Blogovision 2014, το #12 του @dementia_inc: Mogwai - Rave Tapes

''According to Chinese tradition, mogwai are certain demons, which often inflict harm on humans. (...) Notably, the modern popular use of mogui as 'demonic' and gui as 'devils' is somewhat a consequence of Western influences as Chinese-language biblical texts translate the Satan in the Book of Job and the Greek term 'diabolos' as mogui."

20. In Flames - Siren Charms

19. Sharon Van Etten - Are we there

18. Inventions - Inventions

17. Chet Faker - Built on Glass

16. Liars - Mess

15.  Ben Frost - A U R O R A

14. Truckfighters - Universe

13. Thee Oh Sees - Drop

Blogovision, Best Albums 2014 #13 : Υπομονετικός Κονστρουκτιβισμός

Αναβρασμός, βία, καταστροφές και παράδοση κατευθείαν από το Manchester by Dubness

Ακούστε ολόκληρο το συναρπαστικό Faith In Strangers του Andy Stott εδώ:

Διαβάστε τι μου άφησε ο Andy Stott στην φετινή Primavera εδώ


#14 Robert Plant - Lullaby and The Ceaseless Roar
#15 Kid Cudi - Satellite Flight, The Journey To The Mother Moon
#16 Mechanimal - Secret Science
#17 Pharmakon - Bestial Burden
#18 ΗΤRΚ - Psychic  9-5 Club
#19 Cheetahs - Cheetahs
#20 Perfume Genius - Too Bright

Blogovision 2014, το #13 του @dementia_inc: Thee Oh Sees - Drop

I trip

You trip

He trips

She trips

We should all fuckin trip.

20. In Flames - Siren Charms

19. Sharon Van Etten - Are we there

18. Inventions - Inventions

17. Chet Faker - Built on Glass

16. Liars - Mess

15. Ben Frost - A U R O R A

14. Truckfighters - Universe

Blogovision, Best Albums 2014 #14 O Βρυχηθμός του Tennessee

Στο ταπεινό και ακατανόητα γιατί σε αυτό το μόνο  #14 ο άνθρωπος που δεν θα άντεχε να δει τον εαυτό του φαλακρό, το είδωλο του Freddy Mercury και αμετανόητος ταξιδευτής σε ένα συναρπαστικό νανούρισμα για τη γενιά της ψυχεδέλειας που βαριέται να γεράσει.

Ακούστε ολόκληρο το υπόδειγμα fusion ψυχεδέλειας από τις πεδιάδες των μετόπισθεν της Δυτικής Ακτής και genuine ακουσμάτων της Βόρειας και Δυτικής Αφρικής Lullaby and the Ceaseless Roar του ενός και μοναδικού Robert Plant εδώ  (και προσευχηθείτε μαζί μου να τον δω live κάποτε σύντομα , ιδανικά το φετινό καλοκαίρι).


#15 Kid Cudi - Satellite Flight, The Journey To The Mother Moon
#16 Mechanimal - Secret Science
#17 Pharmakon - Bestial Burden
#18 ΗΤRΚ - Psychic  9-5 Club
#19 Cheetahs - Cheetahs
#20 Perfume Genius - Too Bright

Blogovision 2014, το #14 του @dementia_inc : Truckfighters - Universe

 Το καλύτερο opening track του 2014 με το μεσαίο δάχτυλο υψωμένο. Φιλάκια. 

20. In Flames - Siren Charms

19. Sharon Van Etten - Are we there

18. Inventions - Inventions

17. Chet Faker - Built on Glass

16. Liars - Mess

15.  Ben Frost - A U R O R A

Blogovision, Best Albums 2014 #15 All is Life and all is Pain. Take a Ride to my Φucking Βrain

.

Ο Scott Ramon Seguro Mescudi είναι το παιδί που άφησε τον Πάπα Kanye για να πάρει το δικό του μονοπάτι για το  διάστημα κι έκτοτε το Pitchfork του δίνει από τεσσάρια ως επτά και κάτι. To 2014 άφησε τις προσευχές και πέταξε μόνος στο φεγγάρι. 

