Όταν επιτέλους μου ζήτησες να έρθω σπίτι σου εκείνο το βράδυ ήξερα αμέσως τι θα συμβεί. Με ρώτησες τι θάθελα να έχεις και χαμογέλασα κρυμμένη πίσω από την οθόνη του laptop μου ζητώντας μόνο πάγο. Βρήκα ένα κουτί της Drinkworks που μου είχε ξεμείνει από ένα παλιό δώρο που μου είχαν κάνει κι έβαλα μέσα όλα όσα χρειαζόμασταν: μιά κόκκινη πετσέτα, ένα μεγάλο βότσαλο που είχα κλέψει κάποτε από μια παραλία,δύο ποτήρια και τα βασικά για μαργαρίτες, αλάτι, ζάχαρη,ένα μεγάλο κομμάτι πικρή,σκούρα σοκολάτα και χοντρούς κόκκους μαύρο πιπέρι. Πήρα ταξί κι ήρθα στην ώρα μου. Έβαλα τα πράγματα στο τραπέζι της κουζίνας- νομίζω ότι τώρα ήξερες κι εσύ. Σου ζήτησα να περάσεις το αλάτι και τη ζάχαρη στο στόμιο των ποτηριών καθώς εγώ έφτιαχνα το μίγμα σε μια κανάτα που βρήκα στο ντουλάπι σου- πρέπει να έμενες μόνος πολύ καιρό-.Πήρα την κόκκινη πετσέτα,τύλιξα μέσα της τον πάγο και τον θρυμμάτισα με το μαύρο βότσαλο. Σε έβαλα να σερβίρεις τα ποτά ενώ έλιωσα τη σοκολάτα στο μπρίκι του καφέ σου- δεν σε φανταζόμουν να πίνεις ελληνικό αλλά προφανώς είχες κι εσύ ένα μπρίκι όπως έχουν όλοι.Την ανακάτεψα με τους κόκκους από το πιπέρι κι έβαλα μέσα το δεύτερο δάκτυλο του δεξιού μου χεριού. Την ώρα που σε πλησίαζα είδα στο βλέμμα σου την αγωνία για εκείνο το βράδυ.Ήξερες καλύτερα από εμένα πόσο παράταιρη ήταν αυτή η συνάντηση, πόσο δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, πόσο λάθος ήταν να έρθουν τα πράγματα έτσι. Σου έβαλα το δάκτυλο με την καυτή σοκολάτα στα χείλια χαϊδεύοντάς τα.Γέλασα καθώς το πιπέρι σου έκαιγε τη γλώσσα και πήρα κι εγώ λίγο από σένα. Από δίπλα κάποια παιδιά κάνανε πρόβες ένα κομμάτι,κάτι σε post punk.Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουνα σαν soundtrack. Και έτσι κύλησε η νύχτα μέ αλάτι, ζάχαρη, πιπέρι, πικρή σοκολάτα και πολύ αλκοόλ.
Είχα χωθεί πάλι εκεί μέσα κι έπαιζα αυτά που παίζω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Είχε πιάσει ζέστη κάτω κι οι άνδρες είχαν αρχίσει να βγαίνουν με λευκές φανέλλες κι ιδρωμένα μέτωπα. Στον Βράχο έψαξα μέρος να κοιτάω απέναντι.Είχαμε στα χέρια μας κομμάτια από το ημερολόγιο του Albert, σειρά-σειρά,λωρίδες ολόκληρες να ανεμίζουν στον αέρα που ερχόταν από τον Ατλαντικό.Κάτσαμε σε ένα βρώμικο καφενείο γεμάτο Αλγέριους ψαράδες. Ήσουν πολύ αταίριαστος εκεί και χρειάστηκε να καλύψω εγώ τις γυναικείες σου κινήσεις. Φοβήθηκες
Παίξτο ξανά- πιό δραματικά, βάλε στο τριακοστό ένατο λεπτό αυτό . Σε κοίταγα ανάμεσα στα νερά, δεν υπήρχε μουσική να ακούσω, άρχισα να καταλαβαίνω πως ανάμεσα σε σένα, εμένα και την πραγματικότητα δεν υπήρχε ούτε ένα active link, όλα ήταν βασισμένα στο πάχος των σύννεφων που μας φιλοξένησαν και τις λέξεις που κωδικοποιούσαν αυτά που λέγαμε για να μην μας καταλαβαίνουν οι άγγελοι δίπλα μας. Σιγά σιγά, η εικόνα σου άρχισε να θολώνει, έγινε password στους λογαριασμούς μου κι οι όρκοι μου χώθηκαν μέσα σε ερωτηματικά.Η σκηνή έχασε το χρώμα της και αποφάσισα να πιάσω κουβέντα με τους διπλανούς μου.
