorporating a pair of prominent collaborators in the
process—whose presence only enhances their vision—reveals how far they’ve come
since the bare-bones brutality of their youth.(Treblzine)
LISTEN
No.15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula
Νο.
16 Restive Plaggona - Restive Plaggona
Νο.
17 Irreversible Entanglements – Open the Gates
Νο.
18 Scorn – The Only Place
Νο.
19 Alexis Marshall - House of Lull House of When
No.
20 Crystal Geometry - Distressing Visions
Wednesday, December 19, 2018
Blogovision 2018: Στο #2 μου Blackgaze από το San Francisco
Δεν υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο όχι μόνο να σκεφτώ να ψηφίσω Deafheaven, όχι να αγοράσω δίσκο τους, ούτε καν να ακούσω τον καινούριο τους δίσκο λέμε. Όμως, η περιέργεια τρώει την γάτα και έκανα το μοιραίο λάθος να βάλω να ακούσω για πλάκα το Ordinary Corrupt Human Love. Κάτι με τράβηξε στον τίτλο, όχι κάποια ερμηνεία του ή κάτι, αλλά οι λέξεις, όλες μαζί και η καθε μία χωριστά άσχετα με τη σειρά τους, όσο το σκέφομαι νομίζω ήταν ο συνδυασμός του ordinary με το corrupt και το love.
Και μετά, ΜΠΟΥΜ! Από το You Without End μέχρι το σαρωτικό Worthless Animal - πόσο εμπνευσμένος χαρακτηρισμός για το αλάνι της σειράς και της γειτονιάς - και από το μελωδικό Canary Yellow ως το Honeycomb και ξανά και ξανά, το Ordinary Corrupt Human Love με σκλάβωσε, με έσκισε, με διέλυσε. Αυτός ο φανταστικός σπαρακτικός συνδυασμός της κιθάρας και των κραυγών του Clarke, δεν ξέρω, θα φανεί υπερβολικό, αλλά είναι ακριβώς αυτό που νοιώθω σήμερα, δηλαδή τα τελευταία 10 χρόνια, όταν περπατάω πηγαίνοντας σε μια δουλειά κι όταν γυρνάω και σκέφτομαι τι είδα.
Μελωδική, νοσταλγική, σχεδόν μπήτνικ μαυρίλα και ξανά πίσω στην άγρια εφηβεία μου
Νοιώσε
Subscribe to:
Comments (Atom)