Beautiful Noise και Τα Πετάλια της Αυθάδειας (ή πως το shoegaze ΔΕΝ βρήκε το ντοκιμαντέρ του)

Ενδιαφέρθηκα  να δώ το Beautiful Noise για τρείς λόγους:

Πρώτον γιατί είναι ντοκιμαντέρ κι αυτά γενικά τα κυνηγάω γιατί μου ξεδιψάνε την φιλοπεριέργειά μου.

Δεύτερον γιατί είναι μουσικό ντοκιμαντέρ κι αυτά τα παρακυνηγάω  όταν αφορούν σε μουσικές που με παθιάζουν ιδιαίτερα.

Τρίτον γιατί  θα μου μίλαγε για το shoegaze , ένα μουσικό είδος που εδώ και μερικά χρόνια με συγκινεί σφόδρα και δη με  τις πιο σκοτεινές εκφάνσεις  του.

Διαβάζοντας τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα πάνω στα μουσικά ντοκιμαντέρ λόγω του άλλου μου blog  The Great Musicmentaries  διαπιστώνω ότι καταρχάς το είδος ζει την μεγαλύτερη ίσως άνθηση  από καταβολής  του και κατά δεύτερον ότι ο κόσμος είναι λίγο μπερδεμένος σε σχέση με το  τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα μουσικό ντοκιμαντέρ: αυτό το τελευταίο με την έννοια του ότι ειδικά αν πληρώνει έστω κι ένα συμβολικό τίμημα για να το δει στον κινηματογράφο την ώρα ‘που συμβαίνει ‘ κι όχι μερικούς μήνες μετά, ενδεχομένως σπασμένο σε τεμάχια στο YouTube  ή κατεβάζοντάς το ο ίδιος στη συσκευή του,  έχει κάποιες παραπάνω απαιτήσεις.

Συνήθως οι απαιτήσεις έχουν να κάνουν με την ποιότητα του υλικού που θα περιλαμβάνεται στο ντοκιμαντέρ, την πληρότητα των θέσεων και των απόψεων που παρατίθενται σε σχέση με το θέμα το οποίο εξετάζει και, τέλος,  με όλους τους σημαντικούς παράγοντες που διαμορφώνουν την ταύτιση με ένα θέαμα και που στην προκειμένη περίπτωση που ΔΕΝ υπάρχει fiction είναι ο τρόπος που όλοι οι επιμέρους συντελεστές που συνθέτουν  μια ταινία (κινηματογράφηση, φωτογραφία, μοντάζ, ήχος κλπ) αποδίδουν τελικά αυτό που θα δούμε στη μεγάλη οθόνη ( η οποία ως γνωστόν είναι πολύ πιο αυστηρή στο πως αποδίδει μια ταινία από τις μικρότερες του σπιτιού μας).

Το Beautiful Noise σαν ταινία είναι από μέτριο ως και ξεπέτα. Όσα οικονομικά προβλήματα και να είχαν οι δημιουργοί και κατασκευαστές της  με τις σημερινές δυνατότητες που έχουν  τα σύγχρονα μηχανήματα σε επίπεδο post production θα μπορούσε να δώσει περισσότερα. Ειδικά οι ‘’κάρτες - χάρτες’’ της  καταγωγής της κάθε μπάντας  που στην ουσία ήθελαν να δείξουν ότι όλα ξεκίνησαν από την Σκωτία, κατέβηκαν στην Αγγλία και τελικά έφτασαν να κατακτήσουν τον κόσμο ήταν τόσο άτεχνες και παιδαριώδεις που  ακόμα κι ένας καλός στο power point θα τις απέδιδε καλύτερα. Επίσης η αισθητική σε αυτό το τόσο κρίσιμο για μια ταινία post production επίπεδο ήταν κάτω του μετρίου.

Αλλά το Beautiful Noise δεν είναι ταινία. Είναι ένα καθαρό μουσικό ντοκιμαντέρ.

Είδα το Beautiful Noise  σε μια μέτρια αίθουσα (ΔΑΝΑΟΣ 2) που εξακολουθεί να κόβει το έργο στη μέση για να κάνει διάλειμμα!!! Και το λέω με μένος αυτό γιατί θεωρώ αδιανόητο σήμερα και ειδικά στα χειμερινά σινεμά να κόβεται ένα έργο στη μέση για να πουληθούν πατατάκια με κόστος  να χαθεί η πολυπόθητη ταύτιση του θεατή μαζί του και μάλιστα τη στιγμή που ενδεχομένως χτίζεται.

Έτσι το πρώτο μέρος του – έτσι όπως αυθαίρετα το όρισε το κόψιμό του στη μέση- φάνηκε χωρίς καν μια κλιμάκωση. Όχι ότι αυτή είναι αναγκαία  αλλά προσωπικά δεν με  χαλάει κιόλας (εξαιρετικό  παράδειγμα  η επική κλιμάκωση του  Made Of Stone) .

Στην ουσία η ταινία είναι πραγματικά χωρισμένη σε τρία μέρη. Στην άνοδο, την πτώση και την  επάνοδο  του shoegaze έτσι όπως την είδαν και την βλέπουν οι βασικοί του εκπρόσωποι αλλά και μεγάλες προσωπικότητες – καλλιτέχνες εν προκειμένω της μουσικής βιομηχανίας -  περιλαμβάνει πάνω από 50 συνεντεύξεις  με ανθρώπους που έφτιαξαν  το κίνημα του shoegaze  αλλά και άλλους όπως οι Wayne Coyne, Trent Reznor, Billy Corgan και Robert Smith.

Ξεκινάει εστιάζοντας στους Σκωτσέζους Cocteau Twins και The Jesus and Mary Chain για να προχωρήσει στους τεράστιους  My Bloody Valentine ενώ παράλληλα λέει και κάτι λίγα ως πολύ λίγα για Ride, Slowdive, Chapterhouse και  Lush. Σε αυτό το πρώτο μέρος της ακμής του shoegaze ενώ οι συνεντεύξεις κάποιων από τους καλλιτέχνες καταφέρνουν να μεταφέρουν  τον ενθουσιασμό  τους για εκείνη την εποχή δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μπορεί να επικοινωνήσει το πόσο και πως έγραψε η μουσική αυτή στον κόσμο τότε, τίποτα που να σε κάνει να ταυτισθείς. Δεν σε παθιάζει, δε σε αφήνει να νοιώσεις τι είναι shoegaze.

