Blogovision 2024 - Στο 5 Πως πειραματίζεται μια Ιρανοκούρδισσα στο Βερολίνο

HJirok - Hjirok 

Το έπος του HJirok με sufi, σιτάρ και άλλα από την Hani Mojtahedy

 

Blogovision 2024- Στο 18 ο ήχος της εσωστρέφειας

 

Ambient Techno από την καρδιά της Γερμανίας. Στο 18 Recondite και Indifferent

Από τη Μόσχα για τάρτα φράουλα στο Café Baier στο Βερολίνο

Στο 3 η Mary Ocher και το Approaching Singularity: Music for The End of Time

 

Ο ήχος του Lagos

 

Στο 3 ο ήχος μιας στάσης λεωφορείων: το 6°30′33.372″N 3°22′0.66″E. Σε αυτές τις συντεταγμένες βρίσκεται η στάση λεωφορείων Ojuelegba στην καρδιά του Lagos στην Νιγηρία. Αυτόν τον ήχο επέλεξε να κάνει άλμπουμ ο σπουδαίος Νιγηριανός καλλιτέχνης  Emeka Ogmoh περνώντας από τα Σόδομα του Βερολινέζικου Berghain που τον έβγαλε στο κλαρί, στον Παράδεισο της δικής του Danfotronics. O Emeka - διάσημος και βραβευμένος για τη μουσική και τα installations του Νιγηριανός - αποτυπώνει με ζωντανές επί τόπου ηχογραφήσεις και τη μη - μουσική μουσική του τον πραγματικό ήχο της εμβληματικής αυτής πόλης της πατρίδας του σε μία εξωπραγματική ambient σύνθεση: O ήχος της πόλης, μηχανές, αμάξια, θόρυβοι, αναμιγνύονται με τοπικές διαλέκτους και νότες, ένα έργο που σε αφήνει άφωνο- να χαζέψεις ή να χορέψεις?

Ίσως ο πιο σπουδαίος δίσκος του 2022. 

Άκου το οπωσδήποτε

Blogovision 2021- 1971: To τραγικά ρομαντικό δύο που ΔΕΝ ψήφισε κανείς

 

You who wish to conquer pain

You must learn what makes me kind

The crumbs of love that you offer me

They're the crumbs I've left behind

Your pain is no credential here

It's just the shadow, shadow of my wound

Ο τραγικός ρομαντισμός στην ποίηση και την μουσική - αυτό που δίνει ρεύμα στο συμπαθητικό και παρασυμπαθητικό σου, κάτι που εσύ αντιλαμβάνεσαι με ρίγη, δάκρυα, κάψιμο στο στομάχι. Από τον Τριστάνο και την Ιζόλδη, ως τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα και την Madame Butterfly, τα ποιήματα των Lorca, Neruda, de Vigny, Verlaine, Λαπαθιώτη και Καρυωτάκη, η λεπτή γραμμή που ενώνει τα πιο απόλυτα αισθήματα του ανθρώπου, την Αγάπη, το Μίσος και το πάθος για Ελευθερία.

Από το 1971 άκου το Songs of Love and Hate του Leonard Cohen , το Wild Horses και το Sister Morphine από το Sticky Fingers των Stones.

Μετά άκου αυτό από το 1996.

Και τέλος άκου το The Falling από τους The Underground Youth. Τραγικά ρομαντική επιλογή; 

#03 Lingua Ignota – Sinner Get Ready 

#04 Front 242 - Hamburg 87/Official Version (Live) 

#05 The Body – I’ve Seen All I Need To See 

#06 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air 

#07 Luis Vasquez – A Body of Errors 

#08 Enzo Kreft – Different World 

#09 Richard Dawson, Circle - Henki 

#10 Arab Strap- As Days Get Dark 

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations 

#12 Crawler – Idles 

#13 For Those I Love – For Those I Love 

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq 

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona 

#16 Liars - The Apple Drop 

#17 Jung Jaeil – The Squid Game 

#18 Xiu Xiu- OH NO 

#19 Blanck Mass - In Ferneaux 

#20 Jung Jaeil – Psalms

Blogovision 2020: Το 10

Και ξανά πίσω στο Βερολίνο για τo Soundtracks: Equals Sessions του Apparat.
Σκοτεινή, ambient ηλεκτρονική μουσική με αρχή, μέση και τέλος, που βαίνει κλιμακούμενη σαν ένας ύμνος φτιαγμένος από τις μελωδίες που σχηματίζουν τα drones όταν πετάνε σε σχηματισμούς πάνω από νεκρά τοπία. Very 2020.

