Στο 8 η Άγρια

Μπορείς να συνδέσεις με μια λέξη την  (δεύτερη καλύτερη ταινία του κατά τον ίδιο) Χρονιά με τα 13 Φεγγάρια του Rainer Werner Fassbinder με την Άγρια του Λόλεκ? 

Schopenhauer. Αρκεί να γκουγκλάρεις την περιγραφή του Λόλεκ για τον δίσκο του και θα δεις.

 

Blogovision 2020: Το 7

Όταν ξεκίνησα να ακούω ''ξένα'' το ''αγαπημένο μου Ελληνικό συγκρότημα'' (κάναμε λίστες και τότε) ήταν οι Poll. Μετά οι Σπυριδούλα. Μετά τα Ξύλινα Σπαθιά και οι Stereo Nova. Μετά τα Βόρεια Αστέρια. Μετά οι Le Page.

Στο τυχερό μου 7, το αγαπημένο μου Ελληνικό συγκρότημα σήμερα. Strawberry Pills και Murder To A Beat. Εφιαλτικό darkwave και νομίζω ο καλύτερος δίσκος που έχει βγάλει ο Αντώνης Κωνσταντάρας ως τώρα- και ως Le Page και ως Strawberry Pills, με το Private Nightmare να είναι ένα από τα 10 καλύτερα κομμάτια που άκουσα φέτος. Νομίζω

Άκου το ''χορεύοντας'' σαν να τους βλέπεις live στη Death Disco

#08   Proto Tekno (Remixes) – Kooba Tercu

#09   Passovers - Sex Swing

#10 Soundtracks: Equals Sessions - Apparat

#11 Night Melody/Articulation – Rival Consoles

#12 Mood - Rødhåd

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

 

Blogovision 2020: Το 8

Στο τυχερό μου 8 τα remixes του Proto Tekno των Kooba Tercu. 

Βαράνε αλύπητα,ευσυνείδητα και αγόγγιστα. 

'Ακου το πίνοντας νερό, ξερωγώ

#9   Sex Swing - Passovers

#10 Soundtracks: Equals Sessions - Apparat

#11 Night Melody/Articulation – Rival Consoles

#12 Mood - Rødhåd

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2017: Στο #7 μου Freaktown!

Freaktown: Μία πόλη γεμάτη φρηκιά. Οπως η Julia Pastrana, διάσημη θεατρίνα και τραγουδίστρια στα μέσα του 19ου αιώνα που γεννήθηκε στο Μεξικό και πέθανε στη Μόσχα -γνωστή για την υπερτρίχωσή της άλλως το Σύνδρομο του Λυκάνθρωπου. Η συναρπαστική της ιστορία υπήρξε έμπνευση για πάμπολλα έργα της λογοτεχνίας, του θεάτρου -με κορυφαίο το ομώνυμο μιούζικαλ - του κινηματογράφου  και  φυσικά και της μουσικής για να μας θυμίζει πάντα ότι ακόμα και μέσα από την απόλυτη ασχήμια ή την μη κανονικότητα μπορούν να γεννηθούν υπέροχα συναισθήματα και ιδέες.

Freaktown: Ο καλύτερος ελληνικός δίσκος φέτος από τους A Victim of Society  - ένα από τα πιο καλά συγκροτήματα που έχει βγάλει η Ελλάδα. Ας μην κάνω τον κριτικό, απλά να πω πως καθε φορά που τους ακούω ή βλέπω σκέφτομαι πως θα ήθελα να τους δω μια μέρα σε μεγάλο φεστιβάλ του εξωτερικού.  Πιστεύω ότι κοντράρουν ισάξια διάφορα μπάντες που ταξιδεύουμε για να δούμε κι αν ήμουν μάνατζέρ τους με αυτή την ατζέντα θα κοιμόμουνα και θα ξύπναγα.

Keep βαράτε αλύπητα παλληκάρια μου!   

Άκου υπερήφανα το Freaktown των A Victim of Society εδώ και αγόρασέ τον εδώ

#8  Rødhåd – Anxious

#9 Laibach –Also Sprach  Zarathustra

#10 Gas - Narkopop

#11 Sufjan Stevens, Bryce Dessner, Nico Muhly και James McAlister - Planetarium

#12  Ryuichi Sakamoto - Async

#13 Toydrum - Prevenge

#14 Various Artists -Radio Resistance : The Man in the High Castle

#15 Arca – Arca

#16 Avec le soleil sortant de la bouche- Pas Pire Pop, I Love You So Much

#17 Earthen Sea – A Serious Thing

#18 Throwing Snow - Embers

#19 Andrew Bird- Echolocations: River

#20 Oneohthrix Point Never - Good Time  

Για τους Foo Fighters στο Ηρώδειο: Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού 1-0

