10+1 nicknames μεγάλων αγοριών κι οι ιστορίες πίσω από αυτά

Παλιά ήταν τα παρατσούκλια, μετά τα pen names και τέλος τα άβαταρ και τα nicknames. 
Ένα nickname στα κοινωνικά δίκτυα είναι αυτό που αυτόματα σε κατατάσσει κάπου,μέχρι ο άλλος να σε γνωρίσει κι ερμηνέψει καλύτερα. 
Αλλά είναι και κάτι παραπάνω από αυτό.
Το nickname είναι σαν το DNA σου. Κρύβει μέσα την ιστορία σου, αυτά που αγαπάς,αυτά που φοβάσαι,αυτά που θες να βλέπουν οι άλλοι.Αν ζούσε ο Freud θα έλεγε πως το nickname είναι σαν τη φάτσα σου: η μοίρα σου. 
Μόνο που το nickname το διαλέγεις εσύ.
Διάλεξα 10+1 nicknames που δεν κρύβουν μέσα τους ονόματα αλλά μόνο ιστορίες και που κατά κάποιο μυστήριο τρόπο μου ταξιδεύουν το μυαλό και μου ερέθισαν την περιέργεια να μάθω τι κρύβεται πίσω και πέρα από αυτά.
Να λοιπόν οι ιστορίες τους έτσι όπως μου της είπαν οι άνθρωποι – ιδιοκτήτες τους. 

1./  @Earnang

’To ερώτημα λοιπόν είναι πως κατέληξα με το ψευδώνυμο Εarnang. Πρέπει να πάμε λίγο πιο πίσω, στα παιδικά μου χρόνια, όταν για κάποιο μυστήριο λόγο ένας από τους αγαπημένους μου παίκτες μπάσκετ ήταν ο Tom Chambers (Seattle - Phoenix
 Μπαίνοντας στην εφηβεία, εκείνη την μαγική εποχή που παθιάζεσαι με πολλά πράγματα α) Το πουλί σου β) Μπάσκετ γ) Skate δ) Super Nintendo και πηγαίνοντας με το περιοδικό Τρίποντο κάθε Τρίτη στην τάξη, οι συμμαθητές μου φρόντισαν να μου κολλήσουν το προσωνύμιο Chambers. Για κάποιο λόγο εκείνη την εποχή δεν με χαλούσε να με φωνάζουν με το όνομα ενός ξυλοκόπου με μαλέτο και φάτσα σαν του ET. 
The 90’s make even Will Wheaton look like a dork! 
Μεγαλώνοντας όμως και φτάνοντας στην εποχή του internets με τις μαγικές του υπηρεσίες έκανα όλα μου τα accounts Chambers ασχέτως ότι κανείς δεν με φώναζε έτσι πια. Μία μέρα και ενώ είμαι για φαγητό στο σπίτι μίας παιδικής φίλης, γυρνάει και μου λέει μπροστά σε όλους «Έλα ρε Τσείμπερς!». Πραγματικά ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. 
Epic facepalm 
Έτσι την επόμενη μέρα καταπιάστηκα να βρω ένα καινούργιο nickname – username το οποίο θα ήταν μοναδικό για να μπορώ να το χρησιμοποιώ online, χωρίς παραλλαγές και θα ήταν κάτι βγαλμένο από τα ενδιαφέροντα μου. Όντας λοιπόν πάντα αφοσιωμένος μελετητής των κέλτικων φύλων, άρχισα να κοιτάω ονόματα από Κέλτικες θεότητες και βρήκα το Earnan που μου έκανε. Αλλά χρειαζόμουν ένα ακόμα ψηφίο για να μπορώ να το χρησιμοποιώ σαν username σε όλες τις υπηρεσίες, έτσι και κότσαρα το G από το Gaelic. Όπερ και εγένετο το Earnang! Τώρα όταν βγαίνω με φίλους και με φωνάζουν Εarnang αισθάνομαι ακριβώς το ίδιο μαλάκας με το Chambers!’’

(Εδώ να πω ότι τo Earnang διαβάζεται διπλά, κάτι με αυτί και nang ή κάτι με κέρδος και ang:p)

2./ @Freddos

’Ετοιμαζόμουν να κάνω μια στήλη για το τότε Sportime.gr που κατόπιν εξελίχθηκε σε Sport24.gr. Ήθελα να είναι για έναν εξωγήινο που έπεσε στον πλανήτη γη προερχόμενος από τον πλανήτη ποδόσφαιρο. Με αυτό τον τρόπο, θα σατύριζε κάθε τραγελαφικό που συμβαίνει γύρω από το άθλημα στη χώρα μας. Έψαχνα για ένα όνομα που θα εξέφραζε τον νεοΈλληνα του 2004.