Άκουσέ το κατά προτίμηση κοιτώντας στην οθόνη σου το PS5 σου στο mute και στα πιο μαύρα γραφικά του. 

#11 Night Melody/Articulation – Rival Consoles

#12 Mood - Rødhåd

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2020: Το 12

Στο 12 μοναχική, σκοτεινή, δυστοπική dub techno για ακόμα μία φορά από το Βερολίνο. Αυτή την φορά από τον Βίκινγκ του.

Mood από τον Rødhåd.

Άκου το κρυμμένος σε κάποιο μπουντρούμι.

Μας κυνηγάνε

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2020: Το 13

 

Στο 13 το Haut του Die Wilde Jagd, aka Sebastian Lee Philipp. Αφροδισιακή techno και σκοτεινός νατουραλισμός, καυτό Gluhwein και η μυρωδιά του Μαύρου Δάσους. 

Ακούγεται ιδανικά σε χαλασμένο αμάξι μια βροχερή νύχτα χαμένος στο δάσος

#14 Mirage – Ben Lukas Boysen

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2020: To 14

 

Για  την Blogovision 2020 στο #14 μου το Mirage του Ben Lukas Boysen.

Σινεφίλ Machine Generated Content 

Μπορείς να αλλάξεις θρησκεία εδώ

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2019: #6 YOU CAN'T ALWAYS GET WHAT YOU WANT

1969. Εκείνο το βράδυ τελείωσε οριστικά η εποχή της αθωότητας,βγάλαμε τα λουλούδια από τα μαλλιά, το acid έγινε δηλητήριο, ακόμα και οι πεταλούδες σταματήσαν να πετάνε.Ο πόνος του gospel και του blues έγιναν ο σπαραγμός και η μαυρίλα όλων όσων θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια.

Στις αποθήκες και τα σιωπηλά σοβιετικά μεγαθήρια του γκρεμισμένου Βερολίνου μάθαμε να μιλάμε,να πολεμάμε, να αγαπάμε και να πονάμε.Από την αρχή και χωρίς ποιήματα

 ALAAALZAANJBICDGhux

50 χρόνια μετά, ακόμα κι αν περιγράφει τον χειρότερό σου φόβο και τραγουδάει τους εφιάλτες σου ντυμένους με τη στολή του εχθρού σου, 

η μουσική συνεχίζει να σε προκαλεί

Στο #6 της Blogovision 2010_19 η κατά τη γνώμη μου καλύτερη μπάντα του 21ου αιώνα μέχρι στιγμής, οι Liars και το Sisterworld

Στο #6 της Blogovision 2019, o Alessandro Adriani και το Morphic Dreams 

Blogovision 2019: Στα 7 Από το Λονδίνο στο Βερολίνο λίγα μπητ δρόμος

To moog του George Harrison το 1969

Το 1969 η μουσική δεν ήταν μόνο ψυχεδέλια, κιθάρες και acid.
Πολλοί μουσικοί, ειδικά από την Ευρώπη, είχαν αρχίσει και ψαχνόντουσαν σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια, πολλές φορές ξεχνώντας εντελώς τα φωνητικά, την μελωδία ή την διάρκεια που θα τους εξασφάλιζαν τη δισκογραφία,το airplay και τον δρόμο προς τα charts. 
Ένας από αυτούς ήταν το μαύρο πρόβατο των Beatles,ο ιδιοφυής και ανήσυχος George Harrison. 
Λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του Abbey Road , ο Harrison κυκλοφοράει ένα από τα πρώτα mega-πειράματα της γενιάς του στον τομέα της ηλεκτρονικής μουσικής, τον δίσκο με τον εύγλωττο τίτλο ''Electronic Sound'' . Πρόκειται για ένα στριφνό,δύσκολο moog - based έργο, αποτελούμενο από δύο κομμάτια συνολικής διάρκειας 43' που παρά τις κακές και περιπαικτικές κριτικές άνοιξε τον δρόμο στη μουσική που κυριάρχησε στην Λονδρέζικη ηλεκτρονική σκηνή από τα τέλη της 10ετίας του 80 και μετά.