Στην Ψυχολογία πολλές επιστημονικές δημοσιεύσεις ξεκίνησαν με παρατηρήσεις και πειράματα βασισμένα πάνω στο λεγόμενο Δείγμα του Ενός. Αν είναι το δείγμα πραγματικά τυχαίο γιατί να μην είναι ενδεικτική και μια πρώτη ανάγνωση των δεδομένων που καλείται να ερμηνεύσει;

Παρά το ότι η άποψη που θα ακολουθήσει περί του τι ερμηνεύεται ως Ροκ Σεφερλισμός  και πως αυτός σκοράρει εναντίον του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού, δεν στηρίζεται σε μοναδικό δείγμα αλλά σε όσα παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια του συνόλου της συναυλίας των Foo Fighters στο Ηρώδειο όσο και την επαύριο αυτής στα κοινωνικά δίκτυα και δη το Facebook, αξίζει η αναφορά στην μέθοδο του Δείγματος του Ενός με την έννοια του ότι όσα τελικά συνέβησαν  ή και γράφτηκαν, αποτυπωνόντουσαν πλήρως και στην συμπεριφορά των θεατών ελάχιστων καθισμάτων σε δύο σειρές στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου. 

Η ιδέα του να δοθεί η συναυλία που δικαιούνταν η Ακρόπολη ως landmark παγκοσμίου ακτινοβολίας στα πλαίσια της κινηματογράφησης της σειράς ντοκιμαντέρ  Landmarks Live In Concert  στην σκιά της και συγκεκριμένα στο Ωδείον του Ηρώδου του Αττικού ήταν αναμενόμενη.

Η ιδέα όμως την συναυλία να δώσουν - ανάμεσα στις δεκάδες άλλων υποψήφιων μεγάλων ονομάτων της μουσικής - οι Foo Fighters  ήταν τουλάχιστον ιδιοφυής ( εφόσον βέβαια η επιλογή του καλλιτέχνη δεν βασίστηκε μόνο στην διαθεσιμότητα ενός μεγάλου ονόματος που γεμίζει αρένες και εγγυάται υψηλή τηλεθέαση και που ήταν εδώ γύρω αυτήν την περίοδο λόγω της παγκόσμιας τουρνέ των Foos). 

Σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης οι Foo Fighters φαίνονται εντελώς ξένοι με τον χώρο, όπως ξένοι φαίνονται και αυτοί που απαρτίζουν το κοινό τους. Ακριβώς αυτό είναι το λάθος.

Οι Foo Fighters είναι ένα όνομα που γεμίζει μεγάλα στάδια, ηγείται των ονομάτων που εμφανίζονται σε τεράστιες διοργανώσεις τύπου Glastonbury και είναι ικανό να κάνει νούμερα σε μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά κανάλια. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που βασισμένο στον ιδρυτή και αρχηγό του Dave Grohl κουβαλάει μαζί του την κληρονομιά και την αύρα της θρυλικής μπάντας από την οποία αυτός έγινε γνωστός, τους Nirvana. 

Ήταν φανερό ακόμα και στον άσχετο με την μουσική τους θεατή πως οι Foo Fighters ξεκίνησαν από εκεί που βίαια σταμάτησαν - λόγω της αυτοκτονίας του αρχηγού τους Kurt Cobain - οι Nirvana. 

Τα παλαιότερά τους τραγούδια που απλόχερα μας χάρισαν ανάμεσα στα ( ''new song - old song, old song - new song'' όπως είπε και ο Dave) όλο και πιο καινούρια τους - σύσσωμα τα διεθνή μέσα και μουσικά blogs παραληρούν δύο μέρες τώρα με την ''παγκόσμια πρώτη του τραγουδιού Arrows στην Ακρόπολη'' -  ήταν πολύ grunge σε σχέση με εκείνα που ακολούθησαν στην πλούσια δισκογραφική δουλειά τους και που είναι ανθεμοειδή, έτοιμα να αγαπηθούν αλλά και να ξεχαστούν, '' ακίνδυνα'' κατά τον Θεοδόση Μίχο κομμάτια.

Τραγούδια με μελωδίες ικανές να κινήσουν χιλιάδες χέρια σε κυματισμό και οι οποίες  καθώς συνδυάζονται με τις βραχνιασμένες κραυγές και τα ουρλιαχτά του Grohl, τα τύμπανα του drummer   (που κακώς δεν είναι ο Grohl) και τα ξεσπάσματα των έγχορδων δημιουργούν μία αίσθηση ροκ που στην ουσία είναι arena rock, το είδος μουσικής που χαρακτηρίζεται από την δυνατότητα τού να πυροδοτεί τους φακούς των smartphones των θεατών και ένα High Jumpability Factor ώστε αυτοί να χοροπηδούν ακολουθώντας τον ρυθμό του εκάστοτε μαέστρου, στην περίπτωσή μας του Dave Grohl.

Αλλά ο σκοπός αυτών των γραμμών δεν είναι να κάνει ένα live review σαν αυτά που έκαναν και θα κάνουν οι ειδήμονες αλλά να ερμηνεύσει όσα παρατηρήθηκαν με αφορμή αυτό το live στην μικρή μας κοινωνία και τα κοινωνικά της δίκτυα.