Το ντοκιμαντέρ αρχίζει και κλιμακώνεται στο δεύτερο μέρος , όταν θίγει το θέμα της παρακμής  του είδους. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται και η κρυφή ατζέντα του δημιουργού του Eric Green o οποίος έστω και με την σχεδόν σχολική ‘γραφή’ του καταφέρνει να μεταφέρει  το πάθος του για το shoegaze, τη γνώση του γύρω από το θέμα αλλά και τα πραγματικά αίτια πίσω από την (προσωρινή ???) ‘παρακμή’ του κινήματος. Ίσως η πρώτη από τις δύο καλύτερες στιγμές του Beautiful Noise είναι η μέσω του παράλληλου μοντάζ αντιπαράθεση  του λαμπρότερου – για μένα- δημιουργού του Shoegaze, Kevin Shields με  τον Alan McGee της  Creation Records . Εδώ ο Eric Green  παίρνει 10 για τις  σκηνοθετικές και προπαγανδιστικές  δεξιότητές  του με την έννοια ότι βάζοντας τον McGee να αδειάζει το LOVELESS απέναντι στην ιδιοφυία του Shields που αδειάζει τον McGee  και με τη χρήση του κατάλληλου κόψε –ράψε στις ατάκες όχι απλά κλιμακώνει, αλλά εμπλέκει  τον θεατή υποχρεώνοντάς τον να πάρει  μέρος. Υπέρ του Shields φυσικά!

Ακολούθως , η ταινία κλείνει σύντομα με το  πόσο επηρεάστηκαν εκατοντάδες άλλες μπάντες από το shoegaze φτάνοντας ως τους M83 και θα ήταν ένα ακόμη μουσικό ντοκιμαντέρ αν δεν κατέληγε με μερικές σκέψεις  από τους συνεντευξιαζόμενους εκ των οποίων μία συνοψίζει όλα όσα πάλευε 87’ να μας πει ο σκηνοθέτης δίνοντας  σε αυτό το ντοκιμαντέρ μία μοναδική αξία, γι αυτό  που ειπώθηκε σε αυτό.

Είναι ο Robert Smith των Cure που αναρωτιέται για το τι είναι επιτυχία, λέγοντας χαρακτηριστικά πως αν επιτυχία είναι ν’ ανέβεις στο Top of the Pops τότε το shoegaze είναι μία αποτυχία. Αν όμως είναι να σε αγαπήσει παθιασμένα ο κόσμος και να επηρεάζεις  άλλους δημιουργούς γράφοντας ιστορία τότε το shoegaze είναι ένα εξαιρετικά επιτυχημένο κίνημα.-

Και κάπως τέλειωσε κερδίζοντας αλλά όχι παθιάζοντάς με τελικά το Beautiful Noise: Κατάφερε να τιθασέψει μέσα σε 87’ ένα πολύ αγαπημένο μου, δύσκολο και στριφνό  κομμάτι της ιστορίας της μουσικής  έτσι που όταν το βλέπουν οι μεταγενέστεροι ή οι μη γνώστες και οπαδοί  να μπορούν να καταλάβουν τι είναι και ποιο ήταν το μυστικό πίσω από την επιτυχία του αλλά δεν κατάφερε να μεταδώσει αυτό που εγώ με δικά μου λόγια λέω ότι είναι τα πετάλια της αυθάδειας.

Μάθετε περισσότερα για την ταινία εδώ κι εδώ 

Διαβάστε μία ενδιαφέρουσα άποψη για την ταινία εδώ 

Το επικό τέλος του συναυλιακού μου καλοκαιρού ή λίγα λόγια για το Ejekt Festival

Η γενιά μου και δή αυτοί που γούσταραν και την έψαχναν στη μουσική μεγάλωσε με ένα απωθημένο: Δεν είδε και δεν έζησε το Woodstock παρά μόνο από το σινεμά και μάλιστα πολλά χρόνια αργότερα λόγω των απαγορεύσεων της χούντας.Ευτυχώς τίποτα δε σταμάτησε εκεί.Μάλλον όλα ξεκίνησαν έτσι.

Το πάθος για τη μουσική είναι χειρότερο κι από εκείνο των ναρκωτικών, άμα το κολλήσεις δεν φεύγει ποτέ κι έτσι μεγαλώνεις και μαθαίνεις όχι μόνο πως να μη χάνεις τις ευκαιρίες να το ικανοποιήσεις, αλλά και να τις δημιουργείς, να τις κυνηγάς κα να τις ζείς στα άκρα. Και πως αυτό είναι καλύτερα να το κάνεις με άλλους, πολλούς. Σαν εσένα.Σαν εμένα.

Το φετινό καλοκαίρι μου ήταν μια περίτρανη απόδειξη αυτής της κοσμοθεωρίας μου, είδα κι έζησα περισσότερα πράγματα από ποτέ, μαζεμένα σε ενάμιση περίπου μήνα και το πιό γαμάτο από όλα ήταν ότι έκλεισε τόσο επικά όσο κι αυτό το πράγμα που έχω στο μυαλό μου για τη μουσική και με ζεί και με κρατάει σε εγρήγορση.

Το φετινό καλοκαίρι μου έκλεισε με Ejekt , ίσως το καλύτερο απ'όλα τα Ejekt ως τώρα. Από άποψη line- up ίσως ήταν καλύτερο για τα προσωπικά μου γούστα εκείνο του 2009  αλλά αυτό ήταν πολύ πιό ολοκληρωμένο σαν εμπειρία. Άκου τι έζησα:

• Ένα. Ξαναείχε White Lies,όπως τότε το 2009, πάλι μέσα στην κάψα του μεσημεριού αλλά με αυτούς πολύ πιό ώριμους και με περισσότερα και καλύτερα τραγούδια
• Δύο.Ξαναείχε Editors, όπως τότε το 2009, αλλά με τον Tom σε μεγάλα κέφια, ξεκίνησε με το δερμάτινο τζάκετ, βάζοντας το δάκτυλο στη γλώσσα, έγλυψε το καλώδιο,  έβγαλε το τζάκετ, έπιανε το στέρνο του και τι δεν έκανε,κόλαση στο απομεσήμερο ( ας έβγαζε και το πουκάμισο να ολοκληρώναμε την εμπειρία, αλλά ΔΕΝ).
• Τρία.Ικανοποίησε και την geeky πλευρά μου, μέχρι και drone είδαμε (Heineken rules)

• Τέσσερα.Είχε line- up με δημοφιλή στους πολλούς ονόματα και sexy καλλιτέχνες με αποτέλεσμα να μαζευτεί ασύλληπτος κόσμος, περισσότερες  γυναίκες από ότι συνήθως κι όλοι από όλες τις φυλές της Πόλης, mainstream, κάγκουρες, alternative, hipsters, απλοί άνθρωποι που δεν κατηγοριοποιούνται, διαφορετικές ηλικίες - όλη η γκάμα - μέχρι και πολλές οικογένειες με μικρά παιδιά. Κι άρα ήταν όντως festival, γιορτή, χαρούμενο πράγμα, ήρθε κόσμος να περάσει καλά, χωρίς ενοχές, κόντρα στη μιζέρια.