Απευθυνόμενη στον ανήσυχο και ανοιχτόμυαλο μουσικόφιλο,προτείνω να ακούσει το Electronic Sound εδώ  και μετά να περάσει κατευθείαν στο #7 μου για την Blogovision 2010-19, το ταξιδιάρικο αριστούργημα του επίσης Λονδρέζου Burial, Rival Dealer. 

Ο Burial στο δικό του ''Moog''

Οι ομοιότητες ανάμεσα στις δύο δουλειές και ειδικά στο ομώνυμο κομμάτι ( κι αν εξαιρεθούν τα φωνητικά) είναι ανατριχιαστικές.

Άκου το Rival Dealer εδώ

50 χρόνια μετά το Electronic Sound, ένας Γερμανός από το Κασέλ της Κεντρικής Γερμανίας, ο Phillip Sollmann aka Efdemin, resident D.J του Berghain στο Βερολίνο βγάζει ένα δίσκο έκπληξη, που το κοινό ψήφισε ως τρίτο καλύτερο techno δίσκο της χρονιάς,το New Atlantis

Έχει και ο Efdemin τα δικά του ''Moogs''

Πρόκειται για ένα χορευτικό, καθόλου επιφανειακό δίσκο που συνδυάζει και αναδεικνύει στοιχεία cinematic/ αφηγηματικής μουσικής και που σε στιγμές του παραπέμπει κατευθείαν στις μεγάλες στιγμές της πρώιμης electronica - δίσκος που ακούς στο repeat.

Άκου το #7 μου της Blogovision 2019 εδώ

Blogovision 2019: Στα #14 H Επέλαση των Οργισμένων Ιπποτών και η Αυγή της Μαυρίλας

Πολλοί πιστεύουν ότι η Αγγλική σκηνή της εποχής ανακύκλωνε την Αμερικάνικη ψυχεδέλεια με διαφορετικό τρόπο και έκφραση ανάλογα το κοινό του κάθε καλλιτέχνη.Οι Beatles ήταν πιο pop,οι Stoneς πιο ροκ και οι Pink Floyd πιο avant garde.
Λογικό.
Όπως και να έχει και παρά τα περιορισμένα μέσα της εποχής, η ψυχεδέλεια και το΄΄κίνημα'' ταξίδεψαν γρήγορα στην Ευρώπη. Τουλάχιστον στην Δυτική, την δώθε του Τείχους.
Παράλληλα η εξέγερση του Μάη του 68 στη Γαλλία, δημιούργησε ένα ωστικό κύμα που δεν επηρέασε μόνο την πολιτική αλλά ολόκληρο το εποικοδόμημα, τις τέχνες και φυσικά την μουσική σε όλο τον κόσμο,πόσο μάλλον στην γειτονική Γερμανία.
Εκεί, τα επεισόδια ήταν άγρια και παρατεταμένα. Η Baader Meinhof βάζει τους δικούς της όρους στο παιχνίδι. Ο τόπος έβραζε.
Οι Γερμανοί χίππις - από τους πρώτους Ευρωπαίους που ακολούθησαν το Hippie Trail  ή μετοίκησαν στα Μάταλα και στο Μαρόκο - μαζί με τους ακτιβιστές δημιουργούν μία νέα (μη ομοιογενή) ''τάξη'' που αποτελείτο από διανοούμενους - φοιτητές και μη, καλλιτέχνες, αγανακτισμένους νέους από όλες τις τάξεις, ακτιβιστές και στρατευμένους αναρχικούς.