Οι Foo Fighters είναι ένα συγκρότημα από παιδιά του λαού για τον λαό. Κι ως τέτοιοι ήταν το ιδανικό όνομα να υποστηρίξει αυτό το μοναδικό venue: Το Ηρώδειο, μια ζεστή νύχτα με Πανσέληνο κάτω από την σκιά της Ακρόπολης!

Σχεδόν άγριοι, ''hommes sauvages'' αλλά καθόλου απειλητικοί, χωρίς ίχνος μαυρίλας να κουβαλάνε από παλιά, - το φάντασμα του Cobain δεν ζει πια ανάμεσά τους - και με διάθεση να κατακτήσουν το πολυπληθές ζωντανό αλλά και το μετέπειτα υπερπολυπληθές τηλεοπτικό κοινό τους - δια στόματος Dave Grohl και όλοι μαζί υπάκουσαν σε μια μαεστρική σκηνοθεσία ενός θεάματος από το οποίον έλειπεν ο άρτος όπως τα αρχαία εκείνα χρόνια αλλά ήταν πλούσιο σε διασκέδαση, αστεία, σαρκασμό και σάτυρα ικανά να καταναλωθούν από όλους.

Τα μάρμαρα του Ηρωδείου φλεγόμενα από τον καυτό Ήλιο και τους 38 βαθμούς της ημέρας που έδυε και καταπονούμενα από τους χορεύοντες και αλαλάζοντες φανατικούς της μπάντας έτριξαν μεν στα αστεία περί ελληνικής γλώσσας του τραγουδιστή, το άγαρμπο ρέψιμό του, τα υπονοούμενα και τις προτροπές του, εξυπηρέτησαν δε σιωπηλά και υπομονετικά τον σκοπό για τον οποίο χτίστηκαν: Υπήρξαν  το πρόσφορο έδαφος, η σταθερή βάση στήριξης και κλιμάκωσης των όσων αναγκαίων για να κορυφωθεί Το Θέαμα του Λαού, εν προκειμένω του λαού των Foo Fighters και δη όσων τυχερών κατάφεραν να βρουν εισιτήριο ή πρόσκληση και να είναι εκεί είτε από περιέργεια για ένα άχαστο event (η κόντρα Foo Fighters - Ηρώδειο είναι τουλάχιστον ερεθιστική) είτε από πραγματική λατρεία στην μπάντα. 

Τελικά γιατί όλος αυτός ο χαμός με τους Foo Fighters στο Ηρώδειο;
Στην σειρά τρία στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου παρακολουθούν την συναυλία ένα ζευγάρι 30χρονων και δύο 25+ αγόρια. Ο 30χρονος φανατικός των Foo Fighters γνωρίζει τα κομμάτια τους απέξω, τραγουδάει, συμμετέχει και στο τέλος του κάθε κομματιού γυρνάει ενθουσιασμένος κι ευτυχισμένος και φιλάει την κοπέλλα του - που τον κοιτάει γεμάτη κατανόηση- στο στόμα για να συνεχίσει να καταναλώνει με ενθουσιασμό το προσφερόμενο θέαμα.
Δίπλα του δύο νεότεροι άνδρες, αυτοί που κουνάνε με δύναμη και πάθος τα χέρια τους στο ανωτέρω boomerang video διαδηλώνουν μαζί με τεσσεράμιση περίπου χιλιάδες ακόμα ανθρώπους υπέρ των Foo Fighters. Ο ενθουσιασμός και η εμπλοκή όλων αυτών των ανθρώπων με την μπάντα και την μουσική της είναι μοναδικός σε παλμό. Αυτό δε, σε συνδυασμό με το αμφιθεατρικό του Ηρωδείου που κάνει το κοινό να νοιώθει κυρίαρχο καθώς βλέπει - αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως στις ροκ συναυλίες - από ψηλά και μικροσκοπικό στα πόδια του τον καλλιτέχνη να τα δίνει όλα με σκοπό την αποθέωση, αλλά και το επιβλητικό και φαντασμαγορικά φωτισμένο ''σκηνικό'', δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο μαζικό συναίσθημα Θριάμβου.

Ο δε Θρίαμβος με την σειρά του και σε πλήρη συνέργεια με τους παιάνες   το επικό ύφος των τραγουδιών των Foos ξεσηκώνει τον κόσμο ακόμα παραπάνω, συμμετέχουν όλοι ενεργά, οι τέσσερεις νεαροί και τα οκτώ χέρια τους είναι χιλιάδες και ο επικεφαλής του Χορού (άνδρας στην περίπτωσή μας) Grohl στην ουσία το μόνο που έχει να κάνει - εκτός από τα αμιγώς μουσικά του καθήκοντα -  δεν είναι να ξεσηκώσει το ήδη ξεσηκωμένο ζωντανό κοινό αλλά να καθηλώσει αυτό που θα ακολουθήσει κάποιο  βράδυ του Σεπτεμβρίου κουρασμένο μετά την άχαρη δουλειά του κάπου στην Αμερική του τρόμου και της βαρεμάρας:Tο τηλεοπτικό κοινό που θα δει το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε κατά την διάρκεια του live  και του οποίου κομπάρσοι - εθελοντές ήταν όλοι οι ΘΕΑΤΕΣ εκεί, στο Ηρώδειο.