(μπλούζα μπροστινού μου)

• Πέντε.Είχε ζέστη κι αυτό βοήθησε στην αύξηση της σεξουαλικότητας μέχρι και πεσίματα γίνανε,είδαμε φλερτ δηλαδή και κόσμο να φιλιέται ( και να το κάνει στα δενδράκια δίπλα στις τουαλέτες) κι αυτά όλα μαζί με τα παραπάνω συνιστούν ένα σοβαρό παράγοντα που διαχωρίζει ένα φεστιβάλ από μια συρραφή live acts, μια καθολική εμπειρία από πολλές μικρές αποσπασματικές πράξεις.
• Έξι.Είχε Darkside, γαμάτο live - καλύτερη εκτέλεση της μουσικής τους από τον δίσκο - 
• Επτά.Είχε τους δεν μου αρέσουν καθόλου Kasabian που όμως, περί ορέξεως κολοκυθόπιττα, μάζεψαν χιλιάδες οι οποίοι και κάναν σαν τρελλοί
• Οκτώ. Είχε φτηνή Heineken και καλά ποτά. Κι άρα καλό κέφι
• Εννιά.Έκλεισε με ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά μου απωθημένα. Ο Paul Kalkbrenner είναι μάγος.Φύσαγε την ώρα που έπαιζε όλες του τις κομματάρες ή έτσι νόμιζα, έπαιξε σχεδόν το σύνολο του Icke Wieder ή έτσι νόμιζα, μάζεψε ανθρώπους της γενιάς των Οινόφυτων που είχαν έρθει να δούν μόνον αυτόν ή έτσι νόμιζα, έκανε 4 με 5 χιλιάδες ανθρώπους να τα βλέπουμε όλα τέλεια ή έτσι νόμιζα.Για εξήντα τουλάχιστον μοναδικά λεπτά έβλεπα απέναντί μου έναν άνθρωπο που έβλεπε απέναντί του όλες αυτές τις χιλιάδες διψασμένων ανθρώπων να χτυπιούνται αποθεώνοντάς τον, βάζοντας νοητούς στίχους στα τραγούδια του και συναρμολογώντας έναν ατέλειωτο ύμνο μη αφιερωμένο πουθενά παρά μόνο σε αυτό που λέμε dance κουλτούρα ή τη Χαρά της Απόλαυσης της Στιγμής κι αύριο μέρα είναι ή έτσι νόμιζα.
• ΔΕΚΑ.To Ejekt έκλεισε επικά με τον ήχο του Sky and Sand  να μας παίρνει τα μυαλά και το ίδιο να γίνεται ΔΕΚΑ ετών.

Και κάπως έτσι έκλεισε το ίδιο επικά και το δικό μου φετεινό καλοκαίρι, χάρη στο Ejekt και τα παιδιά που το παλεύουν και μπορούν ακόμα να ονειρεύονται και να θέλουν να γεμίζουν Πλατείες και να φτιάχνουν σπουδαία Φεστιβάλ και στους οποίους αφιερώνω αυτούς τους στίχους ευχαριστώντας τους που μου τον έφεραν, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 

in the nighttime

when the world is at its rest

you will find me

in the place I know the best

dancin', shoutin'

flyin' to the moon

(you) don't have to worry

'cause I'll be come back soon

and we build our castle

in the sky and in the sand

design our own world

ain't nobody understand

I found myself alive

in the palm of your hand

as long as we are flyin'

All this world ain't got no end

in the daytime

you will find me by your side

tryin' to do my best

and tryin' to make things right

when it all turns wrong

there's no fault but mine

but it won't hit hard

'cause you let me shine

and we build up castles

in the sky and in the sand

design our own world

ain't nobody understand

I found myself alive

in the palm of your hand

as long as we are flyin'

all this world ain't got no end

Περισσότερες φωτό ( κι αποδεικτικά στοιχεία για όσα λέω για τον Tom) στο blog του Θοδωρή Μάρκου

Οι δικές μου στο instagram

Primavera Sound - Plissken 2014: Αδρεναλίνη- Σεροτονίνη 1-1

11 μέρες, 40 περίπου live και μίνιμουμ 1935 λεπτά ζωντανής μουσικής.

Δύο φεστιβάλ, Ty Segall σφήνα στον ΑΝ και να τι έζησα εκεί.

Αποφάσισα να πάω στo Primavera Sound Festival 2014 αμέσως μόλις ανακοινώθηκαν οι Neutral Milk Hotel,δηλαδή σχεδόν αμέσως μόλις τελείωσε εκείνο του 2013, λέγοντας από μέσα μου πως θα ήταν η τελευταία φορά: νοιώθω ένοχη που ξοδεύω λεφτά για διασκέδαση τέτοιες εποχές που άλλοι δεν έχουν να φάνε ή που νέα παιδιά που δικαιωματικά τους ανήκουν αυτά τα φεστιβάλ δυσκολεύονται να πάνε.

Όμως τις ενοχές μου τις απωθεί στα άδυτα της συνείδησής μου το ακατανίκητο κίνητρο να ζήσω απο κοντά αυτήν την ανεπανάληπτη εμπειρία να σερφάρεις εναλλάξ σε πελάγη αδρεναλίνης και σεροτονίνης, απο σκηνή σε σκηνή, ανάμεσα σε χιλιάδες άγνωστων ανθρώπων που είναι εκεί για τους ίδιους απλούς και χωρίς καμμία δεύτερη κρυμμένη ατζέντα λόγους, να δω όσους περισσότερους απο τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες μπορώ, να ανακαλύψω άλλους καινούριους και να χαθώ μέσα στη μουσική που αγαπάω.Η Primavera είναι φτιαγμένη για ανθρώπους σαν εμάς. 

Η φετεινή Primavera ήταν φτιαγμένη ειδικά για μένα: Σε αντίβαρο του αρκετά χορευτικού,'κοριτσίστικου', γεμάτου θετική ενέργεια line up της, είχε αρκετό από αυτό το σκοτεινό που με τον φίλο μου Γεράσιμο λέμε #mavrila κι άλλο πολύ από όλα αυτά που μου αρέσει να ακούω εδώ πάνω που κουρνιάζω τις νύχτες χαζεύοντας τον κόσμο.

Ξεκίνησα με Temples.Για καλή μου τύχη μπαίνοντας στο Φόρουμ συνάντησα τον His Majesty The King Of Spain Νεκτάριο και τον προσωπικό μου Primaverian angel φίλο του Κώστα που μου έδωσε ένα αδιαβροχάκι και μπόρεσα να τους δώ μέχρι το τέλος, μπροστά - μπροστά, κάτω από τόνους ζεστής βροχής. Οι αστραπές έκαναν τα γεμάτα glitter ματάκια του <3 <3 <3 James Edward Bagshaw να γυαλίζουν ακόμα περισσότερο κι η ψυχεδελική μουσική τους υπογράμμιζε με τέλειο θράσος τις βροντές που έπεφταν σύννεφο.Το Shelter Song ακούστηκε σχεδόν συμβολικό,συνοδεύτηκε από μεγάλη βροντή, άνοιξαν κι άλλο οι ουρανοί και περιμέναμε όλοι να τελειώσουν, να αποθεώσουμε και να τρέξουμε κάτω από το διπλανό σκέπαστρο.End of the day before day 1.