Στη μουσική, η ψυχεδέλεια και το acid βαραίνουν,σκοτεινιάζουν κι αφήνουν να μπουν στο DNA τους επιρροές από τη γοτθική καταγωγή των Γερμανών, τις θεωρείες και τα γραπτά των Γερμανών φιλοσόφων, την avant garde Γερμανική μουσική - ο Στοκχάουζεν έχει βάλει πολλά στο τραπέζι της μουσικής που ακούμε σήμερα- και φυσικά την οργή και την απαισιοδοξία που είχαν συσσωρευτεί μεταπολεμικά στον τόπο.  
ΜΑΥΡΙΛΑ!
Δύο συγκροτήματα θα κάνουν την αρχή.
Οι Can και οι Amon Düül II.
Το 1969,οι Amon Düül II, μέλη της καλλιτεχνικής κομμούνας Amon Düül του Μονάχου, συνδυάζουν ψυχεδέλεια,acid, αυτοσχεδιασμό, λυρικά vocals και ιαχές, καταιγιστικές κιθάρες, ονειρικά keyboards και άγρια drums για να φτιάξουν ένα δίσκο που είναι ο πρώτος του Krautrock αλλά και Προάγγελος της Μετα - Αποκάλυψης.Είναι τo Phallus Dei, με το ομώνυμο πρώτο του track να διαρκεί 20:49' και να αποτελεί άνετα το soundtrack μιας επικής αποστολής στην Κόλαση. 

Στα επόμενα χρόνια η μουσική που γεννήθηκε στην Γερμανία απέκτησε τον κατα- δικό της χαρακτήρα,έδωσε χώρο στη γέννηση διάφορων ειδών και υποειδών, γέννησε κι άλλα κινήματα στην πολιτική και στην τέχνη και δημιούργησε διάφορες σκηνές που άνδρωσαν ή ενέπνευσαν σπουδαίους καλλιτέχνες.

Το 2012 ένας ιδιοφυής Καλιφορνέζος μουσικός από το Oakland,ο Luis Vasquez, παραγωγός, συνθέτης, τραγουδοποιός, κιθαρίστας και μάγος τoυ synthesizer και των κάθε λογής percussions βγάζει τον δεύτερο δίσκο του με υπογραφή  της ''μπάντας'' του SOFT MOON, το ZEROS.

Εδώ να διακόψω τη μετάδοση για να ευχαριστήσω τον Άγγελο Κάππα που με ''σύστησε'' στους Soft Moon και την Χρύσα που με οδήγησε στο καμαρίνι του Gagarin για να γνωρίσω από κοντά τον Luis.

Το ZEROS είναι ένας από πρώτους μη μέταλ, ''post apocalyptic'', ''δυστοπικούς'' δίσκους, όχι μόνο λόγω θέματος/lyrics αλλά και λόγω των μουσικών στοιχείων και φορμών που αναμιγνύει, εν πολλοίς τη απουσία μελωδίας, για να φτιάξει ένα δραματικό, σκοτεινό, εμμονικό industrial έπος με έντονα στοιχεία Krautrock, ΕΒΜ και acid, ένας δίσκος που αξίζει να ακούσεις την ίδια χρονική στιγμή με το Phallus Dei για να εντυπωσιαστείς κι εσύ από το πόσο κοντά είναι- με 50 περίπου χρόνια διαφορά- αυτές οι δύο πρωτοποριακές για την εποχή τους δουλειές.

Επιστροφή στο σήμερα. 

Το Τείχος πέφτει και για πολλά χρόνια στη Γερμανία κρύβουν κάτω από το χαλί χάος και αναρχία. Ανθίζει η σκηνή του Βερολίνου.

Ανάμεσά της οι  Gernot Bronsert and Sebastian Szary που σύντομα παίρνουν το όνομα Modeselektor και αρχίζουν να παίζουν acid house σε διάφορα παράνομα καταγώγια, καταλήψεις και πάρτι.

Αν και δεν θέλουν να τους βάζεις ετικέτες για το είδος που εκπροσωπούν,το φετινό album τους Who Else είναι σαν ένα παιδί της Generation Ζ που γεννήθηκε σε οικογένεια post hippies - χαρούμενο και σκοτεινό συνάμα, θορυβώδες και ταξιδιάρικο ενώ σε προσκαλεί,τι άλλο,να χορέψεις, χωρίς καμία ενοχή, γιατί όλη η αυτή η γερμανική μαυρίλα που τόσο αγαπάς, παραμονεύει χαοτικά μέσα του και κυρίως στα κρουστά και τις κραυγές του.