Έχοντας στην φαρέτρα του το εκπληκτικό επικοινωνιακό του χάρισμα,την εξωστρέφειά του, τα μπρουτάλ αστεία του, τις υπερβολές, τις παραβολές, ένα φανταστικό σενάριο, την πείρα, ακόμα και την κόρη του, ο Grohl εξυπηρετεί στην ουσία έναν πολλαπλό ρόλο, αυτόν του frontman και πρωταγωνιστή, μαέστρου και κορυφαίου του Χορού και αυτόν του ανιματέρ, κονφερασιέ και floor manager, παιδιά ο τύπος τα έκανε όλα στο μικρόφωνο, αν δεν είναι αυτό Ροκ Σεφερλισμός τότε τι?

Στην σειρά 4, ακριβώς πίσω από τους τέσσερις φανατικούς οπαδούς της μπάντας  κάθονται κάτι τύποι που είναι καταφανώς έμπειροι συναυλιομανείς και μουσικόφιλοι. Τα τραγούδια που παίζονται τους είναι μάλλον άγνωστα, τα αστεία που ακούγονται ενδεχομένως δεν τους βρίσκουν σύμφωνους ή εν πάση περιπτώσει τους βάζουν σε σκέψεις, αυτό όλο δεν είναι κάτι  με το οποίο μπορούν να ταυτισθούν.

Κάποιοι από αυτούς έχουν την δύναμη να αποστασιοποιηθούν, να παρακολουθήσουν και αντίο σας. Και κάποιοι λίγο πιο πέρα, λίγο πιο πίσω θα γκρινιάξουν μαζί με πολλούς ακόμη που δεν ήταν καν εκεί, την άλλη μέρα - στα κοινωνικά δίκτυα, σε φάση τι δουλειά έχουν αυτοί στο Ηρώδειο, γιατί τόσοι έλεγχοι, γιατί τόσες προσκλήσεις, γιατί η Βίσση κι όχι εγώ, ή σιγά την μπάντα, σιγά τα τραγούδια, σιγά το ένα, σιγά το άλλο κλπ κλπ. 

Σιγά αδέρφια, Hold Your Horses !

Η μάστιγα του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού λυμαίνεται την χώρα στην οποία ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα ευνουχίζοντας τους ίδιους τους φορείς της αλλά και όσους επηρεάζονται από αυτούς μη επιτρέποντάς τους να απολαύσουν αν όχι ένα θέαμα ή μια μπάντα που  - θέλουν δεν θέλουν - είναι σημαντική για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, μια στιγμή που όπως και να το κάνεις είναι once in a lifetime!
Μια στιγμή που σπάει τα ταμπού και ανοίγει την πόρτα να δούμε και άλλα πράγματα στο Ηρώδειο, πέρα από αυτά της πεπατημένης αλλά και να απολαύσουμε την μουσική μας από ψηλά, αμφιθεατρικά, σε ένα συναρπαστικό και ιστορικό χώρο καταπληκτικής αρχιτεκτονικής που χτίστηκε για αυτήν την δουλειά!  

Μια γαμάτη συναυλία ..takes three to tango:

• Έναν θρασύ με αυτοπεποίθηση και guts καλλιτέχνη, ας είναι και μπρουτάλ, ας είναι και mainstream
• Ένα καραπαθιασμένο κοινό
• Και ένα σπουδαίο venue που θα αγκαλιάσει το concept του live

Μπορεί να μην ήξερες τα κομμάτια των Foo Fighters

Μπορεί να είσαι από αυτούς τους τύπους που γελάνε χρόνια τώρα με τα gifάκια του Grohl και τις βλακείες του

Μπορεί να έχεις αναρωτηθεί πως τον άντεχε ο Cobain, ή μήπως δεν τον άντεξε;

Μπορεί να μην ξανακούσεις ποτέ εκούσια Foo Fighters

Όμως, αν σου αρέσει να βλέπεις τον κόσμο να χαίρεται, να παθιάζεται και να περνάει καλά

Αν σου αρέσει να βλέπεις τα πράγματα  ''απο ψηλά''

Αν πραγματικά αφήνεσαι να παρασυρθείς από τα χρώματα, τα σκηνικά, τα καλά vibes και την μουσική 

Ε τότε, στην φάση Foo Fighters στο Ηρώδειο το σκορ Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού είναι 1-0  και αυτό χάρη και στους τρεις συντελεστές του ''tango'' και όσους σκέφτηκαν να τους παντρέψουν δημιουργώντας έτσι αυτό που όπως γράφτηκε  σε πολλά μέσα ήταν - επί ελληνικού εδάφους- το live της χρονιάς!