All is Life and all is Pain. Take a Ride to my Φucking Βrain ταξιδεύοντας - ιδανικά στο σκοτάδι - με το ονειρικό Satellite Flight, The Journey To Mother Moon του αγαπημένου μου Kid Cudi εδώ:

#16 Mechanimal - Secret Science
#17 Pharmakon - Bestial Burden
#18 ΗΤRΚ - Psychic  9-5 Club
#19 Cheetahs - Cheetahs
#20 Perfume Genius - Too Bright

Blogovision 2014, το #15 του @dementia_inc : Ben Frost - AURORA

This sickness unto death is what Kierkegaard calls despair. According to Kierkegaard, an individual is "in despair" if he does not align himself with God or God's plan for the self. In this way he loses his self, which Kierkegaard defines as the "relation's relating itself to itself in the relation." Kierkegaard defines humanity as the tension between the "finite and infinite", and the "possible and the necessary", and is identifiable with the dialectical balancing act between these opposing features, the relation.

20. In Flames - Siren Charms

19. Sharon Van Etten - Are we there

18. Inventions - Inventions

17. Chet Faker - Built on Glass

16. Liars - Mess

Blogovision, Best Albums 2014 #16 Dub Αφορισμοί, Urban Σειρήνες κι Εκείνος

Drone n' roll από τον βυθό της πόλης που μ' έμαθε να τριγυρνάω τις νύχτες

Μπορείτε να ακούστε ολόκληρο το σκοτεινό Secret Science των Mechanimal εδώ:

Αν σας άρεσε, μπορείτε να το αγοράσετε εδώ


#17 Pharmakon - Bestial Burden
#18 ΗΤRΚ - Psychic  9-5 Club
#19 Cheetahs - Cheetahs
#20 Perfume Genius - Too Bright

Blogovision 2014, Το #16 του @dementia_inc: Liars - Mess

Ο ήχος της σχιζοφρένειας

20. In Flames - Siren Charms

19. Sharon Van Etten - Are we there

18. Inventions - Inventions

17. Chet Faker - Built on Glass

Blogovision - Best Albums 2014 #17 Βασικό Ένστικτο

Το κορίτσι που ακρωτηριάζει παπάκια σκίζει τα σπλάχνα του σε δημόσια θέα με στόχο το αυτοάνοσο. Κάτι σαν την Φρίκη που γράφει Μουσική

Ακούστε ολόκληρο το ιδιοφυές και άγριο Bestial Burden εδώ:

#18 ΗΤRΚ - Psychic  9-5 Club
#19 Cheetahs - Cheetahs
#20 Perfume Genius - Too Bright

Blogovision 2014, το #17 του @dementia_inc : Chet Faker – Built on Glass

20. In Flames – Siren Charms

19. Sharon Van Etten – Are We There

18. Inventions - Inventions

Blogovision 2014, To #18 του @dementia_inc : Inventions - Inventions

“All goes onward and outward. . . .and nothing collapses,

And to die is different from what any one supposed, 

and luckier.”

                                                                    Walt Whitman

20. In Flames – Siren Charms

19. Sharon Van Etten – Are we there

Blogovision 2014 - Best Albums #18 Ερωτικά Τρίγωνα Ζωντανών κι Αγγέλων

Στα ερωτικά τρίγωνα ζωντανών και αγγέλων και το αποτύπωμα μαυρίλας που αφήνουν στη σκόνη που λάμπει στην αναπνοή μας όταν φιλιόμαστε

Φλας Μπακ

Άκου ολόκληρο αυτόν τον μελαγχολικό δίσκο εδώ:

#19 Cheetahs - Cheetahs
#20 Perfume Genius - Too Bright

Blogovision - Best Albums 2014 #19 Τσίτα στο Hackney

Αίμα από τα παγωμένα νερά στον Βορρά του ποταμού Saskatchewan, τα καυτά Sunset Cliffs του San Diego στην Καλιφόρνια, τις υγρές όχθες του Έλβα στη Δρέσδη και τη νωχελική χλόη στα πέριξ του Leicester για λίγο ρετρό παρακαλώ κι ένα μελαγχολικό βράδυ στο Hackney. 

Μεγάλες κουβέντες, ένας κύκνος και λίγο κράξιμο. Αλληλούια

Ακούστε ολόκληρο το νοσταλγικό shoegaze Cheetahs των τεσσάρων που τους αρέσει να πίνουν μπύρες στον δρόμο Cheetahs εδώ:

#20 Perfume Genius - Too Bright

Blogovision 2014, το #19 του @dementia_inc: Sharon Van Etten – Are We There

20. In Flames – Siren Charms

Blogovision 2014,το #20 του @dementia_inc: In Flames - Siren Charms

Blogovision - Best Albums 2014 - #20 O Πρίγκηπας του Seattle

Ο Michael Hadreas ήθελε να γίνει ποιητής μέχρι που ανακάλυψε τον Arpad Miklos κι άρχισε να βλέπει το σώμα του να λάμπει κι ας λένε οι στίχοι του το αντίθετο.

