Για τους Foo Fighters στο Ηρώδειο: Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού 1-0

Στην Ψυχολογία πολλές επιστημονικές δημοσιεύσεις ξεκίνησαν με παρατηρήσεις και πειράματα βασισμένα πάνω στο λεγόμενο Δείγμα του Ενός. Αν είναι το δείγμα πραγματικά τυχαίο γιατί να μην είναι ενδεικτική και μια πρώτη ανάγνωση των δεδομένων που καλείται να ερμηνεύσει;

Παρά το ότι η άποψη που θα ακολουθήσει περί του τι ερμηνεύεται ως Ροκ Σεφερλισμός  και πως αυτός σκοράρει εναντίον του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού, δεν στηρίζεται σε μοναδικό δείγμα αλλά σε όσα παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια του συνόλου της συναυλίας των Foo Fighters στο Ηρώδειο όσο και την επαύριο αυτής στα κοινωνικά δίκτυα και δη το Facebook, αξίζει η αναφορά στην μέθοδο του Δείγματος του Ενός με την έννοια του ότι όσα τελικά συνέβησαν  ή και γράφτηκαν, αποτυπωνόντουσαν πλήρως και στην συμπεριφορά των θεατών ελάχιστων καθισμάτων σε δύο σειρές στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου. 

Η ιδέα του να δοθεί η συναυλία που δικαιούνταν η Ακρόπολη ως landmark παγκοσμίου ακτινοβολίας στα πλαίσια της κινηματογράφησης της σειράς ντοκιμαντέρ  Landmarks Live In Concert  στην σκιά της και συγκεκριμένα στο Ωδείον του Ηρώδου του Αττικού ήταν αναμενόμενη.

Η ιδέα όμως την συναυλία να δώσουν - ανάμεσα στις δεκάδες άλλων υποψήφιων μεγάλων ονομάτων της μουσικής - οι Foo Fighters  ήταν τουλάχιστον ιδιοφυής ( εφόσον βέβαια η επιλογή του καλλιτέχνη δεν βασίστηκε μόνο στην διαθεσιμότητα ενός μεγάλου ονόματος που γεμίζει αρένες και εγγυάται υψηλή τηλεθέαση και που ήταν εδώ γύρω αυτήν την περίοδο λόγω της παγκόσμιας τουρνέ των Foos). 

Σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης οι Foo Fighters φαίνονται εντελώς ξένοι με τον χώρο, όπως ξένοι φαίνονται και αυτοί που απαρτίζουν το κοινό τους. Ακριβώς αυτό είναι το λάθος.

Οι Foo Fighters είναι ένα όνομα που γεμίζει μεγάλα στάδια, ηγείται των ονομάτων που εμφανίζονται σε τεράστιες διοργανώσεις τύπου Glastonbury και είναι ικανό να κάνει νούμερα σε μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά κανάλια. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που βασισμένο στον ιδρυτή και αρχηγό του Dave Grohl κουβαλάει μαζί του την κληρονομιά και την αύρα της θρυλικής μπάντας από την οποία αυτός έγινε γνωστός, τους Nirvana. 

Ήταν φανερό ακόμα και στον άσχετο με την μουσική τους θεατή πως οι Foo Fighters ξεκίνησαν από εκεί που βίαια σταμάτησαν - λόγω της αυτοκτονίας του αρχηγού τους Kurt Cobain - οι Nirvana. 

Τα παλαιότερά τους τραγούδια που απλόχερα μας χάρισαν ανάμεσα στα ( ''new song - old song, old song - new song'' όπως είπε και ο Dave) όλο και πιο καινούρια τους - σύσσωμα τα διεθνή μέσα και μουσικά blogs παραληρούν δύο μέρες τώρα με την ''παγκόσμια πρώτη του τραγουδιού Arrows στην Ακρόπολη'' -  ήταν πολύ grunge σε σχέση με εκείνα που ακολούθησαν στην πλούσια δισκογραφική δουλειά τους και που είναι ανθεμοειδή, έτοιμα να αγαπηθούν αλλά και να ξεχαστούν, '' ακίνδυνα'' κατά τον Θεοδόση Μίχο κομμάτια.