O Julian Cope είναι ένας ζωντανός θρύλος κι αυτό φαίνεται από τη στιγμή που κάνει το πρώτο του βήμα στη σκηνή και μέχρι και που βλέπεις το γενναίο του παράστημα να εξαφανίζεται στα παρασκήνια. Στο μυαλό μου από τους δίσκους του φάνταζε ψηλός, αδύνατος, γεμάτος φλέγμα και δύναμη Βρεττανός. Δεν είναι ψηλός κι αδύνατος αλλά η κορμοστασιά του κι ο τρόπος που σε κοιτάει και σου μιλάει είναι αυτός που έχουν οι Ήρωες και σαν τέτοιος μου φαινόταν όση ώρα μου κέρδιζε την ψυχή. Έπαιξε όση ώρα του ανήκε μερικά από τα πιό σπουδαία του κομμάτια με όλη την δύναμη που έχει μέσα του,μας έκανε να χαμογελάμε με τον εύστοχο τρόπο που τα προλόγιζε και κυριολεκτικά αποθεώθηκε στο τέλος από ένα όλοι όρθιοι Auditori.Το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν να είχαμε το  δικαίωμα για ένα encore μόνο κι αυτό να ήταν το Armenian Genocide για να τον δώ κι άλλο,όση ώρα παραπάνω μπορούσα.Το απόλυτο respect της διοργάνωσης.

Οι Pond είναι μία από τις αγαπημένες μου μπάντες πιτσιρικάδων μαζί με τους Palma Violets,Teen Suicide, Vaccines και Peace (δεν υπάρχουν σε αυτή την λίστα οι Parquet Courts γιατί αυτούς τους έχω σε μια κατηγορία από μόνους τους).Για να μπορέσω να τους δω από κοντά θυσίασα Real Estate που έπαιζαν μακριά κι είδα Glasser που έπαιζε στην ίδια σκηνή- καλή ήταν-.

Οι Pond τα έσπασαν σε ένα εκρηκτικό μίγμα σκοτεινής ψυχεδέλειας και garage. Η εξαιρετική αντίφαση ανάμεσα σε όλα τα  μέλη της μπάντας και τον σχεδόν psycho,μου θυμίζει τόσο Sid Vicious, Nick Allbrook  ήταν καταλυτική για όλο αυτό το εξαιρετικό σε δύναμη live αλλά και την προσωπική μου εμπειρία της φετινής Primavera όπως αποτυπώνεται στον τίτλο αυτού του post με την αναφορά μου στην αιώνια μάχη ανάμεσα στις δύο βασικές ορμόνες που με κατακλύζουν όταν ακούω μουσική,από την μία την αδρεναλίνη κι από την άλλη την  σεροτονίνη.

Ο Andy Stott είναι μία μουσική ιδιοφυία και χαίρομαι που κατάφερα να τον δώ live βράζοντας με 100 περίπου ακόμη άτομα στην πιό γαμάτη σκηνή της φετινής Primavera, το Bowers & Wilkins + Boiler Room:

Μας έφτιαξε, μας ξεσήκωσε, μας έστειλε βαρώντας κάτω από τον θολό από τους καπνούς θόλο και με άφησε με μια γεμάτη γεύση ικανοποίησης και περηφάνιας που αυτή η μανία μου για διαρκή αναζήτηση του καινούριου με βοηθάει να ανακαλύπτω τέτοιες νόμιμες ηδονές.Κέρδισα 5 χρόνια πνευματικής διαύγειας.Minus 250 calories and End of MY day 1.

Οι Yamantaka//Sonic Titan ήταν η φετινή μου ανακάλυψη.Πάρα πολλά από τα ονόματα της φετινής Primavera μου ήταν εντελώς άγνωστα και μετά από την ανακοίνωση του τελικού line up και προκειμένου να οργανώσω το πρόγραμμά μου έψαχνα κι άκουγα ότι δεν ήξερα και δεν έπεφτε πάνω στα απολύτως απαραίτητα να δώ. Κάπου εκεί ανακάλυψα και τους μάστορες.Το πιό καταπληκτικό όμως ήταν ότι αυτό που πήρα από το live ήταν πολύ πιό πάνω σε πάθος, πειραματισμό και βάρος από αυτό που είχα ακούσει με τα ακουστικά μου.Τα κορίτσια είναι καταπληκτικά, τα φωνητικά τους δεν παίζονται, η ερμηνεία τους κι όλη η παρουσία τους τα δίνουν όλα κι η μουσική ολόκληρης της ομάδας είναι σπουδαία βουτώντας άτακτα σε έναν καταρράκτη metal για να περάσει στο experimental και να χαθεί ακόμα και σε πιό ethnic μονοπάτια παντρεύοντας ήχους κι ακούσματα φυλών και παραδόσεων  από τις δυό άκρες του Βερίγγειου Πορθμού.Στα αυτιά μου δεν μου θύμισαν τίποτα που να έχω ξανακούσει αλλά η καρδιά μου χτύπησε δυνατά γιατί ειδικά σε κάποιο κομμάτι τους που δεν ξέρω πως λέγεται θυμήθηκα τους Ινδιάνους φίλους μου Blackfire.

Υπάρχει θεός κι αυτό φάνηκε στους Slowdive.Τα παιδιά από το Reading παίξανε 23 χρόνια μετά από την δημιουργία της μπάντας τους στην ίδια σκηνή με τους Arcade Fire και μάζεψαν πολύ παραπάνω κόσμο,οι περισσότεροι νέοι.Έπαιξαν σαν να έπαιξαν τα πάντα τους,χωρίς να κοιτάνε τα παπούτσια τους,αυτά τα κοιτάγαμε όλοι οι υπόλοιποι,εκεί,μέτρα απέναντί τους. Συγκινημένοι έβλεπαν χιλιάδες κεφάλια να κουνιούνται ρυθμικά,σκέψεις ποιός ξέρει που βουτηγμένες, μυαλά φευγάτα που ήρθαν να αποτίσουν φόρο τιμής σε μια απο τις πιο σπουδαίες μπάντες των 90ς,μια επική στιγμή που θα θυμούνται μεγαλώνοντας και που αποτυπώθηκε για πάντα στο βλέμμα της Rachel Goswell και τη φράση που διαρκώς επαναλάμβανε MH πιστεύοντας το πως είχαν συναρπάσει τόσες χιλιάδες νέου κόσμου: ''pretty amazing''.

Αυτό που λέγεται Prurient είναι το πιό breakthrough act που έχω δει ποτέ στη ζωή μου σε live και τα έσπασε κυριολεκτικά, βάραγε όπου εύρισκε στο Boiler, με τα αυτιά μου να καταστρέφονται οριστικά κι αμετάκλητα, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα κι ένα πράγμα έχω να πω, έμεινα άφωνη, κουφή και σοκαρισμένη.Κάποια στιγμή σκέφτηκα τους γονείς του ή, μάλλον τους γείτονές του αλλά πέρα αλλά από όλα αυτά τα αστειάκια που δηλώνουν το προφανές σοκ μου, έμεινα έκθαμβη κι αυτός έγινε για μένα ότι πιο βολικό να ψάχνω από τούδε και στο εξής για να φτιάχνομαι όταν θέλω να εκφράσω αυτό που είπα για να εικονογραφήσω με λέξεις τη μοναδική αυτή εμπειρία: ''Rage Against The Machines'' - καμμία σχέση με τους άλλους,τους χωρίς το S.