Στο #14 της Blogovision 2019 το Who Else των Modeselektor. Χορεύεις εδώ
Στο #14 της Blogovision 2010-19 το Zeros των Soft Moon.Προσκυνάς  εδώ 
Από το 1969 εντρύφησε στο Phallus Dei των Amon Düül II εδώ

Blogovision 2018: Στο #10 μου, βιβλικό industrial techno έπος. Made in Germany

Έχει και  στίχους εμπνευσμένους από τον Φραντς Κάφκα

Η Μάχη της Ιεριχούς, ένα βιβλικό έπος, σε μία ερεβώδη industrial techno απόδοση, από τον Michael κούκλο Wollenhaupt aka Ancient Methods: The Jericho Records, δίσκος που μου έμαθε ο Γεράσιμος και πρώτη εμφάνιση  του Dominick Fernow  στη φετινή δεκάδα μου - ένας άγριος δίσκος που δεν είσαι σίγουρος τι πρέπει να κάνεις με αυτόν, buy or die? 

Αποφάσισε ακούγοντάς τον εδώ και διάβασε τι λέει το αγόρι εδώ 

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #17 μου Fusion Καλιφόρνια - Βερολίνο

Σε μία ολική ανατροπή η ιδιαίτερη σχέση μου με τον Λούις δεν κατάφερε να τον στείλει στις συνηθισμένες του θέσεις στην κορυφή της 20άδας μου. Αν μάλιστα δεν είχε βγάλει τα remixes, το Criminal δεν θα ήταν καν στην λίστα μου.

Το Criminal Remixes είναι το after Criminal Fusion πόνημα του Luis Vasquez  aka The Soft Moon σε  παραγωγή της θρυλικής aufnahme + wiedergabe , συνεργασία με πρωτοπόρους εκπρόσωπους της experimental techno σκηνής όπως οι shxcxchcxsh και με κορυφαίο το remix τους στο ομώνυμο κομμάτι - το άκουσα πρώτη φορά μέσα στο μετρό και συγκρατιόμουν να μην αρχίσω να κουνιέμαι ολόκληρη.
Είναι συναρπαστικό το πως από έναν ακραίο post punk- industrial δίσκο μπόρεσαν να βγούν τόσο δυνατά dance κομμάτια - είναι αλήθεια πως το αγόρι όσο πειραματίζεται τόσο ξεφεύγει από το είδος που τον άνδρωσε. 
Περιμένω ανυπόμονα τη στιγμή που θα ''παίξει'' με Τούρκικη ψυχεδέλεια - άλλο ένα πάθος που μας ενώνει. 
Για τον δίσκο με ενημέρωσε απευθείας ...εκείνος.
Χόρεψέ τον 

#18 Gas - Rausch
#19 Kraus - Path
#20 Ital Tek-Bodied 

Blogovision 2017: Anxious? Μη διαβάσεις την ιστορία του #8 μου αν είσαι γυναίκα και νοιώθεις καταπίεση

ΦαίνεταιαπλάέναβιβλίομίασειράέναπαραμύθιγιαμεγάλουςThe premiere episode of Hulu's "The Handmaid's Tale" opens with a woman running through the woods with her child. We later learn that this is Offred (Elisabeth Moss) and that she and her husband are attempting to run away to Canada after a violent religious coup has stripped women of all their rights. It's a move that feels uncomfortably close to our current reality, but then again, so does this whole show. Offred is eventually cornered by what looks like an armed militia, and her child is taken. A shot in the distance indicates that her husband is dead. She's struck from behind, and things go dark as she's carted off to her new lifeαλλάσυμβαίνειτώραδίπλα σουFeelingAnxious?

To Anxious ΔΕΝ είναι Dance αλλά ένα ορμητικό, δραματικό και υπνωτικό τέκνο άλμπουμ γνήσιο παιδί της Βερολινέζικης σκηνής του 2017,τώρα που όλα τα κομμάτια του Τείχους ξεπουλήθηκαν κι ο χαβαλές γίνεται στα λημέρια των μεταναστών. Ή ήταν έτσι πάντα?