Τραγούδια με μελωδίες ικανές να κινήσουν χιλιάδες χέρια σε κυματισμό και οι οποίες  καθώς συνδυάζονται με τις βραχνιασμένες κραυγές και τα ουρλιαχτά του Grohl, τα τύμπανα του drummer   (που κακώς δεν είναι ο Grohl) και τα ξεσπάσματα των έγχορδων δημιουργούν μία αίσθηση ροκ που στην ουσία είναι arena rock, το είδος μουσικής που χαρακτηρίζεται από την δυνατότητα τού να πυροδοτεί τους φακούς των smartphones των θεατών και ένα High Jumpability Factor ώστε αυτοί να χοροπηδούν ακολουθώντας τον ρυθμό του εκάστοτε μαέστρου, στην περίπτωσή μας του Dave Grohl.

Αλλά ο σκοπός αυτών των γραμμών δεν είναι να κάνει ένα live review σαν αυτά που έκαναν και θα κάνουν οι ειδήμονες αλλά να ερμηνεύσει όσα παρατηρήθηκαν με αφορμή αυτό το live στην μικρή μας κοινωνία και τα κοινωνικά της δίκτυα.

Οι Foo Fighters είναι ένα συγκρότημα από παιδιά του λαού για τον λαό. Κι ως τέτοιοι ήταν το ιδανικό όνομα να υποστηρίξει αυτό το μοναδικό venue: Το Ηρώδειο, μια ζεστή νύχτα με Πανσέληνο κάτω από την σκιά της Ακρόπολης!

Σχεδόν άγριοι, ''hommes sauvages'' αλλά καθόλου απειλητικοί, χωρίς ίχνος μαυρίλας να κουβαλάνε από παλιά, - το φάντασμα του Cobain δεν ζει πια ανάμεσά τους - και με διάθεση να κατακτήσουν το πολυπληθές ζωντανό αλλά και το μετέπειτα υπερπολυπληθές τηλεοπτικό κοινό τους - δια στόματος Dave Grohl και όλοι μαζί υπάκουσαν σε μια μαεστρική σκηνοθεσία ενός θεάματος από το οποίον έλειπεν ο άρτος όπως τα αρχαία εκείνα χρόνια αλλά ήταν πλούσιο σε διασκέδαση, αστεία, σαρκασμό και σάτυρα ικανά να καταναλωθούν από όλους.

Τα μάρμαρα του Ηρωδείου φλεγόμενα από τον καυτό Ήλιο και τους 38 βαθμούς της ημέρας που έδυε και καταπονούμενα από τους χορεύοντες και αλαλάζοντες φανατικούς της μπάντας έτριξαν μεν στα αστεία περί ελληνικής γλώσσας του τραγουδιστή, το άγαρμπο ρέψιμό του, τα υπονοούμενα και τις προτροπές του, εξυπηρέτησαν δε σιωπηλά και υπομονετικά τον σκοπό για τον οποίο χτίστηκαν: Υπήρξαν  το πρόσφορο έδαφος, η σταθερή βάση στήριξης και κλιμάκωσης των όσων αναγκαίων για να κορυφωθεί Το Θέαμα του Λαού, εν προκειμένω του λαού των Foo Fighters και δη όσων τυχερών κατάφεραν να βρουν εισιτήριο ή πρόσκληση και να είναι εκεί είτε από περιέργεια για ένα άχαστο event (η κόντρα Foo Fighters - Ηρώδειο είναι τουλάχιστον ερεθιστική) είτε από πραγματική λατρεία στην μπάντα. 