Εμβόλιμη ιστορία:

Φαντάρος στη Λέσβο, βγαίνουμε με άλλες 2 σειρούλες για καφέ στην πόλη της Μυτιλήνης (άσχετο: ΜΥΤΙΛΗΝΗ;! ΟΛΕ! Φιλιά στην όμορφη Μυτιλήνη!). Παραγγέλνουν και οι δυο Freddo ενώ εγώ αρκούμαι σ’ ένα χυμό (παρακαλώ όχι σχόλια). Έρχονται τα ροφήματα και πάνω που πάω να ρουφήξω την πρώτη δροσιστική γουλιά ακούω ένα ασταμάτητο «τακα τακα τακατακα» και «τακα τακα τακατακα» δίχως το "η καρδιά μου πως χτυπά". Έχουν αρπάξει και οι δυο τον Freddo από το καλαμάκι και ανακατεύουν σαν μανιακοί το κανελλοαφρόγαλα με τον καφέ. Με βλέπουν απορημένο και απαντούν με μια φωνή: «Έτσι πίνεται ο σωστός ο Freddos».

Πίσω στην αρχική ιστορία.

Έψαχνα για ένα όνομα που θα εξέφραζε τον νεοΈλληνα του 2004. Aυτόν που, λίγα χρόνια πριν είχε εξελληνίσει το "Φραπέ" λέγοντας το "ο Φραπές". Ήθελα τη μοντέρνα, την επόμενη γενιά αυτού. Θυμήθηκα την ιστορία με τους συμφάνταρους.

Και  εγένετω  Φρέντος.’’

(Τόσο απλά)

3./ @Gone4Sure1 aka Gone4sure

 

‘’Το Gone4sure είναι ένα όνομα “εξορκισμού”: την περίοδο που άνοιξα το blog ήθελα να πετάξω από πάνω μου κάτι συναισθηματικά βαρύδια ανθρώπων και είχα την ανάγκη να αποδράσω – να “φύγω με τα χίλια”.

Έτσι “κάρφωσα” το tag για να είμαι σίγουρος ότι θα δέσει και συμβολικά το πράγμα. Τίτλος blog (All Gone) και avatar (Gone 4 Sure) έχουν αμφότερα ένα φευγιό πάνω τους.

Λειτούργησε.

Επιπλέον, επειδή στο blog δεν ασχολούμαι μόνο με επικαιρότητα, αλλά και με βουτιές στο παρελθόν, σε αυτά που έχουν φύγει, ο τίτλος καλύπτει και τους gone 4 sure εκείνους που κατά τη γνώμη μου “φύγαν” από το παρών κάπως άδικα. Εκείνους τους θέλω πίσω.’’

(Θα στοιχημάτιζα γι αυτό)

4./ @Laternative

‘’Το @Laternative προκύπτει φυσικά από το όνομα της εκπομπής. Γράφουμε και οι δυο στο twitter χρησιμοποιώντας τον συγκεκριμένο λογαριασμό (εντάξει υπάρχει μια ισορροπία, γράφω 95% εγώ και 5% ο Σταύρος), κάτι που βολεύει γιατί ανά πάσα στιγμή μπορούμε να ισχυριστούμε ότι "αααα αυτό δεν το πόσταρα εγώ, ο άλλος". Αν θες και τι σημαίνει, ήταν μια λέξη που σκεφτήκαμε για να βαφτίσουμε την εκπομπή πίσω στο 2008, τότε που έπαιζε ακόμα πολύ ο προσδιορισμός "εναλλακτικός" κι εμείς θέλαμε λίγο να τον σαρκάσουμε και να αυτοσαρκαστούμε. Όλα αυτά π.Χ. (προ Χίψτερ) βέβαια...’’

(Ναι, απάντησε ο Παναγιώτης Μένεγος)

5./ @Ludens

‘’Homo Ludens.  Άνθρωπος παίζων. Πρόκειται για έναν terminus technicus της Βυζαντινής Φιλολογίας που αναφέρεται στους λόγιους της πιο σκοτεινής εποχής του Βυζαντίου που κατέφευγαν σε διάφορα λογοτεχνικά παιχνίδια (ακροστιχίδες, καρκινικές γραφές κλπ) για να ξεφύγουν λίγο από τα αυστηρά θρησκευτικά ήθη της εποχής που είχαν καταστήσει παράνομη κάθε μορφή διασκέδασης (αθλητισμό, παιχνίδια, διάφορες μορφές τέχνης κλπ).