Δες κι άλλες φωτογραφίες και video από το live εδώ

Δες video με το καινούριο κομμάτι των Foo Fighters ''Arrows'' που παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη στο Ηρώδειο εδώ

Σημείωση: Eυτυχώς που βγήκαν εισιτήρια και δεν μοιράστηκαν μόνο προσκλήσεις από δημόσιους φορείς στους γνωστούς μονιμάδες του Θώκου όπως ήταν το αρχικό σχέδιο. Θα ήταν τουλάχιστον γελοίο οι κομπάρσοι να ήταν καθιστοί και αμέτοχοι με σφιγμενομπόχο look και διάθεση.

Οι Einstürzende Neubauten live στο Gazi Hall: Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι

Στις 30 Μαΐου 2015 είδα τους Einstürzende Neubauten κάτω από ιδανικές συνθήκες live στην Primavera. Το φεγγάρι ήταν 13 ημερών και κατά 90% γεμάτο κι εμφανίστηκε αργά και νωχελικά πίσω από αραιά με βαμβακώδη μορφή σύννεφα από την μεριά της Μεσογείου καθώς αυτοί τραγούδαγαν το The Garden. To live εκείνο με είχε συναρπάσει τόσο που είχα γράψει χαρακτηριστικά στην Popaganda : '' ...και να μία από τις πιο μαγικές στιγμές της διοργάνωσης. Einstürzende Neubauten. Τόσο μεγάλοι και τόσο νέοι. Τόσο μπροστά από την εποχή τους ακόμα και σήμερα. Τόσο πιστοί στον ήχο και τους δαίμονες τους. Τόσο μα τόσο σπουδαίοι. Αυτά είναι τα καλά της Primavera. Ένα τρομερό ταξίδι στην ιστορία της μουσικής των τελευταίων δεκαετιών, ένα mash up χωρίς συμβιβασμούς μερικών από τις καλύτερες στιγμές της. Μετά από λίγο έφυγα από μπροστά, όχι από κούραση αλλά από μια ακατανίκητη διάθεση, να κοιτάω το φεγγάρι και να βυθιστώ σε  μια από τις μουσικές που σημάδεψαν ανεξίτηλα την πορεία μου σαν μουσικόφιλη. Πήγα πιο πίσω, πάνω στα σύννεφα, ευτυχισμένη''.

Χτες το βράδυ στο Gazi Hall πήγα με σφιγμένη την καρδιά και με πολλές επιφυλάξεις όχι για το τι θα ακούσω αλλά υπό ποιες συνθήκες θα το ακούσω. Ευτυχώς έπεσα έξω!

Οι Γερμανοί από την πρώτη στιγμή πειθάρχησαν ως ..Γερμανοί το συνήθως φασαριόζικο Αθηναϊκό κοινό το οποίο - το πιστεύετε ή όχι - παρέμεινε σιωπηλό σε όλη την διάρκεια του live ξεσπώντας σταθερά σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα στο τέλος κάθε κομματιού.

Για δύο περίπου ώρες ο πάντα γοητευτικός Blixa Bargeld και τα μεσήλικα αγόρια του - μας έβαλαν μέσα στον μοναχικό, γκριζόμαυρο κόσμο τους δημιουργώντας μία κατανυκτική ατμόσφαιρα που απαγόρευε και στους πιο ομιλητικούς θεατές να κάνουν κιχ και οδηγώντας μας μέσα από το τούνελ των 35 περίπου χρόνων της παρουσίας τους σαν Υπό Κατάρρευση Καινούρια Κτίρια σε αυτόν τον υπό κατάρρευση γερασμένο κόσμο - πίσω, από την Γερμανία της Μεταπολεμικής Εποχής ως και εκείνην της Πτώσης του Τείχους. Μόνο Γερμανοί μπορούν να φτιάξουν τέτοιες μουσικές, μουσικές που μπορούν να παντρεύουν τα ξεσπάσματα του Πειραματισμού και του Θορύβου με τις πιο νοσταλγικές μελωδίες  - κάποιες στιγμές τα vocals ήταν σαν μια σκοτεινή ματιά σε μιά άλλη Όπερα της Πεντάρας, μια όπερα που παντρεύτηκε με θράσος τις πλέον σκοτεινές στιγμές του Cave και των Bad Seeds.

Είπαν τα πιο σπουδαία τους τραγούδια, αυτά που σαρκαστικά ονόμασαν Greatest Hits, με στυλ που θύμιζε χειρούργους την ώρα της τελετουργίας, αστειεύτηκαν  δυο - τρεις φορές με το κοινό που τους αποθέωνε, μπήκαν, βγήκαν και ξαναμπήκαν περίπου τρεις φορές  και μετά δυστυχώς τέλειωσαν κι έφυγαν χωρίς καμία υπόσχεση επιστροφής.