Τελικά γιατί όλος αυτός ο χαμός με τους Foo Fighters στο Ηρώδειο;
Στην σειρά τρία στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου παρακολουθούν την συναυλία ένα ζευγάρι 30χρονων και δύο 25+ αγόρια. Ο 30χρονος φανατικός των Foo Fighters γνωρίζει τα κομμάτια τους απέξω, τραγουδάει, συμμετέχει και στο τέλος του κάθε κομματιού γυρνάει ενθουσιασμένος κι ευτυχισμένος και φιλάει την κοπέλλα του - που τον κοιτάει γεμάτη κατανόηση- στο στόμα για να συνεχίσει να καταναλώνει με ενθουσιασμό το προσφερόμενο θέαμα.
Δίπλα του δύο νεότεροι άνδρες, αυτοί που κουνάνε με δύναμη και πάθος τα χέρια τους στο ανωτέρω boomerang video διαδηλώνουν μαζί με τεσσεράμιση περίπου χιλιάδες ακόμα ανθρώπους υπέρ των Foo Fighters. Ο ενθουσιασμός και η εμπλοκή όλων αυτών των ανθρώπων με την μπάντα και την μουσική της είναι μοναδικός σε παλμό. Αυτό δε, σε συνδυασμό με το αμφιθεατρικό του Ηρωδείου που κάνει το κοινό να νοιώθει κυρίαρχο καθώς βλέπει - αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως στις ροκ συναυλίες - από ψηλά και μικροσκοπικό στα πόδια του τον καλλιτέχνη να τα δίνει όλα με σκοπό την αποθέωση, αλλά και το επιβλητικό και φαντασμαγορικά φωτισμένο ''σκηνικό'', δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο μαζικό συναίσθημα Θριάμβου.

Ο δε Θρίαμβος με την σειρά του και σε πλήρη συνέργεια με τους παιάνες   το επικό ύφος των τραγουδιών των Foos ξεσηκώνει τον κόσμο ακόμα παραπάνω, συμμετέχουν όλοι ενεργά, οι τέσσερεις νεαροί και τα οκτώ χέρια τους είναι χιλιάδες και ο επικεφαλής του Χορού (άνδρας στην περίπτωσή μας) Grohl στην ουσία το μόνο που έχει να κάνει - εκτός από τα αμιγώς μουσικά του καθήκοντα -  δεν είναι να ξεσηκώσει το ήδη ξεσηκωμένο ζωντανό κοινό αλλά να καθηλώσει αυτό που θα ακολουθήσει κάποιο  βράδυ του Σεπτεμβρίου κουρασμένο μετά την άχαρη δουλειά του κάπου στην Αμερική του τρόμου και της βαρεμάρας:Tο τηλεοπτικό κοινό που θα δει το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε κατά την διάρκεια του live  και του οποίου κομπάρσοι - εθελοντές ήταν όλοι οι ΘΕΑΤΕΣ εκεί, στο Ηρώδειο.

Έχοντας στην φαρέτρα του το εκπληκτικό επικοινωνιακό του χάρισμα,την εξωστρέφειά του, τα μπρουτάλ αστεία του, τις υπερβολές, τις παραβολές, ένα φανταστικό σενάριο, την πείρα, ακόμα και την κόρη του, ο Grohl εξυπηρετεί στην ουσία έναν πολλαπλό ρόλο, αυτόν του frontman και πρωταγωνιστή, μαέστρου και κορυφαίου του Χορού και αυτόν του ανιματέρ, κονφερασιέ και floor manager, παιδιά ο τύπος τα έκανε όλα στο μικρόφωνο, αν δεν είναι αυτό Ροκ Σεφερλισμός τότε τι?

Στην σειρά 4, ακριβώς πίσω από τους τέσσερις φανατικούς οπαδούς της μπάντας  κάθονται κάτι τύποι που είναι καταφανώς έμπειροι συναυλιομανείς και μουσικόφιλοι. Τα τραγούδια που παίζονται τους είναι μάλλον άγνωστα, τα αστεία που ακούγονται ενδεχομένως δεν τους βρίσκουν σύμφωνους ή εν πάση περιπτώσει τους βάζουν σε σκέψεις, αυτό όλο δεν είναι κάτι  με το οποίο μπορούν να ταυτισθούν.