Τον όρο δανείστηκε ο Ολλανδός ιστορικός και κοινωνιολόγος Γιόχαν Χούιτσιγνκα για το ομώνυμο βιβλίο του το 1938, όπου αναλύει το ρόλο του παιχνιδιού στην εξέλιξη της κοινωνίας και του πολιτισμού.

Ως πτυχιούχος της φιλολογίας, λάτρης της ιστορίας, θιασώτης της ποπ κουλτούρας και πάνω απ' όλα φανατικός των κάθε λογής παιχνιδιών (κυρίως πνευματικών) τον υιοθέτησα με τη σειρά μου κι εγώ για την περσόνα που υπέγραφε τα πρώτα, χιουμοριστικά και ανατρεπτικά κείμενα με τα οποία ξεκίνησε το Πο Πο Culture! πριν 6 χρόνια (η αλήθεια είναι ότι το πρώτο δίμηνο υπέγραφα ως "Μπαρμπα-Μαθιός", λόγω του μεγάλου χιτ που είχε το εν λόγω τραγούδι την εποχή εκείνη, από την εκτέλεση των Ζουζουνιών του Alter).

(O πρώτος εντελώς άγνωστος που ακολούθησα στο twitter χάρη στο nickname του)

6./ @northaura

‘’Λοιπόν, το username northaura έρχεται από τη μακρινή εποχή που βρέθηκα στη Φιλανδία για να κάνω τα πειράματα της διδακτορικής μου διατριβής. Ήταν Φεβρουάριος και νύχτωνε από τις 15.00. Ένα απογευματάκι (που ήταν νύχτα) ξεκίνησα να πάω σε ένα φίλο που έμενε σε εστίες 15 λεπτά από τις δικές μου. Καθώς περπατούσα στους -5C ξαφνικά σήκωσα το κεφάλι μου και είδα το βόρειο σέλας για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει στη ζωή μου. ξάπλωσα στο γρασίδι και έμεινα μία ώρα χαζεύοντας τον ουρανό. Κόντεψα να γίνω παγωτό, αλλά το βόρειο σέλας, λατινιστί aurora borealis, δηλαδή βόρεια αύρα δηλαδή northaura αποφάσισα να το κουβαλάω συνέχεια μαζί μου’’

(Για μένα το πιο ταξιδιάρικο nickname στο twitter)

7./ @serpentinepadd

"Οι Pavement είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Το Wowee Zowee ίσως το αγαπημένο μου άλμπουμ τους (ανά τακτά χρονικά διαστήματα αλλάζω άποψη μεταξύ των τριών πρώτων τους). Το 2007 επί εποχές MySpace ήθελα ν’ αλλάξω το όνομά μου σε κάτι διαφορετικό, οπότε επέλεξα το Serpentine Pad που μου φαινόταν κάπως εύηχο και παρέπεμπε και σε φίδι (Go Slytherin!), και έτσι έμεινε μέχρι σήμερα. Στο Twitter βέβαια το συγκεκριμένο όνομα ήταν πιασμένο οπότε προσέθεσα ένα παραπάνω "d" στο τέλος, και κάπως έτσι έχει η ιστορία."

(Αυτό με το φίδι τόχα, τους Pavement έχανα)

8./ @Spaceagedisco

‘’Άκουγα το Mondo Exotica, της σειράς  Ultra Lounge  υποτίθεται περιέχει space age pop

και σκεφτόμουν πως θα ήταν η disco αν την παίζανε κάπως έτσι.  Ξέρεις, με τελείως eclectic τρόπο, επιρροές από παντού, χωρίς να αγχώνεσαι να είναι χορευτικό  και τσουπ, Spaceagedisco.

Πολύ πιο μετά έγραψα αυτό:

http://airbornetoxicevents.wordpress.com/2011/03/22/gravity-free-dancing/

Το αστείο είναι ότι δεν θα υπήρχε το Spaceagedisco αν δεν υπήρχε αυτός: twitter.com/rekkit

(To πιο dance nickname του timeline:p)