Στο τελευταίο encore έφυγα από μπροστά και πήγα πίσω στις σκάλες για να δω από ψηλά τι έπαιζε μέσα στο κατάμεστο -πάνω και κάτω - Gazi Hall.

Ο κόσμος ήταν όντως σιωπηλός, κυριαρχούσαν το μαύρο στα ρούχα και οι ηλικίες άνω των 30 με πολλούς άνω των 40 ίσως και 50 ( εξ άλλου οι πιτσιρικάδες είχαν την ίδια στιγμή την τιμητική τους λίγο πιο πέρα,στους Dropkick Murphys, που έγινε ο κακός χαμός από ότι έμαθα λίγο αργότερα από ειδική πηγή). 

Χτες, Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017 δεν μπόρεσα να δω την Πανσέληνο να εμφανίζεται πίσω από τα σύννεφα του Αθηναϊκού ουρανού υπό τους ήχους του Ich Geje Jetzt. Όμως το σύνολο του live των Einstürzende Neubauten στο Gazi Hall  κατάφερε να σαγηνεύσει για ακόμα μια φορά την στρυφνή και περιπετειώδη μουσικοφιλία μου αποδεικνύοντας πως η χημεία αυτών των Δυτικογερμανών πενηντάρηδων με το πέρασμα του χρόνου είναι μοναδική, καταλυτική και ειδικά 'παρασκευασμένη' από μύστες για μυημένους ίνα πληρωθή το ρηθέν κατά τας γραφάς ότι οι Einstürzende Neubauten είναι Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι.

Μια νύχτα με τον Kurt Vile στο Gagarin

Τον Kurt Vile τον ανακάλυψα κάπως καθυστερημένα, εκεί στις αρχές του 2011 ψάχνοντας μουσικές στο site του SXSW εκείνης της χρονιάς.

Όμως, ψάχνοντας λίγο καλύτερα μέσα μου και πίσω εκεί στο παρελθόν μου σε σχέση με τη μουσική ανακάλυψα ότι ο Kurt Vile ήταν πάντα εκεί.

Το ίδιο ακριβώς ένοιωσα χτες βράδυ στο Gagarin. Σαν στο σπίτι μου.

Τον Kurt Vile είδα πρώτη φορά ζωντανά πέρσι νωρίς το απόγευμα της πρώτης αν θυμάμαι καλά μέρας της Primavera.Είχε ήλιο, φυσούσε δροσερός αέρας  που του ανέμιζε τα μαλλιά, φορούσε κάτι παλιομοδίτικα θαλασσιά ρούχα και  ίσως μόνο εγώ μπορούσα να δώ πως τα μάγουλά του ήταν ροδοκόκκινα και τα χείλια του σαν βαμμένα με αυτό το άλικο χρώμα που έχουν οι έφηβοι. Ήταν σαν μόνος αυτός με το κοινό του, πολλά παιδιά με χίπστερ ντυσίματα και τα κορίτσια μπροστά μπροστά είχαν όλα μακριά ανάκατα μαλλιά φορώντας πλεξίδες με ψεύτικα λουλούδια σε αυτά, όπως κι εκείνα στους MGMT όταν είχαν έρθει στην Τεχνόπολη. Είχε παίξει κομμάτια από τον τελευταίο του δίσκο αλλά και παλιότερα κι αυτό που εισέπραττες μετά τα 45 λεπτά που μας όφειλε ήταν μια γενναιόδωρη αίσθηση οικειότητας με έναν ήχο που σαν να ερχόταν από παλιά, από εκεί που ήρθαν κι οι μουσικές ανθρώπων που κάποτε άλλαξαν την ιστορία.

Χτες βράδυ στο Gagarin λοιπόν όλα μπήκαν στη θέση τους.

Τα τραπεζάκια με τα κεράκια και τις καρεκλίτσες που νοικιάζεις από αυτά τα ‘μαγαζιά’ που εξυπηρετούν γάμους  και βαφτίσεις σε κτήματα και μεγάλα σπίτια στην αρχή σοκάρισαν δημιουργώντας στην καλύτερη μειδιάματα όμως ήταν τελικά αυτά τα απαραίτητα αξεσουάρ για να εξυπηρετηθεί ένα αόρατο ρακόρ ανάμεσα στον χώρο του κοινού και τη σκηνή.

Το τραπεζάκι με το παλιό, βγαλμένο από την αρχή της δεκαετίας του 60, πορτατίφ και το τσιβελωτό πολύχρωμο πάτσγουορκ  χαλάκι  μπορεί να θύμιζαν ντεκόρ ξενοδοχείου Ξενία, αλλά ήταν κι αυτά τα αναγκαία  κι ικανά αντικείμενα για να στηθεί  το σκηνικό μιας πολύ ιδιαίτερης στιγμής. Ή ενός πολύ ιδιαίτερου live.