Κάποιοι από αυτούς έχουν την δύναμη να αποστασιοποιηθούν, να παρακολουθήσουν και αντίο σας. Και κάποιοι λίγο πιο πέρα, λίγο πιο πίσω θα γκρινιάξουν μαζί με πολλούς ακόμη που δεν ήταν καν εκεί, την άλλη μέρα - στα κοινωνικά δίκτυα, σε φάση τι δουλειά έχουν αυτοί στο Ηρώδειο, γιατί τόσοι έλεγχοι, γιατί τόσες προσκλήσεις, γιατί η Βίσση κι όχι εγώ, ή σιγά την μπάντα, σιγά τα τραγούδια, σιγά το ένα, σιγά το άλλο κλπ κλπ. 

Σιγά αδέρφια, Hold Your Horses !

Η μάστιγα του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού λυμαίνεται την χώρα στην οποία ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα ευνουχίζοντας τους ίδιους τους φορείς της αλλά και όσους επηρεάζονται από αυτούς μη επιτρέποντάς τους να απολαύσουν αν όχι ένα θέαμα ή μια μπάντα που  - θέλουν δεν θέλουν - είναι σημαντική για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, μια στιγμή που όπως και να το κάνεις είναι once in a lifetime!
Μια στιγμή που σπάει τα ταμπού και ανοίγει την πόρτα να δούμε και άλλα πράγματα στο Ηρώδειο, πέρα από αυτά της πεπατημένης αλλά και να απολαύσουμε την μουσική μας από ψηλά, αμφιθεατρικά, σε ένα συναρπαστικό και ιστορικό χώρο καταπληκτικής αρχιτεκτονικής που χτίστηκε για αυτήν την δουλειά!  

Μια γαμάτη συναυλία ..takes three to tango:

• Έναν θρασύ με αυτοπεποίθηση και guts καλλιτέχνη, ας είναι και μπρουτάλ, ας είναι και mainstream
• Ένα καραπαθιασμένο κοινό
• Και ένα σπουδαίο venue που θα αγκαλιάσει το concept του live

Μπορεί να μην ήξερες τα κομμάτια των Foo Fighters

Μπορεί να είσαι από αυτούς τους τύπους που γελάνε χρόνια τώρα με τα gifάκια του Grohl και τις βλακείες του

Μπορεί να έχεις αναρωτηθεί πως τον άντεχε ο Cobain, ή μήπως δεν τον άντεξε;

Μπορεί να μην ξανακούσεις ποτέ εκούσια Foo Fighters

Όμως, αν σου αρέσει να βλέπεις τον κόσμο να χαίρεται, να παθιάζεται και να περνάει καλά

Αν σου αρέσει να βλέπεις τα πράγματα  ''απο ψηλά''

Αν πραγματικά αφήνεσαι να παρασυρθείς από τα χρώματα, τα σκηνικά, τα καλά vibes και την μουσική 

Ε τότε, στην φάση Foo Fighters στο Ηρώδειο το σκορ Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού είναι 1-0  και αυτό χάρη και στους τρεις συντελεστές του ''tango'' και όσους σκέφτηκαν να τους παντρέψουν δημιουργώντας έτσι αυτό που όπως γράφτηκε  σε πολλά μέσα ήταν - επί ελληνικού εδάφους- το live της χρονιάς!

Δες κι άλλες φωτογραφίες και video από το live εδώ

Δες video με το καινούριο κομμάτι των Foo Fighters ''Arrows'' που παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη στο Ηρώδειο εδώ

Σημείωση: Eυτυχώς που βγήκαν εισιτήρια και δεν μοιράστηκαν μόνο προσκλήσεις από δημόσιους φορείς στους γνωστούς μονιμάδες του Θώκου όπως ήταν το αρχικό σχέδιο. Θα ήταν τουλάχιστον γελοίο οι κομπάρσοι να ήταν καθιστοί και αμέτοχοι με σφιγμενομπόχο look και διάθεση.