9./@Terezos

‘’Το @terezos είναι το nick μου στο instagram και σε άλλα τέτοια πράγματα του σατανά (δεν θυμάμαι αν έχω ακόμα Path). Καμιά φορά το χρησιμοποιώ και σε dj sets, πιθανότατα και τον πρώτο μου δίσκο ως Τερέζος θα τον κυκλοφορήσω. Είναι εντελώς σαχλό από που προέρχεται. Διακοπές 2009, Δονούσα. Έχουμε χαζέψει από τον ήλιο και τις μπίρες κι αποφασίζουμε ότι χρειαζόμαστε παρατσούκλια. Οι άλλοι τα βρίσκουν εύκολα (Τσουλούφης, Άσπρος και λοιπά ευρηματικά), εγώ μένω τελευταίος και κάποια στιγμή επιστρέφοντας στον Σταυρό από τον Κέδρο βλέπω την επιγραφή "του Τερέζου" ή κάτι τέτοιο έξω από ένα σπίτι. Μετά, αποφάσισα να του δώσω νόημα και να το συνδέσω με την Τερέζα που έλεγε το "Το' σπασα το κυπελλάκι σου το μπλε με την μπιγκόνια"  και να συστήνομαι ως "Τερεζος...σου χα χαρίσει ένα λουλούδι". Αυτά. ‘’

(Πίστευα ότι έχει σχέση με την Τερέζα του Τόνυ Πινέλλι)

10./ @The_Drude

‘’Hello.Το the drude βγαίνει απο τις The Dude και Druid. Το πρωτοχρησιμοποίησε ο Julian Cope όταν ονόμασε τον εαυτό του The Arch-Drude of Wessex. Στα φορουμς και mIrc του πρώιμου internet - μέσα 90s - οι ανά τον κόσμο φανς του Cope ονομαζόμασταν  Drudes αφού εκείνος ήταν ο ArchDrude και εγώ ήμουν γνωστός ως The Greek Drude. Από τότε έχει ξεμείνει αφού παραμένω σίγουρα ο μεγαλύτερος φαν του στην Ελλάδα και φίλος του πια. Αυτά. ‘’

(Λιώστε το Revolutionary Suicide, Drudes)

11./ @TheSkyetc

Αγορίστικες Ιστορίες High Fidelity – Διαβάστε τα όλα εδώ

http://issuu.com/deface365/docs/neu_tymes_vol36_feb2013

Τέλος

Ι.D.I.D.I.T.F.O.R.T.H.E.R.O.S.E.S: The Stone Roses, Finsbury Park, Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

Τον Ian Brown τον ερωτεύτηκα όταν τον είδα εκείνο το βράδυ πριν μερικά χρόνια στο Fuzz.

Πολλοί αναρωτιούνται τι είναι αυτό που κάνει έναν άνδρα ακαταμάχητο. Ε, σε αυτόν είναι  ο τρόπος  που κινείται, χορεύει, τραγουδάει, τα κάνει όλα όσα κάνει πάνω στη σκηνή. Κι η φάτσα του.

Από τότε πέρασαν τρία ή τέσσερα νομίζω χρόνια. Κι ανάμεσα σε εκείνον και σε μένα δεν είχε αλλάξει ποτέ τίποτα.

Αποφάσισα να πάω Αγγλία να τον δώ με το που ανακοινώθηκε η συναυλία, κρατώντας τους μυστικούς όρκους που ανταλλάξαμε εκείνο το βράδυ μεταξύ μας και στους οποίους, by the way, οφείλεται το tag line αυτού του σκοτεινού blog: Με μια τεράστια αγωνία – ομολογώ- για το αν θα τους είχε κρατήσει κι αυτός.

Έχοντας μόλις επιστρέψει από την Primavera ,το Finsbury Park αν και τεράστιο μου φάνηκε καταρχάς μικρό. Δεν ξέρω πόσος κόσμος μαζεύτηκε τελικά εκεί την πρώτη μέρα αλλά ξέρω πόσος μου φάνηκε πάνω μου. Έφτασα εσκεμμένα νωρίς για να είμαι μπροστά- μπροστά και κέντρο κι έτσι είχα το χρόνο να χαζέψω τον κόσμο, τα ίχνη του, τις φωνές του. Ο κόσμος ήταν αρκετά νέος, αλλά είχε και μεγαλύτερους, όπως και νάχει ο μέσος όρος ήταν αισθητά νεώτερος από εκείνον της δεύτερης μέρας. Έπιναν όλοι από τις 4 το μεσημέρι. Πάρα πολύ- κρασιά και φυσικά μπύρες. Τόσο πολύ που κατάλαβα τι θα γίνει.

Το foreplay δεν νομίζω ότι ήταν ότι καλύτερο. Οι Rudimental αν και δημοφιλείς και μπητάτοι μας ζάλισαν με το πόσο ψηλά στα charts είναι το κομμάτι τους  (oops, #1 δίπλα στους Daft Punk), προσωπικά κάτι δεν πήγε καλά ανάμεσα σ’ εμένα και τη μουσική τους.

Οι Courteneers  σήκωσαν ψηλά τη σημαία της indie από το Manchester αλλά δεν την κράτησαν και στο ύψος της, νομίζω βαριόντουσαν ή κάτι τέτοιο- κανένα πάθος – προτιμώ να τους ακούω online σε random playlists που πέφτουν στα δάκτυλά μου.