Είναι αλήθεια ερωτεύομαι εύκολα.Αλλά από τόσο μακριά δεν το είχα ξαναδοκιμάσει.Κάγκελο ήμουν αλλά από μια ατυχή επιλογή από την άλλη μεριά.Ο Brian McMahan είναι από τους ελάχιστους άνδρες που ευνοούν την άποψη ότι ο άνδρας είναι σαν το κρασί,όσο μεγαλώνει γίνεται καλύτερος. 

Νεκρική σιγή.Χιλιάδες θαρραλέων καταβρεγμένων ανθρώπων μαζευτήκαμε στην ΑΤΡ για να πάρουμε 45 λεπτά έπους αλλά αυτό που ζήσαμε δεν είχε καμμιά σχέση με όλα αυτά.

Ήμουν λοιπόν στο κάγκελο δεξιά κι αρχίζει αυτή η νεκρική σιωπή. Τελειώνανε οι σταγόνες της βροχής, αυτός πήγε και στήθηκε αριστερά απέναντί μου, άρχισε αυτό το κλάψιμο της κιθάρας, ο φοβισμένος ήχος του μπάσου κι ο ήχος από τα τύμπανα και περίμενα. Τον έβλεπα ψηλό,αδύνατο, ευαίσθητο από παλιά και μάλλον πάντα σε μπλέ χρώματα σαν αυτό το ατέλειωτο blues που βγάζει το βλέμμά του κι η μουσική του.

Τώρα, όπως διαβάζεις βάλε κι άκου τι ζήσαμε. Είναι απευθείας ηχογράφηση

Και τότε αρχίζει να κάνει spell the words το λέω εγώ και πάει τέλειωσε. Δεν τον ξαναείδα παρά μόνο τη στιγμή που θα πω πιό κάτω. Έβαλα το κεφάλι στα χέρια μου, έκλεισα τα μάτια κι έφυγα. Νομίζω δεν ήμουν μόνη. Τόπε κι αυτός. Μαζικό crush.

Η φωνή του έχει γίνει πιό σκληρή,πιό βαθειά κι αυτός πιό αγέρωχος.Αλλά παραμένει το ίδιο ποιητής,ήταν σαν ποιητής που απαγγέλλει με πάθος τους στίχους του δικού του saga, πονεμένος αλλά νικητής. Όταν άρχισε το Washer γύρισα δίπλα μου στον Γεράσιμο κι είδα το βλέμμα του, ήταν το ίδιο φρικαρισμένο με αυτό που ένοιωθα

Goodnight my love

Remember me as you fall to sleep

Fill your pockets with the dust and the memories

That rises from the shoes on my feet

I won't be back here

Though we may meet again

I know it's dark outside

Don't be afraid

Every time I ever cried from fear

Was just a mistake that I made

Wash yourself in your tears

And build your church

On the strength of your faith

Ποτέ πριν, ποτέ, δεν ένοιωσα έτσι σε κανένα live.Οι Slint ήταν για μένα life injection - οξυτοκίνη αβίαστα χωμένη παντού μου κι η λάμψη που στάθηκε πάνω μου ή έτσι νόμιζα εγώ.

End of ΜΥ Day 2.

End of MY Primavera Sound Festival 2014

.........................................................................

Τι είδα κι έζησα στη σειρά:

Πέμπτη, DAY 1

• Colin Stetson- ευχαριστώ αυτούς τους 3 τύπους που με παρότρυναν να τον δω( δε θυμάμαι ονόματα, νομίζω Μπούρας, Γιάννης κι Αντώνης
• Julian Cope(Πυκνάδα σε εξορκίζω, πρέπει νάρθει να τον δούμε με την ησυχία μας)
• Glasser, μια χαρά χαρούλα
• Pond
• Warpaint - έφυγα, αδιάφορες
• Neutral Milk Hotel -βασικός λόγος που πήγα, έπος,αλλά δεν ταυτίστηκα
• Arcade Fire - χαμός, χορευτικό,υπεραπαραγωγή,έφυγα πριν το τέλος
• Andy Stott - τάπαμε, θεός
• Moderat - είδα λίγο και με εξέπληξαν θετικά. Χορεύεις
• Metronomy - με ανάγκασαν:p ο Φίλιππος κι η Άννα από Arte Fiasco. Άντε να με δώ και στο Balux (αν και μου είπαν ότι έχει κλείσει):ppp
• Jamie xx - καλός αλλά λίγο, θέλει απο κοντά και ήμουν στα σκαλάκια 

Παρασκευή, DAY 2

• Yamantaka//Sonic Titan
• Loop - η μόνη συναυλία που καθυστέρησε κάπως λόγω βροχής.Άψογοι κι από τις καλύτερες εμπειρίες φέτος
• Slowdive
• Prurient
• Slint
• Kvelertak - για λίγο αλλά μια χαρά, αποθεώθηκαν
• Jesu ωωωωω μύηση
• Factory Floor - γαμάτοι,ελπίζω να τους δω ολόκληρους σύντομα εδώ γιατί
• έφυγα πριν το τέλος για να προλάβω VATICAN SHADOW,δυστυχώς από μακριά.

Σάββατο, Day 3

• Television - από τα πιό τίμια live της Primavera. Εξαιρετικοί
• Spoon - με έχασαν αν και τους περίμενα πολύ
• Godspeed You! Black Emperor - Για μένα είναι κάτι περισσότερο από Κορυφαίοι,σαν μια συμφωνική ορχήστρα , σκοτεινοί, περήφανοι,γαμάτοι και καλύτεροι από τους SWANS
• Kendrick Lamar - η σοφότερη επιλογή ''άσε τους άλλους να βλέπουν indie και δες τι συμβαίνει τώρα''-  ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ, μάζεψε τον διπλάσιο κόσμο από ότι οι Arcade Fire και τον περισσότερο στη φετεινή Primavera και λύσσαξαν όλοι,γενικά. Μέγας αγκιτάτορας και μέγας χαμός - δείξτε μου τα κινητά σας, σηκώστε τα χέρια, πηδήξτε και το πλήθος υπάκουγε.Πολύ καλός και γεμάτος θετική ενέργεια

  

• Ενθουσιασμένη από τον Kendrick Lamar έμεινα στο ίδιο στασίδι να δω, συνειδητά, ΝΙΝ από μακριά. Τρία κομμάτια σχεδόν rave και μετά με έχασαν. Κι εγώ αυτούς.
• Ένα πέρασμα από Mogwai και Ty Segall για να φτάσω VICE στον 
• COLD CAVE, Wesley  Eisold χμ,δεν έχω τι να πω, μόνο ότι τον αγαπώ, ζηλεύω αυτή την τύπισσα που τον έχει και με απορρόφησε εντελώς αν κι ήταν καλύτερος στην Death Disco και κάπως έτσι End of MY Day 3
• Ε, είδα και λίγο Cut Copy

Δυό μέρες μετά είδα Ty Segall στο ΑΝ. Εντυπωσιακά καλύτερος από την Primavera,ήταν σαν να είχε έρθει να παίξει για φίλους του, είναι ο τύπος που θα ήθελες συμμαθητή στην πενταήμερη με ή χωρίς την κιθάρα του.

