#Blogovision2013 #ShareToHelp 15: Woodkid - The Golden Era

Αυτή η γυναίκα είναι η αιτία που προκάλεσε το #ShareToHelp.

Δεν ξέρω τι είχε πριν καταλήξει να κοιμάται στο δρόμο. Ξέρω τι της έχει μείνει. Ο εαυτός της που κρύβει πάντα το πρόσωπό του, η ταμπελίτσα που λέει ότι δεν είναι ζητιάνα αλλά άστεγη και το σκυλάκι της που κοιμούνται εκεί μαζί.

Ζούν ένα βήμα πρίν τους πεζόδρομους και τα μπαρ του Χαλανδρίου, έξω από την παλιά Alpha Bank στην αρχή της Αγίας Παρασκευής αριστερά ανεβαίνοντας.

Την επόμενη φορά που θα πάς για ποτό ή ρακόμελα, μην την προσπεράσεις, βοήθα.

Κάθε μέρα μαζί με τον δίσκο ανεβάζω μία φωτογραφία που  έχω τραβήξει εγώ από όπου πηγαίνω και βρίσκω άστεγους και πεινασμένους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Θα σου λέω και που βρίσκονται.Αν θες να πας να βοηθήσεις. 

Ή, αν δεν προλαβαίνω, θα δανείζομαι φωτογραφίες από άλλους, πχ εσένα.

Ή π.χ την Fosphotos που δέχτηκε να με βοηθήσει γεγονός για το οποίο τους ευχαριστώ πολύ.

Μετά είναι στο χέρι σου να βοηθήσεις χρησιμοποιώντας το hashtag  #sharetohelp .

Εσένα δεν σου κοστίζει τίποτα. Ούτε κι εμένα. Σε αυτούς όμως μπορεί να είναι ένα κουλούρι, ένας καφές, ένα χαμόγελο κι αν είναι τυχεροί και κάτι παραπάνω.
#ShareToHelp κι ευχαριστώ.
Γιατί η μουσική μπορεί να μην μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί όμως να τον κάνει να χαμογελάσει. Ή να ελπίσει. Ή και τα δύο. 

O σημερινός δίσκος είναι για μένα αποκάλυψη και τον χρωστάω στην Εύη Χουρσανίδη.

Αν τον είχα ακούσει νωρίτερα μπορεί να ήταν πολύ πιό ψηλά

#16 Suuns - Images Du Futur
#17 Darkside - Psychic
#18 Vatican Shadow - Remember Your Black Day 
#19 Holden - The Inheritors
#20 Jagwar Ma - Howlin

#Blogovision2013 Το #20 της @Vkotzia : Woodkid - The Golden Age

O Woodkid είναι ο άνθρωπος που πέταξε τον Bowie έξω από την εικοσάδα, κλείδωσε την πόρτα και κατάπιε το κλειδί. Και δεν νιώθει τύψεις ούτε εκείνος ούτε κι εγώ. Ο πολυ-καλλι-τεχνίτης μάζεψε υλικό και έφτιαξε ένα άλμπουμ που μοιάζει αρκετά με soundtrack. Λογικό. Once a σκηνοθέτης, always a σκηνοθέτης. Τα άλμπουμ αυτού του είδους έχουν πάντοτε ενδιαφέρον: από τη μία σου ζητούν σχεδόν επιτακτικά να τους χαρίσεις τις εικόνες που τους αρμόζουν και, από την άλλη,  γίνονται  παχιά μουσικά χαλιά να τα πατήσεις. Για εμένα το ‘The Golden Age’ διετέλεσε αποκλειστικά μουσική επένδυση πνευματικής εργασίας και σας διαβεβαιώ ότι τα γραπτά βγήκαν καλά. Άρα έκανε ωραιότατα τη δουλίτσα του.  Την ίδια στιγμή βέβαια, ξέρω ότι του οφείλω και μερικές ακροάσεις υπό βροχή για παράδειγμα, για να του δώσω την ευκαιρία να βγάλει όλο το κινηματογραφικό feel που έχει μέσα του. Και ως κερασάκι στην τούρτα βάζω και τη συνεργασία του Woodkid με την αγαπημένη μου SidLee, που με έκανε να το συμπαθήσω λίγο περισσότερο το παλικάρι. Άξιος.