Αυτός που είναι πάρα πολύ καλός είναι ο Dizzee  Rascal κι όλη του η παρέα που ξεσήκωσαν τον κόσμο και γενικά χορεύαμε όλοι μαζί σαν να μην υπήρχε επόμενη πράξη. Αξίζει πραγματικά και σαν ποιότητα μουσικής και σαν απόδοση σε live.

Αλλά φυσικά δεν ήμασταν γι αυτό εκεί. Το οποίο αυτό για το οποίο ήμασταν εμφανίστηκε στην ώρα του κάπου μετά τις 8μιση το βράδυ.

Στην ώρα του. Προ καιρού, όταν αποφάσισα να πάω Λονδίνο για πάρτι τους, πρότεινα σε κάποιον  άνθρωπο που αγαπάω πολύ και που ακούει εξαιρετική μουσική να έρθει παρέα. Μου είπε χαρακτηριστικά: ‘’Τους άκουσα όταν έπρεπε’’. Λάθος.  Θέλω να πω, ότι μάλλον αυτή η ώρα που βγήκαν, με αυτά και όπως τα έπαιξαν, δεν ανήκε σε κανένα τωρινό σημείο του χρόνου. Ήταν σαν να είχαν κλειδώσει το χρόνο εκεί, χρόνια πριν και να ξαναγύρισαν το κλειδί στη μηχανή την Παρασκευή το βράδυ. Αλλά με ένα φανταστικό, μνημειώδη τρόπο.

Λένε τα καλά κρασιά όσο μεγαλώνουν γίνονται καλύτερα. Ναι, αλλά κρατώντας τα καλά σφραγισμένα και υπό κατάλληλες συνθήκες μέσα στο μπουκάλι.

Οι Stone Roses υποστήριξαν το όνομά τους και κατάργησαν κάθε κανόνα. Ο χρόνος από το '96 και μετά κύλαγε μαζί  με τον καθένα χωριστά σαν μέσα από ανοιχτά μπουκάλια εκτεθειμένα στον αέρα. Κι όταν έπαιξαν προχτές το βράδυ, τον πήραν με το μέρος τους και κατάφεραν να παίξουν 17 από τα καλύτερά τους κομμάτια προσφέροντας χωρίς καμία τσιγγουνιά τη δύναμη και την παλληκαριά της Πέτρας της ωριμότητας τους στο ίδιο ποτήρι με την φρεσκάδα και την αυθάδεια των Τριαντάφυλλων της σχεδόν ψυχεδελικής απόδοσης της μουσικής τους.

Ο Μάνι ήταν πιο νέος από ποτέ και στο δικό μου το μυαλό λειτουργούσε σαν ένας σιωπηλός σκηνοθέτης που έσπρωχνε τα κομμάτια στον αέρα που αναπνέαμε έξω από τη σκηνή. Ο Squire (καλά,πόσο χρονών είναι αυτό?) ήταν απίστευτα θρασύς  στον τρόπο που κατάφερε να εντάξει ροκ ύφος σε αυτό που οι άλλοι θέλανε να είναι ψυχεδέλεια και είμαι σίγουρη ότι τάχε βρει προηγουμένως και κρυφά με τον Reni που εγώ, δεν μπορούσα να δώ καλά από τη θέση που βρισκόμουνα, γαμώ το.

Και ο Ian. Ποτέ πριν κανένας πιο μικρόσωμος, κοντός, χαμένος μέσα στα σκούρα industrial ρούχα του και βίαιος άνδρας δεν φαινόταν πιο τεράστιος και τρυφερός πάνω στη σκηνή. Κανένας χρόνος δεν πέρασε ποτέ από πάνω από τα χέρια του, τα πόδια του, το μυαλό που τον κινεί ολόκληρο και κυρίως τη φωνή του. Ο τρόπος που απέφερε τη λέξη WATERFALL απλά δεν υπάρχουν λέξεις να περιγραφεί το πόσο πάθος και νοσταλγία έκρυβε μέσα του.

Κι ο κόσμος. Μεθυσμένος τραγούδαγε. Η πίεση μπροστά κι από πίσω και από τα πλάγια ήταν τέτοια που κάποια στιγμή έφτασα να μην μπορώ να αναπνεύσω. Τρόμαξα. Και μόνο χάρη στο απίστευτο κέντρο self-motivation που έχω από μικρή στο κεφάλι μου κατάφερα να επιμείνω και να μείνω λέγοντας στον εαυτό μου ‘’Ρίσκαρε. Αν βγεις τώρα από δώ, δεν θα βλέπεις τίποτα, θάσαι loser’’ και βάζοντας όλη μου τη δύναμη να κρατάω κόντρα με τα χέρια προς τα πίσω και προς τα πλάγια.