Παραβλέποντας την κατά την ταπεινή μου γνώμη ατυχή επιλογή των Egg Hell για support – δεν ήταν ‘awkward’ το set up αλλά η μουσική τους σε σχέση με αυτό που θα ακολουθούσε-  η βραδιά ουσιαστικά ξεκίνησε με τον άγνωστο σε μένα Pall Jenkins που χτες το βράδυ απέκτησε μία καινούρια και αιώνια οπαδό: Εμένα.Το ατσούμπαλο παρουσιαστικό του, που μου θύμισε μια κακή, παραφουσκωμένη εκδοχή του Neil Young, υπογράμμιζε ιδιοφυώς την  εξαιρετική φωνή του ενώ δούλευε σε πλήρη αρμονία με τον πόνο και τον σαρκασμό που μετέδιδαν τα τραγούδια του και κυρίως ο τρόπος που τα έντυνε η μουσική του.

Ο Pall Jenkins ήταν η τέλεια πάσα για τον Vile κι η δεύτερη σπουδαία ιδέα της βραδιάς μετά το στήσιμο του χώρου πάνω και κάτω από τη σκηνή. Δούλεψε εντελώς  υποστηρικτικά με την καλή έννοια του όρου κι ακριβώς όπως έπρεπε για να μας προετοιμάσει για το τρίτο και βασικό σκέλος της βραδιάς.

Ο Kurt Vile καταρχάς ήταν καλύτερα ντυμένος από εκείνη τη μέρα στην Primavera.To ντύσιμό του υπογράμμιζε την αντίθεση ανάμεσα στο σώμα ενός αδύνατου άνδρα και τη δύναμή του, έτσι όπως αυτή φάνταζε πάνω στην αύρα και τον όγκο που σχημάτιζαν τα μακριά, ατίθασα,χίππικα μαλλιά του.

Έτσι λοιπόν σαν ένας άνδρας που θα παραμείνει για πάντα αγόρι, καθιστός στην καρεκλίτσα πάνω στο χαλάκι του και σαν στο σπίτι του - κι αυτός-  έπαιξε μόνος του τα κομμάτια που αγαπάνε όσοι τον αγαπάνε. Αυτή ήταν η τρίτη καλή ιδέα και η κορυφαία της βραδιάς.

Ήταν ένας μοναδικός τρόπος να ακούσεις και να εστιάσεις πάνω σε μια φωνή που έρχεται απευθείας από εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του '60 που ο Bod Dylan απέτινε φόρο τιμής στον Woody Gathrie, μια φωνή γλυκιά και καθαρή όσο κι ο άνθρωπος που την έχει.

Το έργο του ήταν εύκολο κι ο κύβος ερριμμένος. Δεν χρειάστηκε να κάνει καμία προσπάθεια για να με κερδίσει. Αφοπλιστικά ήρεμα και με μια απίστευτη σεμνότητα ο  Kurt Vile έπαιξε μπάντζο, κιθάρα και μερικά από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια ταξιδεύοντάς με στα μέρη του και στις εποχές που γεννήθηκαν μουσικές και τραγούδια που έβαλαν εμένα κα τη γενιά μου σε μια ατέλειωτη συναρπαστική περιπέτεια πολύ πριν μας αλλάξει εντελώς τον τρόπο που ακούμε μουσική και τελικά την ίδια τη ζωή ο Ziggy Stardust και οι Spiders From Mars.

Αν η στιγμή είχε ένα flash back video θα αποτυπωνόταν εξαίσια από το Ι am a child των Buffalo Springfield  ντυμένο με εικόνες ενός φανταστικού road trip μοναχικής πεζοπορίας στο Appalachian Trail από τα δάση του Βόρειου Maine στον ποταμό Tallulah της Georgia και μέχρι την Atlanta.

Μαζί μου τα τραγούδια που άκουσα χτες, με τον τρόπο που τα άκουσα χτες, μια βαλιτσούλα με τα απαραίτητα, μια κουβερτούλα σαν το χαλάκι το πάτσγουορκ, λίγα λεφτά και πολύ καλή διάθεση για εξερεύνηση. Δυστυχώς θα ήθελα και τον  Kurt Vile αλλά άκουσα ότι είναι μικροπαντρεμένος και δεν έχει μάτια για άλλες.

Βαθμός σχέσης τιμής / εμπειρίας : 10 στα 10

Βαθμός  δυσκολίας ‘’μπαίνω στο mood για να ακούσω κάτι διαφορετικό με διαφορετικό τρόπο’’: Μέγιστος ,αλλά όχι για μένα:p 

Βαθμός ‘’θα το ξανάκανα’’: 10 στα 10

Roadtrip Soundtrack για μυημένους: Αυτό 

Synthetiki, Six D.O.G.S 19.01.13: H αβάσταχτη στιγμή που καταρρέει ένας Ύμνος

Λένε ότι οι ύμνοι δεν καταρρέουν.