Διάβασε για το

The Handmaid's Tale εδώ

Αγχώσου ακόμα περισσότερο βάζοντας  τον   Rødhåd  κάπου μακριά από τον καναπέ σου

#9 Laibach –Also Sprach  Zarathustra

#10 Gas - Narkopop

#11 Sufjan Stevens, Bryce Dessner, Nico Muhly και James McAlister - Planetarium

#12  Ryuichi Sakamoto - Async

#13 Toydrum - Prevenge

#14 Various Artists -Radio Resistance : The Man in the High Castle

#15 Arca – Arca

#16 Avec le soleil sortant de la bouche- Pas Pire Pop, I Love You So Much

#17 Earthen Sea – A Serious Thing

#18 Throwing Snow - Embers

#19 Andrew Bird- Echolocations: River

#20 Oneohthrix Point Never - Good Time  

Blogovision 2016,Στο #8 To Τρίο που είδα όταν έπαιζαν οι Radiohead. What Else?

Πες Analogue Kosmiche, Post-punk Electro, Neu Kraut, Hi-tech Jazz Techno και Hi -Hats!

Τους Cavern of Anti-Matter τους είδα πρώτη κι ελπίζω όχι τελευταία φορά αργά το βράδυ της 3ης Ιουνίου στην φετινή Primavera όταν το ολόκληρο το Forum είχε αδειάσει με τον κόσμο να παραληρεί βλέποντας Radiohead  πέρα, στις μεγάλες σκηνές και στην ακριβώς αντίθετη μεριά της μικρούλας Adidas Originals που έπαιζαν αυτοί.

Με σκλάβωσαν από την πρώτη ματιά ή - να το θέσω πιο μουσικά - από τo πρώτο μπάσιμο Hi- Hats.

Ήταν η μέρα που γρήγορα αποφάσισα να βάλω τον Joe Dilworth στο Πάνθεον των αγαπημένων μου drummers και αυτή που μου άνοιξε τον δρόμο στο void beats /invocation trex , έναν δίσκο τόσο ώριμο και ολοκληρωμένο όσο και το δημιουργικό παρελθόν των δημιουργών του.

Αντίθετα με ότι έκανα παλαιότερα έχω αρχίσει και διαβάζω reviews, ειδικά από άγνωστα σε μένα μέσα που βρίσκω τυχαία ψάχνοντας στην Google, περισσότερο για να ανοίξω τον γνωστικό μου ορίζοντα και να δω απόψεις που ενδεχομένως ούτε μου έχουν περάσει από το μυαλό, να ανακαλύψω μουσικές που έχουν επηρεάσει τους μουσικούς που ακούω αλλά και για - αιώνιος φύτουλας - να μάθω νέες λέξεις.  Σε αυτό το πλαίσιο διάβασα μια απολαυστική κριτική για τον δίσκο εδώ - ακόμα κι αν δεν ξέρεις Ιταλικά, αξίζει να προσπαθήσεις έστω και με Google translator, θα καταλάβεις.

Πάντα όμως η μόνη κριτική που μένει είναι αυτή του στομαχιού μου, αν καίγεται σημαίνει ο δίσκος ή το τραγούδι λένε. Αυτήν την τέλεια κριτική ένοιωσα  στο στομάχι μου με το void beats/invocation trex για να συμφωνήσουν μαζί του από την πρώτη ακρόαση τόσο τα αυτιά όσο και το μυαλό μου.

Δες λίγο από το live των Cavern of Anti - Matter στην  Primavera με κλικ στην φωτό

Αφέσου στα χέρια και τα πόδια του Joe Dilworth εδώ

 #8  Cavern of Anti-Matter - void beats/invocation trex

 #9  Tales of Murder and Dust – The Flow in Between

#10 Kanye West – The Life of Pablo
#11 Elysia Crampton - Elysia Crampton Presents: Demon City

#12 Ulver - ATGCLVLSSCAP

#13 Parquet Courts - Human Performance

#14 Nagamatzu - Above The Noise

#15 The Field - The Follower

#16 Brian Eno - The Ship

#17 Wardruna - Runaljod - Ragnarok

#18 Underworld - Barbara Barbara We Face A Shining Future

#19 Ben Lukas Boysen - Spells

#20 Psychic Ills - Inner Journey Out 

*Photo taken from http://www.lightinthebox.com/

Blogovision 2016, Στο #15 ο Amjad Mahmoud, 44

“For every woman who burned a bra, there's a man burning to wear one.” 