Η γελοία στιγμή της βραδιάς. Κάποια στιγμή, ακούω δίπλα, πίσω δεξιά μου με βαριά γιαπωνέζικη προφορά τη λέξη – παραγγελιά ‘’Waterfall’’. Γυρνάω κι ήταν ένας πολύ ψηλός, διοπτροφόρος, πιτσιρικάς Γιαπωνέζος. Δύο δεύτερα μετά ο Ian μας το αφιερώνει - σε εμάς που ουρλιάζαμε για εκείνον.

Η ακόμα γελοιότερη στιγμή της βραδιάς. Στο Made of Stone ο κόσμος παραληρούσε. Ξαφνικά δεν πάταγα κάτω. Σηκωμένη και στριμωγμένη γυρνάω δίπλα, πίσω, δεξιά μου και βλέπω τον Γιαπωνέζο κι αυτόν σηκωμένο στον αέρα από την πίεση του κόσμου. Ανταλλάξαμε δύο αμήχανα χαμόγελα σαν αυτά της Kate Winslet με τον γέρο που έπινε στην κουπαστή του Τιτανικού λίγο πριν το τέλος.

Για την ασφάλεια του event. Αυτό αξίζει λίγα λόγια παραπάνω. Τρείς τάξεις ιεραρχίας: 

Οι πορτοκαλοφορούντες safety guys and gals που μας πρόσφεραν νερά για να μη λιποθυμήσουμε.

Οι μπλε και με ακουστικά supervisors που πήγαιναν πέρα δώθε μπροστά στη σκηνή κι εντόπιζαν θέματα προς λύση ή και προειδοποιούσαν για απομάκρυνση από τη συναυλία αν τράβαγες οτιδήποτε με ταμπλέτα ή μηχανή (επιτρεπόντουσαν μόνο τα κινητά).

Οι μαυροφορούντες  Management Team, όλοι μεγάλοι σε ηλικία κι έμπειροι. Στεκόντουσαν μπροστά μας και κάνανε δύο πράγματα: ‘Ανίχνευαν’ ποιος είναι έτοιμος να λιποθυμήσει ή λιποθύμησε ή θέλει να βγει έξω γιατί δεν αντέχει και αφού του έκαναν την ερώτηση  ΄You want to come out?’ κι αυτός ή αυτή ή η παρέα τους απαντούσαν θετικά τον τράβαγαν με τη βοήθεια των safety και του κοινού. Επίσης όποιος έκανε χοντράδες με ποτά ή χωρίς, τον τράβαγαν , του άνοιγαν το μάτι, το κοίταγαν μέσα (κι αν διέκριναν κόρες διεσταλμένες να φανταστώ?) τον τράβαγαν με το ζόρι εκτός χώρου κάπου πίσω. Από τη μέση της συναυλίας και μετά περνούσαν διαρκώς κόσμος και πόδια πάνω από το κεφάλι μου.

Ο Ian αγαπάει το κοινό του κι όλες αυτές τις γυναίκες όλων των ηλικιών που είχαμε πιάσει πρώτη σειρά, ουρλιάζαμε Iaaaaaaaan - Iaaaaaaan κι αντέξαμε τόσα για εκείνον. Στο τέλος ήρθε και μας έπιασε σχεδόν όλες γεγονός για το οποίο τον ευχαριστώ και του αφιερώνω εκτός από την καρδιά μου και το χέρι μου. Είναι το ίδιο που άγγιξε κάποτε τον Keith Richards.

Έφυγα και γύρισα την άλλη μέρα για να χαρώ έναν καταγεμάτο θετική ενέργεια Miles Kane,όσο άσχημο είναι το μωρό τόσο καλή είναι η μουσική κι η παρουσία του πάνω στη σκηνή, τον Πρίγκηπα Johnny Marr που ευχαρίστησε επιδεικτικά τον Mani που τον κάλεσε για support και ξεσήκωσε τον κόσμο με τα τραγούδια των Smiths που έπαιξε (προσωπικά γουστάρω πολύ και αρκετά από τα καινούρια τα δικά του) και τους αγαπημένους  μου προσωπικούς θεούς από τον πρώτο τους δίσκο PIL.Ο Johnny Rotten φαινόταν πολύ γερασμένος, λύγισε επανειλημμένα στη σχετική αδιαφορία του κοινού που είχε αφηνιάσει εντελώς μεθυσμένο περιμένοντας τους Roses κι έφτυνε διαρκώς κίτρινα υγρά προς τη μεριά της σκηνής κι όχι μόνο. Εγώ πάντως το μουσικό μέρος το ξαναφχαριστήθηκα.

