Search This Blog

Tuesday, February 19, 2013



Read the poem 'Cities Vagabonds' by Arthur Rimbaud while you stream AMOK, the new album by Atoms For Peace 



Cities Vagabonds

These are cities!

And this is the people for whom these

Alleghenys and Lebanons of dream have been raised!

Castles of wood and crystal move on tracks and invisible winches.



Old craters ringed with mammoth statues and

coppery palms roar melodiously in flames.

Festivals of love reverberate

from the canals suspended behind the castles.



Chimes echo through the gorges like a chase.

Corporations of giant singers assemble,

their vestments and oriflames

brilliant as the mountain-peaks.



On platforms in the midst of gulfs,

Rolands brazen their bravuras.

From abysmal catwalks and the rooftops of inns,

a burning sky hoists flags upon the masts.



The collapse of apotheosis

unites the heights to the depths

where seraphic shecentaurs

wind among the avalanches.



Above the plateaus of the highest reaches,

the sea, troubled by the perpetual birth of Venus

and loaded with choral fleets amid

an uproar of pearls and precious conches,

grows dark at times with mortal thunder.



On the slopes,

harvests of flowers

as big as our weapons

and goblets are bellowing.



Processions of Mabs in red-opaline scale the ravines.

On high, their feet in the waterfalls and briars,

stags give suck to Diana.



Bacchantes of the suburbs weep,

and the moon burns and howls.

Venus enters the caves

of the black-smiths and hermits.



Clusters of belfries repeat the ideas of the people.

Issues from castles of bone an unknown music.

In the boroughs legends

are born and enthusiasm germinate.



A paradise of storms collapses.

Savages dance without stopping the festival of night.

And, for one hour, I descended into the swarm

of a boulevard of Baghdad

where groups of peple were singing

the joy of the new work,

circulating under a heavy wind

without being able to escape those fabulous phantoms

of the mountains to which one must return.



What good arms, what wondrous hour

will restore to me that region

whence come my slumbers

and least movements?

For more poems of Arthur Rimbaud click here






Friday, February 8, 2013

180 ευρώ - τόσο κοστίζει ένας χαμένος έρωτας

Βάλε ψηλά τακούνια
άλλη μια ροζ κορδέλα στα μαλλιά
ακριβή κολώνια να μυρίζει στα καθίσματα
λίγη σιωπή να τα σκεπάσει όλα
και ξεκλείδωσε


Εκείνη τη μέρα, δεν είχε πιά τα πόδια στο νερό
και δεν έσταζε παντού δάκρυα
μόνο σκόνη κι αέρας να θολώνουν το μυαλό
σαν μια σεκάνς ταινίας που τελειώνει
αποκαλύπτοντας μία ασπρόμαυρη τρύπα

Και μια ίδια τρύπα στο μυαλό
ανάμεσα σε ανόητα γέλια
και αυτό το χάσιμο
που φέρνουν οι βαριές κουβέντες
που κάνεις πως δεν διάβασες
για να κερδίσεις λίγο χρόνο ακόμα

Πήγε έντεκα
δεν υπάρχει τίποτα εδώ
κι εγώ είμαι κάποια ευρώ μείον

Tuesday, January 22, 2013

Synthetiki, Six D.O.G.S 19.01.13: H αβάσταχτη στιγμή που καταρρέει ένας Ύμνος

Λένε ότι οι ύμνοι δεν καταρρέουν.
Καταρρέουν μόνο οι οι θρύλοι, οι μύθοι, οι άνθρωποι καθώς και τα καθεστώτα.