Και μετά ξεκίνησε το Plissken.

Το Plissken δεν είναι Primavera, βέβαια.

Η εμπειρία του δεν έχει την αύρα που χαρίζει το ταξίδι, δεν κρύβει περιπέτεια, δεν έχει μπύρες τα μεσημέρια με την Νίκη και τον Κώστα,δεν είναι δίπλα στη θάλασσα, δεν έχει 11 σκηνές,δεν έχει χιλιάδες κόσμου από όλη την Ευρώπη κι όλο τον κόσμο,δεν είναι υπερπαραγωγή, δεν έχει έπος.Δεν έχει όμως κι αεροπορικά εισιτήρια και κόστος διαμονής.

Είναι μια εξαιρετική και φιλότιμη προσπάθεια που με αφορά και με εκφράζει και που θα ήθελα να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει μαζί μου.

Η φύση της δουλειάς μου τόσα χρόνια με έμαθε να εκτιμώ απεριόριστα οποιονδήποτε επιχειρηματία αναλαμβάνει ρίσκα και δη όταν τολμάει να στήσει τέτοιο φεστιβάλ στην συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία. Το line up του φετινού Plissken ήταν τόσο φιλόδοξο και ποικίλο που στη χειρότερη θα κατέληγες να έχεις δει τουλάχιστον δύο acts που θα απόσβεναν το σχετικά value for money εισιτήριο, ειδικά αν το είχες αγοράσει νωρίς. Με 30 ευρώ και για τις δύο μέρες έζησα τα εξής:

• Raketkanon- ανακάλυψη, δεν τους ήξερα, μου άρεσαν πολύ
• Say Lou Lou - καλύτερες από τις Dum Dum Girls στο ΑΝ, αλλά όχι για μένα
• Suuns, από τα καλύτερα live της διοργάνωσης, τους αδίκησε κι αυτούς ο ήχος, με συνάρπασαν παρόλα αυτά, ακριβώς η μουσική που ακούω τώρα τελευταία και το αγόρι είναι χάρμα οφθαλμών
• Fink, δεν μπόρεσα να μπω μέσα του, με τίποτα
• Wild Beasts, πολύ φλώροι για μένα,προτιμώ να τους ακούω χωρίς να τους βλέπω
• 65daysofstatic, από τα καλύτερα live που είδα,ήταν καλύτερα να τους βλέπεις live από το να τους ακούς. Στα μεγάλα συν του φετινού Plissken
• A Victim Of Society, για μένα ότι καλύτερο έχω ακούσει τώρα τελευταία από την Ελλάδα.Αγαπάω τη μουσική τους και μου άρεσαν πολύ
• Crocodiles, πολύ ωραίοι, πολύ θετική ενέργεια αλλά δυστυχώς αν και μπροστά δεν τους άκουγα καλά. Κρίμα.
• Wooden Shjips κι άλλο κρίμα, μέγα για την ακρίβεια.Αλλά, είπαμε, αγάπη μόνο
• Black Lips WOW!Αν και παραφέρθηκα ακούγοντάς τους από μακριά.

Άφησα τις τρείς καλύτερες στιγμές για το τέλος.

• Dirty Beaches O τύπος είναι μία ορχήστρα από μόνος του κι όπως έγραψα κάτι μήνες πριν με αφορμή το album του Drifters/Love Is The Devil '' οι Drifters είναι εγώ, πιστεύουν ότι ο Έρωτας είναι ο Διάβολος κι όταν μπλέξεις μαζί τους σε παρασέρνουν στη βρωμιά, το σκοτάδι, τη μαυρίλα, το έρεβος. Casino Lisboa - Σύννεφα Buenos Aires 1-0''.΄Το live του με έβαλε μέσα, ο ήχος βοήθησε και έμεινα ενθουσιασμένη ζητώντας δίκαια άμεση επανάληψη του
• Soft Moon Η σχέση μου με τους Soft Moon κι ειδικά τον Luis Vasquez είναι για δύο λόγους που δεν μπορώ να πω δημόσια μεγάλη και περίεργη.Η μουσική τους κι οι στίχοι τους είναι αυτά που κάνω εδώ πέρα με τον Avaton και το λιγότερο που μπορώ να πω είναι πως με έχουν εμπνεύσει όσο ελάχιστοι από την σημερινή γενιά.Όταν τους είδα στο Gagarin έμεινα ενθουσιασμένη αλλά προχτές έμεινα και εκστασιασμένη. Έπαιξαν με μεγαλύτερο πάθος, ενθουσιασμό και ενέργεια και με ξεσήκωσαν επικίνδυνα, κλείνοντας ουσιαστικά για μένα αυτό το 11ήμερο στον Παράδεισο της Μουσικής. 

• Το γεγονός δε, ότι ξετρύπωσα τον Luis - Genius- Vasquez στο πλήθος, μιλήσαμε και δέχτηκε να μου ποζάρει κρύβοντας την μύτη του και κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση - countdown είναι!!!! απλά με έστειλε σκεπάζοντας τους Black Lips που βλέπαμε μαζί από κάτω.
• Ακόμα κι αυτή όμως η εξαιρετική εμπειρία δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει εκείνη με τους Fuck Buttons που ήταν κι η δεύτερη καλύτερη της φετινής μου φεστιβαλικής δραστηριότητας so far (κρατάω πισινή γιατί έρχεται Ejekt και Paul Kalkbrenner). Νομίζω ότι οι τύποι για κάποιο λόγο είπαν πριν ξεκινήσουν ''πάμε να τα γαμήσουμε όλα'' ''να τους πάρουμε μυαλό, πόδια, σώμα, ψυχή, ότι έχουν να δώσουν''κι αυτό έκαναν τουλάχιστον σε μένα. Εκείνα τα 45-50 λεπτά διακτινίστηκα πίσω στο χρόνο, πρέπει να ήμουν 27 χρονών κι έκανα αυτό που δεν είχα κάνει όταν ήμουν 27 χρονών. Ξέφυγα τελείως από την πραγματικότητα χωρίς καμμία τεχνητή χημική βοήθεια παρά μόνο τη σεροτονίνη που έβγαινε κατά ριπάς από τo Κεντρικό Νευρικό μου Σύστημα  και κατέκλυζε όλα μου τα κύτταρα ξεκινώντας από τις αρτηρίες.Ήταν τόσο δυνατό και γεμάτο αυτό που συνέβαινε που μετά δεν μπορούσα να κοιμηθώ επί ώρες έχοντας στο κεφάλι μου μόνο την εικόνα εκεί μπροστά

 

Κάπως έτσι κατέληξα πτώμα να ξυπνάω μια Κυριακή πρωί με έναν τίτλο στο μυαλό μου που δεν μίλαγε για το τι νοιώθω μετά από τα δύο αυτά φεστιβάλ αλλά για το τι μου έκαναν μέσα τους και μέσα μου.