Και μετά άρχισε η πίεση που αυτή τη φορά συνοδευόταν από άνδρες να το βγάζουν και κάνουν τσίσα τους εκεί δίπλα και πίσω μου κι όπου πέσουν, ένα ελικόπτερο πάνω από τα κεφάλια μας και πολλά μπουκάλια με τσίσα να περνάνε κι αυτά πάνω από τα κεφάλια μας. Έφυγα στο πρώτο που έσκασε δίπλα μου- είπα άσε , ας κρατήσω μόνο την αποθέωση και αυτό που έζησα και άκουσα και είδα και τραγούδησα. Και την ώρα του Made Of Stone.

Αυτό δεν θα φύγει ποτέ από πάνω μου, ποτέ και ήταν μεγαλύτερο από αυτό που έζησα με τους Stones στην Αθήνα το 1998. Sorry Keith. I only have one right hand and a heart made of stone.

..................................................................................................................................................

Φωτογραφίες από τις δύο ημέρες ανέβασα σε ειδικό board στο Pinterest

Playlist με την setlist της Παρασκευής - πλήν του Fools Gold-  μπορείτε να ακούσετε εδώ

10 έρωτες κι άλλες λίστες κι εγώ στο Primavera Sound Festival

10 έρωτες, ανάκατα στο χώρο που πιάνουν στο μεταχίππικο μυαλό μου αλλά με χρονολογική σειρά αρπάγματος της εξίσου μεταχίππικης καρδιάς μου

1. Στα πατώματα με τους Parquet Courts

Κυλίστηκα και πατήθηκα κι αποτελειώθηκα με το μοναχικό έπος του Andrew Savage κι όποιος δεν έζησε αυτό, δεν έχει ζήσει τίποτα

Κι αυτοοοοοό



2. Les Femmes Sauvages 

Όταν ήμουν μικρή αναρωτιόμουν γιατί δεν υπήρχαν γαμάτα γυναικεία συγκροτήματα.Νομίζω ο χρόνος μου περίμενε τις Savages

3. Monomania 

Ανάβει το φεγγάρι πίσω από τη Ray Ban κι εγώ χορεύω με Deerhunter και τον μπέμπη τους σε μια νοητή αγκαλιά. Μόνο respect και εμμονή. MONO

4. Dead Mantra- My Live Karma

Aυτόν θα τον γνωρίσω μια μέρα. Μέχρι τότε τον ευχαριστώ που έρχεται στον ύπνο μου

5. To μωρό με τα κόκκινα χείλια

Soul Violator και φύσαγε ο αέρας τα μαλλιά και των δυό μας. Κάπου μέσα μου ξύπνησε η ανάμνηση του Exile On The Main Street. Τόσο πολύ

6. BLUUURGASM

Μαζικός, βαθύς και μετανοημένος. Ποτέ δεν είναι αργά 

(φωτό από Vogue- οι δικές μου όλες καρακουνημένες)

6. ΚΟΠΗΚΑ 

Στα δύο. Η μουσική genius και κοφτερή όσο και το κρύο εκείνο το βράδυ, το θέαμα πολυσχιδές μεν αλλά και στρογγυλεμένο δε. Είναι όμως πάντα ένα μαχαίρι που με κόβει και γουστάρω

7. Clan In Da Front

Κι εγώ εκεί . Συμμοριτοπόλεμος

8. The Fucking Yeaaahamazing Dan Deacon

Το ritual πίσω στη σκηνή, τα σχόλια περί Prince, η μεταψυχεδελική του έκρηξη. 
Seriously DanDeaconized 

9.His and Mine Sensations

2 in 1 και δάκρυα και σεξ πίσω από κουρτίνες 

10. BLOODYSM

Τέλειωσα

24 μπάντες για να τραγουδάς

Τετάρτη  22.05.13 
Breeders,Cheetahs,Veronica Falls,Parquet Courts
Πέμπτη 23.05.13 
L’Hereu Escaba,Savages,Tame Impala,DinoSaur Jr.,Deerhunter,Killer Mike,Menomena,Dead Skeletons,Animal Collective
Παρασκευή 24.05.13
Kurt Vile & The Violators,Peace,OM,Jesus and Mary Chain,Blur,The Knife
Σάββατο  25.05.13