Οι Einstürzende Neubauten live στο Gazi Hall: Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι

Στις 30 Μαΐου 2015 είδα τους Einstürzende Neubauten κάτω από ιδανικές συνθήκες live στην Primavera. Το φεγγάρι ήταν 13 ημερών και κατά 90% γεμάτο κι εμφανίστηκε αργά και νωχελικά πίσω από αραιά με βαμβακώδη μορφή σύννεφα από την μεριά της Μεσογείου καθώς αυτοί τραγούδαγαν το The Garden. To live εκείνο με είχε συναρπάσει τόσο που είχα γράψει χαρακτηριστικά στην Popaganda : '' ...και να μία από τις πιο μαγικές στιγμές της διοργάνωσης. Einstürzende Neubauten. Τόσο μεγάλοι και τόσο νέοι. Τόσο μπροστά από την εποχή τους ακόμα και σήμερα. Τόσο πιστοί στον ήχο και τους δαίμονες τους. Τόσο μα τόσο σπουδαίοι. Αυτά είναι τα καλά της Primavera. Ένα τρομερό ταξίδι στην ιστορία της μουσικής των τελευταίων δεκαετιών, ένα mash up χωρίς συμβιβασμούς μερικών από τις καλύτερες στιγμές της. Μετά από λίγο έφυγα από μπροστά, όχι από κούραση αλλά από μια ακατανίκητη διάθεση, να κοιτάω το φεγγάρι και να βυθιστώ σε  μια από τις μουσικές που σημάδεψαν ανεξίτηλα την πορεία μου σαν μουσικόφιλη. Πήγα πιο πίσω, πάνω στα σύννεφα, ευτυχισμένη''.

Χτες το βράδυ στο Gazi Hall πήγα με σφιγμένη την καρδιά και με πολλές επιφυλάξεις όχι για το τι θα ακούσω αλλά υπό ποιες συνθήκες θα το ακούσω. Ευτυχώς έπεσα έξω!

Οι Γερμανοί από την πρώτη στιγμή πειθάρχησαν ως ..Γερμανοί το συνήθως φασαριόζικο Αθηναϊκό κοινό το οποίο - το πιστεύετε ή όχι - παρέμεινε σιωπηλό σε όλη την διάρκεια του live ξεσπώντας σταθερά σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα στο τέλος κάθε κομματιού.

Για δύο περίπου ώρες ο πάντα γοητευτικός Blixa Bargeld και τα μεσήλικα αγόρια του - μας έβαλαν μέσα στον μοναχικό, γκριζόμαυρο κόσμο τους δημιουργώντας μία κατανυκτική ατμόσφαιρα που απαγόρευε και στους πιο ομιλητικούς θεατές να κάνουν κιχ και οδηγώντας μας μέσα από το τούνελ των 35 περίπου χρόνων της παρουσίας τους σαν Υπό Κατάρρευση Καινούρια Κτίρια σε αυτόν τον υπό κατάρρευση γερασμένο κόσμο - πίσω, από την Γερμανία της Μεταπολεμικής Εποχής ως και εκείνην της Πτώσης του Τείχους. Μόνο Γερμανοί μπορούν να φτιάξουν τέτοιες μουσικές, μουσικές που μπορούν να παντρεύουν τα ξεσπάσματα του Πειραματισμού και του Θορύβου με τις πιο νοσταλγικές μελωδίες  - κάποιες στιγμές τα vocals ήταν σαν μια σκοτεινή ματιά σε μιά άλλη Όπερα της Πεντάρας, μια όπερα που παντρεύτηκε με θράσος τις πλέον σκοτεινές στιγμές του Cave και των Bad Seeds.