Σαν τα καράβια κι εσύ. Πας κι έρχεσαι με την άνεση του νόμιμου επισκέπτη.
Τύπου μωρό μου ξεφόρτωνα κάπου βόρεια
αλλά να που γύρισα κι έλα τώρα να τα βρούμε πριν την ξανακάνω κλπ κλπ.
Το χέρι σου ήταν βαρύ και μ'άρπαξε σέρνοντάς με από το πάνω στα χιόνια κι απο εκεί
κατευθείαν στο ψαράδικο του Manolo,πάλι πουτάνες γεμάτο ήταν εκεί μέσα.
Σου εξήγησα ότι αυτή η ιστορία δεν είχε ούτε αρχή ούτε τέλος, ήσουν απλά το μη νόρμαλ
ένα βράδυ που όλοι μιλάγαν για εκλογές, τίποτα παραπάνω παρά μια φαντασίωση σόουλ- μέητ- αλλά εσύ επέμενες να πιούμε και ποτά.
Ήταν πυκνό σκοτάδι εκεί μαλάκα μου, και λαμπύριζαν πράσινες φλόγες,υγρά
χυμμένα από το σπέρμα και τις σκόνες των ανδρών που δεν μίλαγαν άλλες γλώσσες.
Μετά εσύ κοίταγες τριγύρω, στη δική μου πόλη
κάτω από τα καλέμια που κράταγαν τα καράβια κι έτσι εγώ βρήκα ευκαιρία και ξέφυγα.
Έβαλα πολύ δυνατά ένα παλιό τέκνο κομμάτι, ξεσκόνισα τις σκέψεις μου, τράβηξα το χέρι μου και σώθηκα μέσα στα πιό ήμερα νερά της πιό ανήσυχης πόλης της καρδιάς μου.
Αυτό θάθελα να το δώ.Ζωντανό με τα αυτιά και τα μάτια μου ανοιγμένα τεράστια
ακόμα και καρφωμένα αν χρειαζόταν στο δέρμα μου- θυμάμαι το Κουρδιστό Πορτοκάλι
για κάποιο λόγο ακόμα το μυαλό μου πάει στο Παρίσι, της Περσέπολης που παίζει τώρα
στο βάθος του δωμάτιου,εκείνο του Gare Saint-Lazarre και των μαύρων που μας κράταγαν ξάγρυπνους πριν το ταξίδι στη Βρετάννη,
'Comme des Garcons fuck you fresh'' νομίζω και το δικό τους το μυαλό εκεί πήγε
τα ανακάτεψα όλα λίγα λεπτά πριν τελειώσει αυτή η άγρια όπερα που βάζω να ακούω στο δρόμο όταν δεν θέλω να σκέφτομαι γιατί πάω ανάποδα και ξανά και ξανά
αλλά χρειάζομαι κάποιον να μου τραγουδήσει για τη δόξα, τη φωτιά και τα καμμένα σωθικά μου.
Ο Chris ήτανε ένας Γάλλος από την Aix-en-Provence που εκδιδόταν με σαφή προτίμηση σε νέους σε ηλικία εραστές με,ιδανικά,πιό σκουρόχρωμη από τη δική του επιδερμίδα.
