Ένα μπουκάλι Sahara Red, acid και μπάλα στο ασπρόμαυρο Παρίσι

                                                   From Algiers to Paris, a journey of sound,

Where East meets West, a vibrant bound.

Acid Arab, the fusion maestros,

Their music bridges cultures, erases borders.

 

Algerian gasba, Anatolian trance,

Synthetic dabkeh, bionic raï's dance.

A tapestry of sounds, a symphony so bold,

Their melodies ignite, stories unfold.

 

Through collaborations and travels grand,

They've sampled the world, with an open hand.

From Morocco's dunes to Cairo's allure,

Their music weaves magic, ever pure.

 

Breaking boundaries, genres defying,

Acid Arab are pioneers, forever vying.

With every beat, they transcend and soar,

A fusion of cultures, forevermore.

 

Oh, Acid Arab, your music's a spell,

Uniting hearts, where borders fell.

From Algiers to Paris, the world's your stage,

Your melodies ignite, with vibrant rage.

 

So let the music play, let the rhythms ignite,

Acid Arab's legacy, shining ever bright.

A fusion of souls, a connection so true,

In their music we find, a world anew.

Στο 7 Acid Arab και  ٣ (Trois)

 

Χιλή 2014 - Κυκλοφορεί το ''Nicolás tiene dos papás'' που σήμερα διανέμεται δωρεάν στα νηπιαγωγεία

                                                   On the distant edge of the continent wide,

Where Chile's spirit and passion reside,

Avaton tonight takes flight, bold and free,

To Santiago, where a soul awaits, you see.

 

Domingæ Garcia Huidobro stands strong,

Queer frontperson of Föllakzoid's song.

Daring and bold, breaking barriers wide,

In the heart of Latin America, side by side.

 

Together they journey through the vibrant streets

To demonstrate for love where two worlds meet.

LGBTQIA2S+ rights, their noble cause,

Defiantly dancing, breaking unjust laws.

 

Frontman or frontwoman, a label to transcend,

In the realm of music, identities blend.

Föllakzoid's notes echo, a powerful sound,

In the heart of Santiago, freedom is found.

 

V, the album, a beacon of trance,

Dark techno rhythms, a hypnotic dance.

Notes weaving stories of strength and pride,

As they march for justice, with love as their guide.

 

Streets come alive under the night sky's gleam,

As Föllakzoid's rhythms fuel the dream.

A celebration of love, a kaleidoscope of light,

In Santiago, they dance, fierce and bright.

 

Avaton and Domingæ, a fusion so rare,

A journey of passion, a fervent affair.

In the rhythm of V, their voices unite,

For the LBTQIA+ community, they ignite.

 

So let the beats echo through the Chilean air,

As they dance for love, with courage to spare.

In Santiago's embrace, under the moon's gentle sway,

They write a new chapter, a powerful display.

Στο 8 Föllakzoid και V

Blogovision 2019:Τα δύο #20 και ένα πίσω στο 1969

   1969:
Εγώ με την ροζ πουκαμίσα αριστερά. Not! Εγώ δεξιά, κατά φαντασίαν hippie.Yes!
Το 1969 συνέβησαν δύο ρηξικέλευθα πράγματα στη ζωή μου.
Γνώρισα τον Τάκη και αυτός με σύστησε στους Beatles.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή βολευόμουνα με ότι ακούγαμε στο σπίτι.Χατζηδάκι, λαϊκά,ρεμπέτικα και rock 'n roll, Presley, Pat Boone και τέτοια.
-Do you dance?
-Yes, I do!
O Τάκης ήταν μικρότερός μου.Eίχε έρθει από το εξωτερικό κι είχε ξανθά μαλλιά κομμένα mod, φόραγε λευκή πουκαμίσα, jeans και χαϊμαλιά. Πήγαινε Τρίτη Δημοτικού και στην οικογενειακή συμμάζωξη που γνωριστήκαμε με πήρε, πήγαμε στο δωμάτιο του μεγάλου του ξάδερφου, άνοιξε το πικάπ, έβαλε το Ob la di Ob -la-da και...
Αρχίσαμε να χορεύουμε κι όταν κατάλαβε ότι μου αρέσει έβγαλε από μια γωνία τον μεγαλύτερο δίσκο που είχα δει ποτέ (μέχρι 72άρια είχα δει ως τότε), πάτησε το κουμπί αλλαγής στροφών κι άρχισε να χορεύει με τη μουσική τραγουδώντας με νόημα ''Come Together''. Τα αγγλικά μου ήταν ακόμα χάλια,ότι μάθαινα από του Στρατηγάκη, αλλά αυτό αλοίμονο..το πιάσαμε το υπονοούμενο.
Έτσι γνώρισα το Abbey Road και τους Beatles.
Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το περιοδικό ΦΑΝΤΑΖΙΟ (κάτι σαν το ΚΛΙΚ της εποχής, εκδόσεις Τερζόπουλου νομίζω). Αυτό μου πρωτογνώρισε την κουλτούρα των hippies.
Και κάπως έτσι από τον Τάκη και το Φαντάζιο βγήκα στο κλαρί κι άρχισα να ακούω - με σχετική χρονοκαθυστέρηση λόγω χούντας κι εποχής - όλα όσα μου διαμόρφωσαν το σημερινό γούστο.
Από σήμερα, 50 χρόνια μετά και για 20 μέρες, θα ταξιδέψω σε μία πολύ σκοτεινή εποχή που μπόρεσαν να φωτίσουν και κάνουν αξέχαστη 20 πρωτοπόροι καλλιτέχνες και οι μουσικές  τους,ψηφίζοντας μαζί με τις άλλες δύο 20άδες μία τρίτη, φανταστική 20άδα, την εικοσάδα του 69.

#20 Blogovision 2019: 
House - Trance χορευτικοί πειραματισμοί από το παιδί από τη Ρωσία και Well Balanced Rollback -Moa Pillar 

#20 Blogovision 2010-19
Αποθεωτική Progressive Electronica, Slow Focus -Fuck Buttons

Στην 20άδα του 69 
#20 Abbey Road - Beatles

Ακούς τον Moa εδώ