Το Σάββατο το βράδυ, κλείδωσα τον Άβατον τον τεκνατζή στα σύννεφά του πάνω από το λιμάνι, πήρα τα κλειδιά και την έκανα για τα 'σκυλιά', εκεί που αποφεύγω να πηγαίνω γιατί μου φαίνεται σαν ψεύτικο και μακριά απο τα μέρη που συνήθισα να παίρνω αναπνοές.
Όταν έχεις ξαφιονιστεί για χρόνια με συνομίληκους ή μάλλον συνομίληκους που δεν έχεις ποτέ γνωρίσει και μόνο ακούσει κι έχεις δεί όλους τους άλλους (τους βασικούς:P), τέσπα,σχεδόν όλους τους άλλους κι είναι περίπου σαν τους γκόμενους και τα κατέ της παιδικής σου ηλικίας, αυτό που φοβάσαι είναι πως θα σε βλέπουν οι άλλοι,σαν είσαι μόνος,μέσα στα όνειρα που σε οδήγησαν εκεί.  
Κράτησα μπακ-απ τα 7 ευρώ,τα τσιγάρα μου και τα ποτά ( με μεζούρα ρε ), το λουλουδάκι στο χεράκι μου και περίμενα μέχρι που αυτοί οι σκοτεινοί τύποι βγήκαν να παίξουν εκεί δίπλα.
Άκου, τον 'μεγάλο' νομίζω τον είχα δεί στο Friends ή στη La Luna ή κάπου σ'εκείνα τα μέρη να χορεύει μόνος ακριβώς όπως ταλαντευόταν μόλις κι όταν του γούσταρε εκεί μέσα. Τον 'μικρό' δεν τον είχα συναντήσει ποτέ αλλά είχα ξαναδεί το βλέμμα αυτουνού που κινεί τα νήματα συνεπαρμένος από τις ιδέες του αλλουνού και σίγουρος ότι μπορεί να τα κάνει όλα αλήθεια,γιατί είναι αυτή η αγάπη, ο θαυμασμός κι η απέραντη ανοησία του να νομίζεις ότι μπορεί να τα κάνουμε όλα, και δεν είναι ανοησία,είναι η χαρά και η δύναμη να πιστεύουμε σε λέξεις και ήχους και μουσικές και όνειρα μαζί.
Όταν έβαλαν τις μάσκες ήταν σαν μιά αταίριαστη, εντελώς straight αναφορά στον δικό μου Παζολίνι, ακριβώς αυτό που έπρεπε να κάνουν για τύπους σαν εμένα, νομίζω εκείνη τη στιγμή αποτυπώθηκαν το αιώνιο δίλημμα kinky ή rock κι η απάντησή του.
Το Σάββατο το βράδυ πήγα εκεί μόνος, μεγάλος, αβέβαιος:
Σε μια απέραντα απολίτικη περιοχή, εποχή  στιγμή -δεν έχω ιδέα πόσοι κατάλαβαν πόσο αφύσικα και βαθειά πολιτικά ήταν αυτά που είπαν, τραγούδησαν και χόρεψαν αυτοί οι δυό συνθετικοί ήρωές μου.
Τραβάω μια κουρτίνα, θα σκέφτομαι πίσω της τον 'μικρό' πάνω στα πλήκτρα,κάτι είπε για το να μην αυτοκτονάμε εμείς αλλά να χτυπάμε αυτούς που μας πειράζουν και χαμογέλαγε,δεν ξέρω αν είναι εύκολο αλλά ωραία τόπε κι ακόμα καλύτερα χόρευε ο 'μεγάλος',ρίχνοντας jackie o ματιές στη μικρή χορευταρού μπροστά μου κι έτσι πέρασε η νύχτα,γεμάτη ύμνους, σαν να χορεύαμε στο δρόμο κι άβολα, τελείως άβολα, γιατί αυτοί οι τύποι δεν είναι synthetiki, είναι μόνο afthentiki,όσο και τα βλέμματα και το rave των λέξεων, των στίχων τους και ότι συνεπάγεται αυτό  που τελικά είναι κι είπαν 'οτι γουστάρουμε και σ'όποιον αρέσει΄΄. 
Κι όσο όλοι αυτοί οι παλαβοί άγνωστοι εκεί μέσα,που μ' έκαναν να νοιώσω επίσης τόσο άβολα κάνοντας τον ύμνο μου να καταρρεύσει γιατί τραγούδαγα '' είσαι μόνος' και ρε γαμώ το, ΔΕΝ ήμουν μόνος


Sunday, January 13, 2013

Ο άνδρας που τον αγαπώ ΔΕΝ διαβάζει το blog μου


Και με παίζει, αγνοώντας ότι μόνο αυτός και τα όνειρά μας χορεύουμε σε τούτο το δρόμο.
Εγώ δεν μπορώ να σε παίξω μωρό μου
μόνο τραγούδια σαν αυτό μπορώ να μας παίξω
και μέχρι να μας καταστρέψω


Tuesday, January 8, 2013

Άμα χιονίσει

Ο χρόνος είναι τόσος όσος λέει που θα έκανα για σένα τα πάντα ακόμα κι αν έχει ήλιο. Ακόμα κι ένα τηλέφωνο

Tuesday, January 1, 2013

10 θα κι ένα περίπου soundtrack για το 2013 (Revisited)

#1 Θα συνεχίσω να προκαλώ την τύχη μου γιατί πολύ μου τάπρηξε τώρα τελευταία



#2 Θα λέω λιγότερα και θα κάνω περισσότερα γιατί πολύ μου τάπρηξα τώρα τελευταία



#3 Θα κάνω ένα μεγάλο ταξίδι. Με αεροπλάνο κι όχι με το μυαλό μου



#4 Θα βγώ πιό έξω εκεί που είναι το πραγματικό μου συνάφι



#5 Θα στείλω στα αζήτητα της μνήμης μου όσους με χάλασαν ενώ θα συνεχίσω να τραγουδάω



#6 Θα σε παίρνω τηλέφωνο κάθε φορά που θα σφηνώνομαι στο κεφάλι σου όπως εσύ στο δικό μου 



#6 REVISITED Θα (ξανα)πάω Primavera


#7 Θα μάθω ξένες γλώσσες χα, HTML5 για πάρτη μου και του χρόνου τέτοια εποχή τρέμω στην ιδέα του απολογισμού but you can always get what you want:p