Θα μπορούσε να είναι μοντέλο και να βγάζει πολύ περισσότερα λεφτά αλλά η grunge σκοτεινή ψυχή του και το πληγωμένο από τα ναρκωτικά ηθικό του δεν τον άφηναν παρά να ακολουθήσει το ένα και μοναδικό μονοπάτι που συνέδεε το φώς με το σκοτάδι, το γέλιο με την παρακμή.Κάπως σαν εκείνο που ένωνε το Clown με την La Luna εκείνη τη μοναδική νύχτα που το φεγγάρι κι ο άγριος χειμώνας του εδώ μ'έστειλαν στο δρόμο του να με βασανίσει.
Αυτός ο δρόμος δεν έβγαινε πουθενά, το σκοτάδι του ήταν ανείπωτο ακόμα και με πανσέληνο κι έτσι γρήγορα σερφάρισα στο διπλανό σύννεφο, the big one
εκεί που κολυμπάει το καλύτερο έργο της ζωής μου ακούγοντας αυτό και ζωγραφίζοντας λέξεις με
εικόνες ενώ εγώ προσπαθώ να μπώ στην ψυχή της κι επειδή είναι δύσκολο,
βουτάω στο μυαλό και τ'ακούσματά της
σπρώχνοντας τον χρόνο μακριά
Ακόμα κι ένα κομμάτι να είχε,αυτό,
θα κατέβαινα από κεί πάνω
να το κόψω στα 8
και να πάρω αυτό που μου ανήκει
στην πραγματικότητα της άκαμπτης άφυλης ζωής μου.
Αυτής που δεν έχει χώρο εδώ
στην πόλη τη γεμάτη άχρωμα corporate σκυλιά
ανήσυχους ανίκανους,αδίψαστους,άφιλους
μισούς άτολμους
και τόσο ΤΙΠΟΤΑ
που ακόμα κι όταν ακούω αυτά που κάποτε τάχω ξανακούσει
και μου θυμίζουν τόσο πολύ αυτό που ζούσα τότε που άκουγα τα πρωτότυπα,
με κάνουν να καταλαβαίνω πόσο πολύ ακόμα εμετό έχω να γεννήσω
Ντύνομαι ελαφριά, φοράω κάτι μικρό και κόκκινο- συνήθως είναι μια πέτρα κάπου στα χέρια μου, αφήνω τα μαλλιά μου να στεγνώσουν στον ήλιο,σκέφτομαι τον πρώτο μου έρωτα και τη στιγμή που κατάφερα να τον πάω όπου θέλω εγώ, αφήνω τα πάντα πίσω μου,πίνω μια γουλιά από όσο ορίζοντα βλέπω μπροστά μου κι αρχίζω να τρέχω χωρίς να κοιτάω αριστερά-δεξιά.
Εγώ, τα ακουστικά μου κι η τρέλλα μου στο repeat.
Κάτι σαν αυτό που θα ακούσεις αν πατήσεις το βελάκι στην εικονίτσα πιό πάνω.
Και τώρα να ξετυλίξω το νήμα που με οδήγησε εδώ.Επικά, θριαμβικά,με ερωτηματικά σαν το αριστουργηματικό ζενερίκ αυτής της υποτιμημένης ταινίας η μάλλον σαν τη μουσική ενός απενοχοποιημένου in vitro εμβατήριου.Κι ύστερα εκεί που πήγαινα επιτέλους να ξαλαφρώσω αποκαλύπτοντας τη δεύτερη ζωή τού εμένα Avaton Kortez βρέθηκα ένα βράδυ να ξενυχτάω κάνοντας link surfing (η idea hopping?) κι απο κεί στην Coachella κι από κεί αγόρια μου στο Calgary, τη Λισσαβώνα του Neil Young , το Perth και αυτό το video που τα λέει όλα και τα δείχνει όλα