Στη μάχη ανάμεσα στην ορμόνη της ενέργειας κι αυτήν την ευτυχίας, δεν υπήρξε νικητής. Μόνο μια ισοπαλία. Που θα την ξανακερδίσω.

> Το οδοιπορικό των περίπου 1935 λεπτών μουσικής σε άτεχνες φωτογραφίες βγαλμένες από το κινητό μου εδώ

> Περισσότερα για την Primavera σε πιό αποστασιοποιημένο στυλ εδώ

Μια νύχτα με τον Kurt Vile στο Gagarin

Τον Kurt Vile τον ανακάλυψα κάπως καθυστερημένα, εκεί στις αρχές του 2011 ψάχνοντας μουσικές στο site του SXSW εκείνης της χρονιάς.

Όμως, ψάχνοντας λίγο καλύτερα μέσα μου και πίσω εκεί στο παρελθόν μου σε σχέση με τη μουσική ανακάλυψα ότι ο Kurt Vile ήταν πάντα εκεί.

Το ίδιο ακριβώς ένοιωσα χτες βράδυ στο Gagarin. Σαν στο σπίτι μου.

Τον Kurt Vile είδα πρώτη φορά ζωντανά πέρσι νωρίς το απόγευμα της πρώτης αν θυμάμαι καλά μέρας της Primavera.Είχε ήλιο, φυσούσε δροσερός αέρας  που του ανέμιζε τα μαλλιά, φορούσε κάτι παλιομοδίτικα θαλασσιά ρούχα και  ίσως μόνο εγώ μπορούσα να δώ πως τα μάγουλά του ήταν ροδοκόκκινα και τα χείλια του σαν βαμμένα με αυτό το άλικο χρώμα που έχουν οι έφηβοι. Ήταν σαν μόνος αυτός με το κοινό του, πολλά παιδιά με χίπστερ ντυσίματα και τα κορίτσια μπροστά μπροστά είχαν όλα μακριά ανάκατα μαλλιά φορώντας πλεξίδες με ψεύτικα λουλούδια σε αυτά, όπως κι εκείνα στους MGMT όταν είχαν έρθει στην Τεχνόπολη. Είχε παίξει κομμάτια από τον τελευταίο του δίσκο αλλά και παλιότερα κι αυτό που εισέπραττες μετά τα 45 λεπτά που μας όφειλε ήταν μια γενναιόδωρη αίσθηση οικειότητας με έναν ήχο που σαν να ερχόταν από παλιά, από εκεί που ήρθαν κι οι μουσικές ανθρώπων που κάποτε άλλαξαν την ιστορία.

Χτες βράδυ στο Gagarin λοιπόν όλα μπήκαν στη θέση τους.

Τα τραπεζάκια με τα κεράκια και τις καρεκλίτσες που νοικιάζεις από αυτά τα ‘μαγαζιά’ που εξυπηρετούν γάμους  και βαφτίσεις σε κτήματα και μεγάλα σπίτια στην αρχή σοκάρισαν δημιουργώντας στην καλύτερη μειδιάματα όμως ήταν τελικά αυτά τα απαραίτητα αξεσουάρ για να εξυπηρετηθεί ένα αόρατο ρακόρ ανάμεσα στον χώρο του κοινού και τη σκηνή.

Το τραπεζάκι με το παλιό, βγαλμένο από την αρχή της δεκαετίας του 60, πορτατίφ και το τσιβελωτό πολύχρωμο πάτσγουορκ  χαλάκι  μπορεί να θύμιζαν ντεκόρ ξενοδοχείου Ξενία, αλλά ήταν κι αυτά τα αναγκαία  κι ικανά αντικείμενα για να στηθεί  το σκηνικό μιας πολύ ιδιαίτερης στιγμής. Ή ενός πολύ ιδιαίτερου live.

Παραβλέποντας την κατά την ταπεινή μου γνώμη ατυχή επιλογή των Egg Hell για support – δεν ήταν ‘awkward’ το set up αλλά η μουσική τους σε σχέση με αυτό που θα ακολουθούσε-  η βραδιά ουσιαστικά ξεκίνησε με τον άγνωστο σε μένα Pall Jenkins που χτες το βράδυ απέκτησε μία καινούρια και αιώνια οπαδό: Εμένα.Το ατσούμπαλο παρουσιαστικό του, που μου θύμισε μια κακή, παραφουσκωμένη εκδοχή του Neil Young, υπογράμμιζε ιδιοφυώς την  εξαιρετική φωνή του ενώ δούλευε σε πλήρη αρμονία με τον πόνο και τον σαρκασμό που μετέδιδαν τα τραγούδια του και κυρίως ο τρόπος που τα έντυνε η μουσική του.

Ο Pall Jenkins ήταν η τέλεια πάσα για τον Vile κι η δεύτερη σπουδαία ιδέα της βραδιάς μετά το στήσιμο του χώρου πάνω και κάτω από τη σκηνή. Δούλεψε εντελώς  υποστηρικτικά με την καλή έννοια του όρου κι ακριβώς όπως έπρεπε για να μας προετοιμάσει για το τρίτο και βασικό σκέλος της βραδιάς.

Ο Kurt Vile καταρχάς ήταν καλύτερα ντυμένος από εκείνη τη μέρα στην Primavera.To ντύσιμό του υπογράμμιζε την αντίθεση ανάμεσα στο σώμα ενός αδύνατου άνδρα και τη δύναμή του, έτσι όπως αυτή φάνταζε πάνω στην αύρα και τον όγκο που σχημάτιζαν τα μακριά, ατίθασα,χίππικα μαλλιά του.

Έτσι λοιπόν σαν ένας άνδρας που θα παραμείνει για πάντα αγόρι, καθιστός στην καρεκλίτσα πάνω στο χαλάκι του και σαν στο σπίτι του - κι αυτός-  έπαιξε μόνος του τα κομμάτια που αγαπάνε όσοι τον αγαπάνε. Αυτή ήταν η τρίτη καλή ιδέα και η κορυφαία της βραδιάς.

Ήταν ένας μοναδικός τρόπος να ακούσεις και να εστιάσεις πάνω σε μια φωνή που έρχεται απευθείας από εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του '60 που ο Bod Dylan απέτινε φόρο τιμής στον Woody Gathrie, μια φωνή γλυκιά και καθαρή όσο κι ο άνθρωπος που την έχει.