Καταρρέουν μόνο οι οι θρύλοι, οι μύθοι, οι άνθρωποι καθώς και τα καθεστώτα.

Το Σάββατο το βράδυ, κλείδωσα τον Άβατον τον τεκνατζή στα σύννεφά του πάνω από το λιμάνι, πήρα τα κλειδιά και την έκανα για τα 'σκυλιά', εκεί που αποφεύγω να πηγαίνω γιατί μου φαίνεται σαν ψεύτικο και μακριά απο τα μέρη που συνήθισα να παίρνω αναπνοές.
Όταν έχεις ξαφιονιστεί για χρόνια με συνομίληκους ή μάλλον συνομίληκους που δεν έχεις ποτέ γνωρίσει και μόνο ακούσει κι έχεις δεί όλους τους άλλους (τους βασικούς:P), τέσπα,σχεδόν όλους τους άλλους κι είναι περίπου σαν τους γκόμενους και τα κατέ της παιδικής σου ηλικίας, αυτό που φοβάσαι είναι πως θα σε βλέπουν οι άλλοι,σαν είσαι μόνος,μέσα στα όνειρα που σε οδήγησαν εκεί.  
Κράτησα μπακ-απ τα 7 ευρώ,τα τσιγάρα μου και τα ποτά ( με μεζούρα ρε ), το λουλουδάκι στο χεράκι μου και περίμενα μέχρι που αυτοί οι σκοτεινοί τύποι βγήκαν να παίξουν εκεί δίπλα.
Άκου, τον 'μεγάλο' νομίζω τον είχα δεί στο Friends ή στη La Luna ή κάπου σ'εκείνα τα μέρη να χορεύει μόνος ακριβώς όπως ταλαντευόταν μόλις κι όταν του γούσταρε εκεί μέσα. Τον 'μικρό' δεν τον είχα συναντήσει ποτέ αλλά είχα ξαναδεί το βλέμμα αυτουνού που κινεί τα νήματα συνεπαρμένος από τις ιδέες του αλλουνού και σίγουρος ότι μπορεί να τα κάνει όλα αλήθεια,γιατί είναι αυτή η αγάπη, ο θαυμασμός κι η απέραντη ανοησία του να νομίζεις ότι μπορεί να τα κάνουμε όλα, και δεν είναι ανοησία,είναι η χαρά και η δύναμη να πιστεύουμε σε λέξεις και ήχους και μουσικές και όνειρα μαζί.
Όταν έβαλαν τις μάσκες ήταν σαν μιά αταίριαστη, εντελώς straight αναφορά στον δικό μου Παζολίνι, ακριβώς αυτό που έπρεπε να κάνουν για τύπους σαν εμένα, νομίζω εκείνη τη στιγμή αποτυπώθηκαν το αιώνιο δίλημμα kinky ή rock κι η απάντησή του.
Το Σάββατο το βράδυ πήγα εκεί μόνος, μεγάλος, αβέβαιος:
Σε μια απέραντα απολίτικη περιοχή, εποχή  στιγμή -δεν έχω ιδέα πόσοι κατάλαβαν πόσο αφύσικα και βαθειά πολιτικά ήταν αυτά που είπαν, τραγούδησαν και χόρεψαν αυτοί οι δυό συνθετικοί ήρωές μου.
Τραβάω μια κουρτίνα, θα σκέφτομαι πίσω της τον 'μικρό' πάνω στα πλήκτρα,κάτι είπε για το να μην αυτοκτονάμε εμείς αλλά να χτυπάμε αυτούς που μας πειράζουν και χαμογέλαγε,δεν ξέρω αν είναι εύκολο αλλά ωραία τόπε κι ακόμα καλύτερα χόρευε ο 'μεγάλος',ρίχνοντας jackie o ματιές στη μικρή χορευταρού μπροστά μου κι έτσι πέρασε η νύχτα,γεμάτη ύμνους, σαν να χορεύαμε στο δρόμο κι άβολα, τελείως άβολα, γιατί αυτοί οι τύποι δεν είναι synthetiki, είναι μόνο afthentiki,όσο και τα βλέμματα και το rave των λέξεων, των στίχων τους και ότι συνεπάγεται αυτό  που τελικά είναι κι είπαν 'οτι γουστάρουμε και σ'όποιον αρέσει΄΄. 
Κι όσο όλοι αυτοί οι παλαβοί άγνωστοι εκεί μέσα,που μ' έκαναν να νοιώσω επίσης τόσο άβολα κάνοντας τον ύμνο μου να καταρρεύσει γιατί τραγούδαγα '' είσαι μόνος' και ρε γαμώ το, ΔΕΝ ήμουν μόνος

Άμα χιονίσει

 

Ο χρόνος είναι τόσος όσος λέει που θα έκανα για σένα τα πάντα ακόμα κι αν έχει ήλιο. Ακόμα κι ένα τηλέφωνο