#8 Θα μου δώσω όσο χρόνο θέλω για όλα όσα θέλω



#9 Θα ξαναχάσω την ψυχή μου πεθαίνοντας μέσα σε έρωτες,ποτά και μουσικές



#10 Θα ξαναζήσω για πάντα το βράδυ της 7 του Ιούνη

Sunday, December 30, 2012

10 ανάκατα ευχαριστώ στο δικό μου 2012

Ανάκατα κι αυτά σαν τα μυαλά  μαλλιά μου:p

#1 Για το χιούμορ και το χαμόγελο της μάνας μου όταν ξύπνησε μετά το χειρουργείο. Δεν ξέρω αν ευχαριστούσε τη ζωή, σίγουρα όμως μέκανε να τη φχαριστήσω εγώ κι ας μη το ξέρει

#2 Για το GIRL.IS.A.GUN το έργο του καλύτερου έργου της ζωής μου
#3 Για τα πάρτι που δεν πήγα και διάβαζα κι έγραφα instead
#4 Για τα πάρτι που πήγα και δεν βαρέθηκα
#5 Για τις καινούριες παρέες που μούφερε (pics 'n tips upon request #not )
#6 Για τις ευκαιρίες που μούδωσε να κάνω ότι μου αρέσει,όπως μου αρέσει
#7 Για την αφοπλιστική ατάκα του Τατσόπουλου που με αποπροσανατόλισε εντελώς τη μέρα των γενεθλίων μου
#8 Για το πιό απρόσμενο και καλύτερο δώρο που πήρα τη μέρα των γενεθλίων μου από τον (ανορθόγραφο?)ποιητή που γνώρισα μόλις προχτές αλλά μάλλον ήξερα από πάντα

#9 Για τα χαμόγελα, τα γέλια, τα αστεία και τις αγκαλιές της Μαρίνας και του Ντίνου - και λίγα λέω-για κάποιους που γνώρισα πριν λίγους μήνες και μάλλον έπρεπε να έχω γνωρίσει χρόνια πριν, το timing μου μέσα. Τους αφιερώνω τον κόσμο μου
#10 Για τον Django, τις μουσικάρες του και την πιό φανταστική αληθινή ιστορία που έζησα κι έγραψα ποτέ και που δεν γνώρισα ή μάλλον γνώρισα πριν κάτι λιγότερους μήνες και μάλλον έπρεπε να έχω γνωρίσει αλλού και άλλοτε,το timing μου μέσα.Του αφιερώνω τον κόσμο μας
 Ride on ρε

*Γαμημένο 2012 τελικά δεν ήσουν και τόσο κακό,μάλλον μάρεσες  αλλά σίγουρα εγώ έχω πρόβλημα timing


Thursday, December 20, 2012

It's Not The End.It's Just The Beginning.And Vice Versa. Best Albums, Blogovision #1

L.O.V.E  Feelings στον Τροπικό του Καρκίνου
Μια (αληθινή) ιστορία σε 20 λέξεις τα πάνω κάτω κι ανάποδα, μέσα απο 20 δίσκους επίσης τα πάνω κάτω κι ανάποδα


Αγαπημένε μου 'Django',
σήμερα που τελειώνει αυτή η ιστορία μας
σφίξε μέσα στη μνήμη σου
το μέλλον μας για πάντα

Πρώτα ανάποδα



Και τώρα από την αρχή



Και τώρα;




Wednesday, December 19, 2012

Remember our future? Best Albums, Blogovision #2

Πέρασε ένας μήνας. Πάμε ξανά:

Γαμώτο,νομίζω καταλαβαίνωεις πολύ καλά
Κάποτε μου μιλάς για φεγγάρια
όταν στα ίχνη που αφήνει ο υπολογιστής σου
βρίσκεσαιομαι  εσύ εγώ κι αυτά που δήθεν καταλάθος αφήνεις

Νομίζω τώρα ξεκινάνε όλα.
Θα είναι επικίνδυνα, δυσάρεστα, χωρίς καμμία ανατροπή.
Θα πρέπει να βασανιστούμε

Φοβάμαι κι εγώ
Αλλά όμως οι μηχανές πρέπει να κινούνται αυτόματα,
εκεί που είναι ταγμένες,
μέσα τους

Μηδενικά αφημένα
να μας σχεδιάζουν τα πάθη μας,
κοιτάμε την κουρτίνα που φύσηξε ο αέρας
της Ιρλανδίας που δεν πήγαμε μαζί

Άκου
Χτυπάνε οι γραμμές μας
Αθροίζουν σχεδόν χίλιες

Την ώρα που θα νοιώθεις τον κίνδυνο της αλλαγής
Θα ακουμπήξουμε τις παλάμες μας
Θα αναλογιστούμε τα χρόνια που δεν είμαστε μαζί
Θα σκεφτούμε αυτό που μας κρατάει ξύπνιους τη νύχτα
Άκουσέ το

Die Life.Or me.

Die Life by The Soft Moon on Grooveshark

#2 Remember our future? Zeros-Soft Moon