Το έργο του ήταν εύκολο κι ο κύβος ερριμμένος. Δεν χρειάστηκε να κάνει καμία προσπάθεια για να με κερδίσει. Αφοπλιστικά ήρεμα και με μια απίστευτη σεμνότητα ο  Kurt Vile έπαιξε μπάντζο, κιθάρα και μερικά από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια ταξιδεύοντάς με στα μέρη του και στις εποχές που γεννήθηκαν μουσικές και τραγούδια που έβαλαν εμένα κα τη γενιά μου σε μια ατέλειωτη συναρπαστική περιπέτεια πολύ πριν μας αλλάξει εντελώς τον τρόπο που ακούμε μουσική και τελικά την ίδια τη ζωή ο Ziggy Stardust και οι Spiders From Mars.

Αν η στιγμή είχε ένα flash back video θα αποτυπωνόταν εξαίσια από το Ι am a child των Buffalo Springfield  ντυμένο με εικόνες ενός φανταστικού road trip μοναχικής πεζοπορίας στο Appalachian Trail από τα δάση του Βόρειου Maine στον ποταμό Tallulah της Georgia και μέχρι την Atlanta.

Μαζί μου τα τραγούδια που άκουσα χτες, με τον τρόπο που τα άκουσα χτες, μια βαλιτσούλα με τα απαραίτητα, μια κουβερτούλα σαν το χαλάκι το πάτσγουορκ, λίγα λεφτά και πολύ καλή διάθεση για εξερεύνηση. Δυστυχώς θα ήθελα και τον  Kurt Vile αλλά άκουσα ότι είναι μικροπαντρεμένος και δεν έχει μάτια για άλλες.

Βαθμός σχέσης τιμής / εμπειρίας : 10 στα 10

Βαθμός  δυσκολίας ‘’μπαίνω στο mood για να ακούσω κάτι διαφορετικό με διαφορετικό τρόπο’’: Μέγιστος ,αλλά όχι για μένα:p 

Βαθμός ‘’θα το ξανάκανα’’: 10 στα 10

Roadtrip Soundtrack για μυημένους: Αυτό 

Τα 20 'πιό' albums του 2014- so far

Η πιό άτακτη κι ανακατεμένη λίστα με τα 20 'πιό' albums που κέρδισαν τα βράδια και τις μέρες μου τους τρείς πρώτους μήνες του 2014

1. To πιό οξύ και καθόλου OXYMORON είναι αυτό που ο Schoolboy Q τραγουδάει για gangstas και νύχτες και λέει ''Get up out your seat, you can have my drink, let me see you dance Get up off your feet, you can be my freak, let me see you jam when the sun falls, then the moon lights, might be a hell of a night ''

2. To πιό που μιλάει για τον θάνατο όταν ο Ήλιος σκοτώσει το Φεγγάρι

3. Το πιό έλα μωρό μου χόρεψε εδώ και πουθενά αλλού στα σύννεφα 

4. Το πιό spring crush το spleen μου μέσα να φωτίζεται από Black Light Generators

5. To πιό απογοητευτικό γαμώ το, αυτό με τους Aphgan Whigs

6. To πιό μεγάλη η χάρη της- φτύστην τρείς φορές να μην την εματιάξουν

7. Το πιό το αγόρι μου μεγάλωσε και πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι. Έλα μη ντρέπεσαι, ονειρέψου

8. Το πιό το πήραμε το Άλαμο κι εγώ θυμάμαι ''when the world was divided By a wall of concrete and a cube full of iron Still pull them out to the space and we don't return, oh, what a waste''

9. Το πιό δραματικά υπέροχο για τα ταξίδια μου στους Ανίερους Τόπους

10. To πιό το αίμα και το shoegaze νερό δεν γίνονται

11. Το πιό εκεί μακριά, ένας ήρωας μετράει τ'αστέρια

12. Το πιό μεγάλο ερωτηματικό ή κάνει ένα τραγούδι ένα δίσκο?

13. Το πιό ένα για τον δρόμο

14. Το πιό νταντά μάνα μ' στων αγγέλων τα σωθικά κάψε με, κάψε με

15. Το πιό αφύσικα αισιόδοξο και όχι

16. Το πιό πάω μια μέρα για μπύρες στο δρόμο

17. Το πιό σκοτεινό κι αντάξιο του μυαλού μου

18. Το πιο αυτό του Avaton Kortez ένα βράδι μαζί μου 

19. Το πιό Κύκνειο δέος

(Να είσαι ευγενής και θα στο στείλω)

20. Το πιό εγώ για πάντα

#ValentinesDay : Φίλοι Tweeps,τα αγαπημένα τους love songs και μια σχεδόν ανατρεπτική playlist

'Ενεκα της νύχτας του Αγίου Βαλεντίνου κι εκεί που έψαχνα ιδέες για μουσική και χωρίς νάχω στο μυαλό μου αυτό το post ζήτησα στους φίλους μου στο Twitter να μου πούν ποιό θεωρούν το απόλυτο love song. Αν κι ήταν αργά, απάντησαν πολλοί. Βλέποντας την επόμενη  τα κομμάτια που έστειλαν κατάλαβα ότι φτιάχνανε μια ανατρεπτική playlist.Αυτήν:

1. @_ToniV_   NoFX  - Liza And Louise (το έκανε fav κι ο @Thermaikos )

2. @katmitchell  David Bowie - Wild Is The Wind

3. Πάλι η @katmitchell : Κρουσταλοβραχιονάτη


4. @Contrabbando  Bria Skonberg - So Is The Day

5. @Dorothea_An Frank Sinatra - Strangers In The Night

6. @couchpotatoes05 Leonard Cohen - I'm Your Man

7. @alsalech Διονύσης Σαββόπουλος - Να Με Προσέχεις

8. @ThanasiPap Joy Division - Love Will Tear Us Apart ( Fav'd κι από τον @Gone4Sure1 που το χαρακτήρισε και ''απόλυτο'')

9. Ξανά από την @alsalech Χαρούλα Αλεξίου & Νικόλας Άσημος - Το Παπάκι

10. @sotomi  Whitney Houston - I Will Always Love You

11. H σύζυγος του @vtripolitakis Nazareth - Love Hurts

12. @akisste Moody Blues - Night In Whit Satin

13. @anestis Νίκος Γούναρης - Γλυκά μου Μάτια

14. Η άμεση και ηχηρή απάντησή μου στον @anestis:Μανώλης Αγγελόπουλος - Τα Μαύρα Μάτια Σου

15. @parodynews Dead Kennedys - Too Drunk To Fuck

16. Και ξανά @anestis ( με λυγμό) Peter Green's Fleetwood Mac - Need Your Love So Bad

17. @fly_dervish Led Zeppelin - Since I've Been Loving You (φίλε μ'εσκισες, κράτησες το καλύτερο για το τέλος)

18. Άντε και το δικό μου: Neil Young - A Man Needs A Maid

Μη ξεχάσω την τρολιά του @vparasxos > Καγκέλια

Τα παραπάνω είναι με τη σειρά που απάντησαν οι φίλοι μου.
Πάρε τώρα και μια playlist χωρίς εικόνες, με τη σειρά που θέλω εγώ και με όσα βρήκα στο Spotify

Αγάπη ρε, φχαριστώ κι άντε και του χρόνου:p