Είπαν τα πιο σπουδαία τους τραγούδια, αυτά που σαρκαστικά ονόμασαν Greatest Hits, με στυλ που θύμιζε χειρούργους την ώρα της τελετουργίας, αστειεύτηκαν  δυο - τρεις φορές με το κοινό που τους αποθέωνε, μπήκαν, βγήκαν και ξαναμπήκαν περίπου τρεις φορές  και μετά δυστυχώς τέλειωσαν κι έφυγαν χωρίς καμία υπόσχεση επιστροφής.

Στο τελευταίο encore έφυγα από μπροστά και πήγα πίσω στις σκάλες για να δω από ψηλά τι έπαιζε μέσα στο κατάμεστο -πάνω και κάτω - Gazi Hall.

Ο κόσμος ήταν όντως σιωπηλός, κυριαρχούσαν το μαύρο στα ρούχα και οι ηλικίες άνω των 30 με πολλούς άνω των 40 ίσως και 50 ( εξ άλλου οι πιτσιρικάδες είχαν την ίδια στιγμή την τιμητική τους λίγο πιο πέρα,στους Dropkick Murphys, που έγινε ο κακός χαμός από ότι έμαθα λίγο αργότερα από ειδική πηγή). 

Χτες, Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017 δεν μπόρεσα να δω την Πανσέληνο να εμφανίζεται πίσω από τα σύννεφα του Αθηναϊκού ουρανού υπό τους ήχους του Ich Geje Jetzt. Όμως το σύνολο του live των Einstürzende Neubauten στο Gazi Hall  κατάφερε να σαγηνεύσει για ακόμα μια φορά την στρυφνή και περιπετειώδη μουσικοφιλία μου αποδεικνύοντας πως η χημεία αυτών των Δυτικογερμανών πενηντάρηδων με το πέρασμα του χρόνου είναι μοναδική, καταλυτική και ειδικά 'παρασκευασμένη' από μύστες για μυημένους ίνα πληρωθή το ρηθέν κατά τας γραφάς ότι οι Einstürzende Neubauten είναι Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι.

Για τους Parquet Courts χτες βράδι στο ΑΝ και τα παιδιά με τα λουλούδια στα μαλλιά

Βαρκελώνη – Αθήνα 0-1

Αθήνα – Βαρκελώνη 0-1

Χτες βράδυ δεν ξανάζησα αυτό που έζησα στη Βαρκελώνη γιατί πολύ απλά ο κόσμος που ήταν γύρω μου δεν είχε έρθει να τα σπάσει αλλά να δεί από κοντά αυτό που συμβαίνει τώρα και φαίνεται να μεγαλώνει.

Γι αυτό κι εγώ  από ένα σημείο και μετά ξέχασα τι γίνεται πίσω μου και δίπλα μου, βοηθούσε κι η θέση μου σε αυτό, έσβησα τι έζησα στη Βαρκελώνη και μπήκα μέσα στη σκηνή και είπα να το ζήσω όπως συνέβαινε εκεί, σαν να μη τους είχα ξαναδεί και σαν να μην πρόκειται να τους ξαναδώ ποτέ.

Όσο άκουγα τα τραγούδια που έχω ξανακούσει δεκάδες φορές κι όσα δεν έχω ακόμη ακούσει και θα ακούσω δεκάδες φορές  χύμα σκέψεις έσταζαν μέσα στο μυαλό μου.

Ας πούμε ότι είναι συναρπαστικό να βλέπεις ένα punk συγκρότημα από πιτσιρικάδες που φαίνεται να έχουν μια φιλοσοφική διάθεση απέναντι στη ζωή και που όμοιό του δεν κατάφερες να δεις όταν ήσουν σε αυτή την ηλικία που είναι αυτοί τώρα και που είναι η ηλικία που το ίδιο το αίμα σου ζητάει punk, κυλάει punk, είναι punk.