Στο στήθος του φοράει κορδέλες και η μαμά του τού φωνάζει ακόμα όταν αργεί τα βράδια να γυρίσει.

Like o Rotted Pig On The Smoke βγαίνει στον Letterman και το Seattle τον κάνει Πρίγκηπα και Βασίλισσά του.

                                    To αγόρι

                            Η Βασίλισσα του Seattle

Άκου ολόκληρο το Too Bright του Perfume Genius εδώ

Best Tracks 2014 - Τα 60 καλύτερά μου

Ήταν μια περίεργη μουσική χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας συνέβαιναν πολύ μικρά - μεγάλα πράγματα που πεταγόντουσαν από εκεί που δεν τα περίμενες.

Χρονιά - guerilla  που άνοιξε πολύ δυνατά με το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς και από τα καλύτερα της ζωής μου, το Come Down To Us του Burial κι έκλεισε ουσιαστικά προχτές με το Evening Gown του Prins Obi.

Έχεις πέντε ώρες; Άκου τα 60 καλύτερά μου έτσι στο χύμα εδώ

Breadcrumb Trail: Η Ιστορία των Slint ή το παρ' ολίγον Stand By Me δυό αγοριών από την Louisville

Ο Lance Bangs είναι χορτοφάγος, παντρεμένος με δύο παιδιά και στο βιογραφικό του έχει συμπεριλάβει την κινηματογράφηση του γάμου του Brad Pitt με την Jennifer Aniston μαζί με πολυάριθμα video clips σημαντικών καλλιτεχνών, τη δουλειά του για το Jackass, την ίδρυση ενός φεστιβάλ, την κινηματογράφηση πολλών μουσικών ντοκιμαντέρ και διαφημίσεων και πολλά ακόμη, τα περισσότερα γύρω από τη μουσική.

Ο Lance Bangs είναι ένας πολύ έξυπνος σκηνοθέτης κι αυτό φαίνεται από τα πρώτα λεπτά του Breadcrumb Trail ή μάλλον πολύ πριν αρχίσει η ταινία: Από το γεγονός ότι διάλεξε να της δώσει αυτόν τον τίτλο, τον τίτλο του πρώτου κομματιού του άλμπουμ των Slint, 'Spiderland'.

Breadcrumbs είναι τα ψιχουλάκια που άφηναν πίσω τους ο Χάνσελ και η Γκρέτελ για να μη χάσουν το μονοπάτι στο δάσος αλλά και το εργαλείο πλοήγησης που βοηθάει τον χρήστη να μην χάνεται ανάμεσα στα διάφορα αρχεία, παράθυρα και interfaces όταν δουλεύει στον υπολογιστή του.

Έτσι, το Breadcrumb Trail υπηρετεί απόλυτα το όνομα και την σημασία του καθώς ξετυλίγει  αργά και μεθοδικά την ιστορία των Slint συνδυάζοντας την ονειρική αφήγηση με την αντικειμενική – αφτιασίδωτη ματιά της κάμερας προκειμένου να την ψάξει και να μοιραστεί μαζί μας μέσα από τους ανθρώπους, τις συνθήκες, τα αίτια και τις αφορμές πίσω από μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της μουσικής, την δημιουργία του Spiderland και τη διάλυση των δημιουργών του Slint αμέσως μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ.

Η  ονειρική αφήγηση προορίζεται για τους Slint και το Spiderland. Μέσα από κοντινά και πολλές φορές θολά πλάνα με υπέροχα χοντρό κόκκο κι εκ των πραγμάτων πολύ ατμόσφαιρα παρουσιάζονται οι δημιουργοί και οι τόποι που καθόρισαν τη μουσική, το κάθε τραγούδι ξεχωριστά και το  άλμπουμ σαν ολότητα.

Η αφτιασίδωτη ματιά χρησιμοποιεί γενικά ως πολύ γενικά πλάνα και καθαρή,φωτεινή φωτογράφιση για να μας επιτρέψει να ακούσουμε τα γεγονότα όπως τα είδαν γονείς, φίλοι, άλλοι μουσικοί και σπουδαίοι παράγοντες όπως ο James Murphy.