― Miss Vera

Το The Follower του The Field είναι σαν να είχε γίνει ταινία ο 'Ηλεκτρικός Άγγελος' το 2016.

Μπες στην πρίζα εδώ

#15 The Field - The Follower

#16 Brian Eno - The Ship

#17 Wardruna - Runaljod - Ragnarok

#18 Underworld - Barbara Barbara We Face A Shining Future

#19 Ben Lukas Boysen - Spells

#20 Psychic Ills - Inner Journey Out 

*Photo taken from http://www.marieclaire.com/culture/news/a13482/cross-dressing-men-in-pakistan-photos/

Blogovision 2016:Στο #19 μου, ο Ben Lukas Boysen και Ο Pastor

Ο Pastor περνάει τις ημέρες του κολυμπώντας κόντρα στα ήσυχα,λασπωμένα νερά του Rio de la Plata και τις νύχτες του δοκιμάζοντας νέα φουστάνια ραμμένα με εικόνες του Ben Lukas Boysen και του Spells.

Keep Watch

Keep Listen ολόκληρο το υδάτινο  Spells του Ben Lukas Boysen εδώ:

#19 Ben Lukas Boysen - Spells
#20 Psychic Ills - Inner Journey Out 

* Photo taken from  http://hisblackdress.blogspot.gr/2013/07/behind-seams-why-i-wear-dresses-ii.html

Το #8 της @ste_pl : Robot Koch - Hypermoment

Σας γράφω για το Hypermoment για να καταλήξω στο καλύτερο EP της χρονιάς αυτής: ΤΟ TSUKI ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ! Πρώτα όμως τα βαρετά infoζζζ. Βερολινέζος (τι άλλο), ετών 38, έχει συνεργαστεί με τα καλύτερα labels (Project Mooncircle, Bpitch Control and Four Music) αλλά και με τους καλύτερους παραγωγούς όπως Tensnake, Norah Jones, Bassnectar, Max Richter. Κάθε του δουλειά είναι είδηση γιατί πολύ απλά ΧΥΝΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ. Το Tsuki, το οποίο έπαιξε όσο κανένα φέτος στα δικά μου players είναι ένα α ρ ι σ τ ο ύ ρ γ η μ α. Ένας επαναπροσδιορισμός της ηλεκτρονικής μουσικής και μια ενσάρκωση των απαιτήσεων μας από αυτή. Είναι 5/5. Και με τα 5 tracks παθαίνεις την ίδια αφυδάτωση (εντάξει, ίσως με το Let me και το Erase λίγο παραπάνω) #ΩΠΑΑΑΑΑ #ΠΕΛΕΚΟΥΔΙ #ΤΙΠΑΙΖΕΙΓΑΜΩΤΟΘΕΟΤΟΥ

Από ένα τέτοιο EP έχεις μεγάλες απαιτήσεις στο άλμπουμ που το ακολουθεί. Που αν ήσανε o Robot Koch έπρεπε να πεις, ΟΚ, αρκετά σας καύλωσα για το 2015 και πολύ σας ήταν. ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ. Έβγαλε και δίσκο ο Μίδας της electronica. Δεν είχε την ίδια ένταση. Σα να μας είπε, αράξτε τις πέτσες σας, θα σας παίξω κάτι άλλο τώρα, διαφορετικό, εξίσου γαμάτο, όμως σκάστε κι ακούστε. ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΓΑΜΑΤΟ ΚΑΙ ΞΑΝΑΑΓΑΠΗΣΑΜΕ.

Είμαι εθισμένη στη μουσική του και περιμένω τη στιγμή που θα τον δω live για να αποδείξει πως είμαστε τα πουτανάκια του και μας κάνει ότι θέλει. Άμα γουστάρει να χορέψεις θα χορέψεις (Erase). Άμα γουστάρει να νοσταλγήσεις θα νοσταλγήσεις (Separated - Mree, Eclipse). Άμα γουστάρει να ανατριχιάσεις θα ανατριχιάσεις θα ανατριχιάσεις (Dark Waves, το ξεχωρίζω στο δίσκο αυτό). 

Ακούστε το