Ας πούμε ότι είναι συγκινητικό να βλέπεις ένα πολύ ντροπαλό, εσωστρεφές και με έντονη εφίδρωση αγόρι να ξεστομίζει με πάθος λέξεις σαν ‘’I was up to my neck in motivation neglect when I felt soft waves of purpose crashing onto the surface. I was feeling nostalgic for the days when My thoughts dripped on to my head from the ceiling. I remember the feeling And it seems these days I'm captive in this borrowed time’’.

Ας πούμε ότι είναι ερεθιστικό να βλέπεις έναν μελαγχολικό κιθαρίστα να κοιτάει  σαν με ξεδιάντροπη λατρεία τον διπλανό του την ώρα που χτυπιέται η καρδούλα του, τα χεράκια του και οι μπούκλες στα μαλλιά του.

Ας πούμε ότι είναι δελεαστικά γλυκό ένας τύπος με δεδηλωμένο χιούμορ και lust for life διάθεση να φαίνεται απορροφημένος στο μπάσο του σαν να χτυπιέται μόνος στο δωμάτιο μιας πλούσιας μονοκατοικίας κάπου στα περίχωρα του Austin.

Ας πούμε ότι είναι πολύτιμο να φοράμε όλοι λουλούδια στα μαλλιά και να είμαστε πίσω εκεί στα 70s, ο MaΞ να χτυπάει τη μπότα του κι εμείς να διαβάζουμε  ποιήματα και να μιλάμε για Καντίνσκι.

Αθήνα – Βαρκελώνη 1-0 κι ας μην άκουγα ξεκάθαρα τη φωνή του Andrew γιατί μπόρεσα να τους ακούσω σαν να έπαιζαν μόνο για μένα εκεί μέσα, χωρίς να με χτυπάνε και  με πατάνε, χωρίς να τους τραβάνε τις κιθάρες , χωρίς να τους αποσπάει τίποτα παρά μόνο η μουσική τους.

Χτες βράδυ στο ΑΝ οι Parquet Courts έπαιξαν με το ίδιο πάθος που έπαιξαν στην Βαρκελώνη αλλά περισσότερη συγκέντρωση και κατάφορη αγωνία μιας επαφής με ένα κοινό που αναζητούσαν την καρδιά και την ματιά του. Και έπαιξαν για μένα.

Τρίβια 1 : To πραγματικό πανηγύρι στη Sala Apollo εκείνο το βράδυ δεν ξεκίνησε από τα παιδιά αλλά από έναν τύπο – σωσία του Νικήτα Κλιντ με κόκκινα μαλλιά- που ανέβηκε στη σκηνή και πήρε τον Sean στους ώμους του πετώντας αυτόν και το μπάσο του στο κοινό που ακριβώς μετά αφήνιασε. Βλέπεις τα live που θα μείνουν για πάντα στο μυαλό μας είναι σαν το σεξ που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ: ήμασταν τουλάχιστον δύο και συμμετείχαμε όλοι με  το ίδιο έντονο πάθος .

Τρίβια 2: O Max Savage υπέγραψε στο δίσκο μου με το όνομά του με Ξ ελληνικό.

Τρίβια 3: O Sean μου είπε πως αυτό που έζησαν στη Βαρκελώνη ήταν τόσο τρελό που δεν το έχουν ξαναζήσει ποτέ

Τέλος, ευχαριστώ τον Φίλιππο των Arte Fiasco που μου τους γνώρισε από κοντά χαρίζοντάς μου έτσι μία σπάνια στιγμή κι  ένα από τα πιο πολύτιμα βινύλια και αυτόγραφα της συλλογής μου.

Η setlist της χθεσινής βραδιάς

Οι Parquet Courts παίζουν στις 28/10 στο Velvet Underground στο Λονδίνο κι είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα είναι καλύτεροι από ποτέ. 

Μπορείτε να τους ακολουθήσετε μπαίνοντας στο μυαλό τους εδώ http://parquetcourts.wordpress.com/

Φωτογραφίες από χτες βράδι κι όχι μόνο θα ανέβουν σύντομα στο pinterest εδώ http://pinterest.com/athensbynite/parquet-courts/