H ταινία παρακολουθεί, τραγούδι- τραγούδι με την σειρά που αυτά βρίσκονται στο Spiderland, την ιστορία δύο αγοριών του Brian McMahan και του Britt Walford που έγιναν φίλοι από παιδιά και μπήκαν στην εφηβεία φτιάχνοντας μουσική, κάνοντας βρωμερά αστεία και πλάκες για να φτάσουν να φτιάξουν τους Slint και στα 21 τους να βγάλουν έναν εμβληματικό δίσκο που έμελλε να θεωρηθεί ότι άνοιξε το κεφάλαιο του post rock και μετά χάθηκαν , ξαναβρέθηκαν, ξαναχάθηκαν και ξανά και ξανά.

Το Breadcrumb Trail είναι μία πολύ δύσκολη ταινία. Σαν ντοκιμαντέρ την κάνει την δουλειά της και φωτίζει την ιστορία σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης. Όμως το θέμα της δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να σταματήσει εκεί.

Όλες αυτές οι λεπτομέρειες για την ζωή, τις σκέψεις  και την πορεία των δύο βασικών συντελεστών του, του  Brian και του Britt και της φιλίας τους δεν αρκούν για να εξηγήσουν τι ήταν αυτό που πραγματικά συντέλεσε ώστε  δύο τόσο όμορφα, χαρούμενα, πλακατζίδικα αγόρια να φτιάξουν έναν από τους πιο σκοτεινούς δίσκους όλων των εποχών και μετά να τα αφήσουν όλα στη μέση.

(Photo: FACTMAG.COM)

Η μουσική των Slint είναι τόσο σπαρακτική και μεγαλειώδης που ακούγεται μέσα σε απόλυτη σιωπή ακόμη και στα πιο πολυπληθή live, το σημειώνουν οι ίδιοι στην ταινία και είχα την τύχη να το ζήσω κι από πρώτο χέρι, 23 περίπου χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του Spiderland, στην Primavera του 2014. Γιατί? Ποιος πόνος και ποια αγωνία  κρύβονται μέσα της?

Τι είναι αυτό που κάνει τους Slint? Τι άλλο μπορεί να τους οδήγησε να γράψουν μια τέτοια μουσική  με τόσο σπουδαίους στίχους, εκτός από την ιδιοφυία τους και τις άγριες, σχεδόν μυστικιστικές καταβολές της Louisville? Τι είναι αυτό που τους διαλύει και τους ξαναφέρνει κοντά σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα? Γιατί δεν μπόρεσαν να ξανακάνουν μομέντουμ αργότερα έστω με άλλα σχήματα? Γιατί είναι τόσο λιτές και σύντομες οι αναφορές σε αυτούς στο διαδίκτυο?

Ο Lance Bangs είναι ένας έμπειρος σκηνοθέτης με πλούσιο έργο στον τομέα των μουσικών ντοκιμαντέρ. Αλλά είχε ένα πολύ δύσκολο έργο να επιτελέσει και δεμένος στο άρμα της ιδιοφυίας των πρωταγωνιστών του παρασύρθηκε από αυτά που θέλησαν αυτοί να δώσουν φτιάχνοντας μια άρτια ταινία που όμως δεν καταφέρνει να ξεκλειδώσει τα μυστικά τους παραμένοντας φυλακισμένη στην επιφάνεια.

Ένας απλά περίεργος ή έστω φιλόμουσος και κινηματογραφόφιλος θεατής μπορεί και να βολευτεί.

Αυτός όμως που σιωπά βυθισμένος στους στίχους τους και τις σπαρακτικές τους νότες όταν τους ακούει ή τους βλέπει,αυτός που μπορεί έστω και μια φορά στη ζωή του να έχει πει “When I first heard Brian McMahan whisper the pathetic words to ‘Washer’, I was embarrassed for him. When I listened to the song again, the content eluded me and I was staggered by the sophistication and subtle beauty of the [guitar] phrasing. The third time, the story made me sad nearly to tears. Genius.”* αδύνατον. Μόνο μια αγωνία για το πώς θα ήταν αν ξαναέγραφαν μαζί. Και θλίψη και ξανά και ξανά το Spiderland στα αυτιά μου.