Dead Can Dance,Wu-Tang Clan,Dan Deacon,Liars,My Bloody Valentine

4 Pinchos να θυμάσαι

Τηγανητό camembert με σιρόπι φρούτων του δάσους

Ψωμάκι με φρέσκια ντομάτα, λάδι και ορυκτό αλάτι

Foie gras

Μπιφτεκάκια με πικάντικη μαγιονέζα

1 μαξιλάρι να πλαγιάσεις

2 Φίλες να κοιμηθείς μαζί

 @nikisot και @wednesday_addam 

1 φεγγάρι να θυμάσαι για πάντα

 Κι ένας άντρας να τον παντρευτείς

Συνολικός βαθμός εμπειρίας 20 στα 10

Βαθμός ευκολίας επαναφοράς ''logistically impossible'' που θάλεγε κι ο Dan Deacon

Hey Baby, Take A Walk On The Wild Side (Soundtrack για το ταξίδι του Γιάννη)

Γιάννη,
άμα ποτέ σε βρώ εκεί πέρα,νάχεις ξανά μακριά ξανθά μαλλιά, καθαρό πράσινο βλέμμα και  να φοράς εκείνο τον στενό,λαδί, κοτλέ σωλήνα. Το γκρι μπουφάν σου θα το φέρω εγώ.
Μέχρι τότε, πάρε μαζί σου αυτό από μένα

Για εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη που κατεβαίναμε τραγουδώντας από Καλλιθέα στη Βασιλίσσης Όλγας

Για τότε που δεν θυμάμαι πως έγινε

Για την ξαστεριά και τον κρύο αέρα στο βορεινό παράθυρο

Για τις φάσεις στη Θέση 'Κώστα'

Για την αιώνια μελαγχολία σου

Γιαφτό που ήσουνα

Για όλα όσα μας χώριζαν

Για όλα όσα ονειρευτήκαμε και δεν κάναμε μαζί

Για όλα όσα κάναμε μαζί

Για ότι περπατήσαμε όλες τις φορές στην Κρήτη

Για αντίο

How about a Human Falling in Love with an Album?

Σε είδα είπα κι ήταν αυτά που γράφανε αυτοί οι δυό τύποι από τα βόρεια.

Για μένα ήταν σαν νάκουγα ντουντούκες να φωνάζουν χτυπώντας νότες Στοκχάουζεν, Σοστακόβιτς με μίγμα από ιδέες που, κάποτε - κάποτε, αλλάζουν την πορεία μιας γενιάς.

Ακούω συνέχεια με μικρά διαλείμματα.

Κάποιος να τους το μεταφράσει και να τους το πει αυτό.

Αφού αυτό θέλουν εγώ αυτό θα κάνω.

Μαλάκα, αυτός ο δίσκος δεν σηκώνει βαθμούς,κρυφοκοιτάγματα, τίποτα. 

Mόνο την τρίχα μου.

Τα δικά μου 15+1 best new tracks για το 2013 so far

Ανακατεμένα και κάπως έτσι,OK;

1. Chasing The Light - Lust For Youth

Για τότε στο Αμβούργο

2. Shuggie - Foxygen





Για νάρθεις μαζί μου στο San Francisco

 3. Song For Zula - Phosphorescent




Για να πάμε Μεξικό  μαζί μέσα σ'ένα βρώμικο λεωφορείο

4. Generate! Genarate! - Johnny Marr



Για λίγα ευρώ παραπάνω

5. The Stars Are Out Tonight - David Bowie




Για το γαμώτο του Ziggy

6. Lovesick - - Peace




Για την πουτάνα την Άνοιξη που ξανάρθε και που δεν αλλάζει όσο και να μεγαλώσω

7. Leather Jacket Love Song - The Cribs




ΞΑΝΑ, Για την πουτάνα την Άνοιξη που ξάνάρθε και που δεν αλλάζει όσο και να μεγαλώσω

8. Doubles and Trebles - Wire




Για αυτά που έρχονται

9. Demon To Lean On - Wavves




Για να φάμε μαζί φράουλες το πρωί στο Φάληρο

10. She Will - Savages




Για τη νύχτα που δεν βαριέται νάρχεται κάθε βράδυ

11. Mute - Youth Lagoon




Για τον έρωτα που μόλις μου πέρασε

12. An Eye For A Tooth- The Knife




Για τη στάση νούμερο 42

13. Ngoje Zemren Tem - Kaos




Για τα παιδιά από την Κοζάνη

14. Pulsar - Follakzoid




Για μένα, εντελώς όμως

15. Only Tomorrow - My Bloody Valentine




Για όσους ξενυχτάνε περιμένοντας μουσικές

15+1  Chasing The Light - Lust For Youth  (Anthony Naples Remix)



Για να κλείσω με το καλύτερο