Ακούστε το Spiderman εδώ

* Το είπε ο Steve Albini το 1991 αλλά ακριβώς έτσι και με το ίδιο τραγούδι ένοιωσα και νοιώθω κι εγώ

Heaven Adores You: H Γεωγραφία ενός Θανάτου

Πιστεύω στη θεωρία πως οι τόποι ορίζουν την καλλιτεχνική δημιουργία.

Ζωγράφος ή ποιητής, τροβαδούρος ή ρόκερ είσαι το μέρος στο οποίο γεννήθηκες και μεγάλωσες, τα μέρη που ταξίδεψες κι έζησες, οι ουρανοί και τ’ άστρα που φώτιζαν τις νύχτες σου, οι ορίζοντες που σκλάβωναν το  βλέμμα σου, τα δένδρα που μεγάλωναν μαζί σου, τα νερά που σε ξεδίψαγαν κι οι αέρηδες που σου φυσούσαν τα μαλλιά.

Νομίζω πως ο Nickolas Dylan Rossi, σκηνοθέτης του Heaven Adores You, μοιράζεται την ίδια ακριβώς άποψη.

Από την υγρή Omaha της Nebraska  και τα ήρεμα νερά του ποταμού Missouri, στο μελαγχολικό, σχεδόν μόνιμα σκοτεινό Portland κι από εκεί ανατολικά στην παγωμένη Νέα Υόρκη και πάλι πίσω δυτικά στο απέραντο Los Angeles ακολουθεί την πορεία του Elliott Smith προς τον θάνατο προσπαθώντας εσκεμμένα να αποσιωπήσει την θλιβερή του ιστορία και την μάχη του με τα τέρατα που στοιχειώνανε τον ίδιο και τις μουσικές του.

To Heaven Adores You δεν είναι ένα κανονικό μουσικό ντοκιμαντέρ. Είναι η  λυπημένη ιστορία ενός παιδιού που μπήκε στην εφηβεία φεύγοντας από τον καθαρό ουρανό και τον ήλιο του Duncanville του Texas και καταφεύγοντας στην ομίχλη και τα σκοτεινά δάση του Oregon για να κρύψει τον τρόμο της ανάμνησης της σεξουαλικής κακοποίησής του από τον πατριό του.

Με μια διαφορά: Είναι μια λυπημένη ιστορία που δεν αποκαλύπτει την αλήθεια αλλά έντεχνα την αποσιωπά, την σκεπάζει και την κρύβει, εμπλέκοντας  τον θεατή κι αναγκάζοντάς τον να ψάξει να την ανακαλύψει μετά το ΤΕΛΟΣ.

Ο Nickolas Dylan Rossi είχε να κάνει μια πολύ δύσκολη δουλειά. Θέλησε να μας πει την ιστορία του νεκρού Elliott Smith βασισμένος μόνο στις αναμνήσεις  των ελάχιστων υγιών ανθρώπων με τους οποίους σχετίστηκε στη σύντομη ζωή του, τα όποια διαθέσιμα πλάνα και φωτογραφίες  του καλλιτέχνη –τραγουδοποιού  και τα τραγούδια του με τα πλάνα των τοπίων μέσα στα οποία ξετυλίχτηκε το νήμα της ζωής του να είναι αυτά που αποτελούν τον βασικό σχολιαστή της ιστορίας, τον Χορό της Τραγωδίας, αν θέλετε .

Ο θαρραλέος Nickolas Dylan Rossi πιστεύει πως μας είπε την ιστορία του Elliott Smith έτσι όπως θα ήθελε να την πει ο ίδιος, κοιτώντας πίσω στον χρόνο από κει ψηλά στα σύννεφα χωρίς τίποτα κακό να του στερεί αυτό το παιδικό χαμόγελο που τον συνόδευε μέχρι το τέλος.

Και με αυτήν την έννοια, αυτό το μουσικό ντοκιμαντέρ που δεν είναι ντοκιμαντέρ αλλά μια τρυφερή ελεγεία σε έναν τρυφερό, πληγωμένο άνθρωπο που ήταν καταδικασμένος να υποκύψει στις πληγές του, πολύ πριν τις δύο μοιραίες μαχαιριές που του σκίσαν την καρδιά, γράφει την ιστορία με έναν μοναδικά ευφυή τρόπο καταφέρνοντας να αποτυπώσει στην εμουλσιόν του φιλμ την αόρατη στο κοινό μάτι πορεία ενός Αγγέλου προς τον Παράδεισο.

Και γι αυτό τον ευχαριστώ πολύ.

Ακούστε την μουσική του Elliott Smith εδώ