Search This Blog

Showing posts with label electronica. Show all posts
Showing posts with label electronica. Show all posts

Wednesday, December 13, 2023

Χιλή 2014 - Κυκλοφορεί το ''Nicolás tiene dos papás'' που σήμερα διανέμεται δωρεάν στα νηπιαγωγεία


                                                   On the distant edge of the continent wide,

Where Chile's spirit and passion reside,

Avaton tonight takes flight, bold and free,

To Santiago, where a soul awaits, you see.

 

Domingæ Garcia Huidobro stands strong,

Queer frontperson of Föllakzoid's song.

Daring and bold, breaking barriers wide,

In the heart of Latin America, side by side.

 

Together they journey through the vibrant streets

To demonstrate for love where two worlds meet.

LGBTQIA2S+ rights, their noble cause,

Defiantly dancing, breaking unjust laws.

 

Frontman or frontwoman, a label to transcend,

In the realm of music, identities blend.

Föllakzoid's notes echo, a powerful sound,

In the heart of Santiago, freedom is found.

 

V, the album, a beacon of trance,

Dark techno rhythms, a hypnotic dance.

Notes weaving stories of strength and pride,

As they march for justice, with love as their guide.

 

Streets come alive under the night sky's gleam,

As Föllakzoid's rhythms fuel the dream.

A celebration of love, a kaleidoscope of light,

In Santiago, they dance, fierce and bright.

 

Avaton and Domingæ, a fusion so rare,

A journey of passion, a fervent affair.

In the rhythm of V, their voices unite,

For the LBTQIA+ community, they ignite.

 

So let the beats echo through the Chilean air,

As they dance for love, with courage to spare.

In Santiago's embrace, under the moon's gentle sway,

They write a new chapter, a powerful display.

Στο 8 Föllakzoid και V


Sunday, December 3, 2023

Blogovision 2023: Στο 18 Μιά μέρα με τον Tim στο Los Angeles της Χιλής

 

In Los Angeles, where Bio Bío flows,

A day unfolds, where magic gently grows.

From Sopaipillas' crispy delight,

To La Piojera's beers, where locals unite.


The morning sun paints the city's embrace,

As footsteps dance with a rhythmic pace.

Sopaipillas, golden and warm,

A street food delight, a culinary storm.

 

Along the river, stories unfold,

Of Patagonia's tales, both brave and bold.

Sharp reefs and wild waves, a landscape so grand,

A reminder of nature's masterful hand.

 

As evening descends, the city takes flight,

With music's allure, under the moon's soft light.

La Piojera beckons, with laughter and cheer,

Where locals raise glasses, their hearts drawing near.

 

The rhythm of beats, a pulsating beat,

Leads the way to Club Clinic, where music's retreat.

Tim Hecker's tunes, an electronic embrace,

His album "No Highs," a sonic space.

 

In Los Angeles' heart, where music and spirit reside,

A day comes to end, with memories to abide.

The magic lingers, a Chilean delight,

A place where dreams dance, under the starry night.

Στο 18 , Tim Hecker και No Highs

Sunday, December 11, 2022

Overflow


Στο 10 ένας δίσκος που γράφτηκε σαν μουσική επένδυση σε μια πρωτοποριακή χορογραφία, ''μιλάει'' για το πως κοινωνικά δίκτυα, διαφήμιση, marketing, κόμματα εκμεταλλεύονται τα data μας για να κερδίσουν χρήμα έκθεση, δόξα και εξουσία και είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο Psychopolitics: Neoliberalism and NewTechnologies of Power του Byung-Chul Han. 
Πρόκειται για το Overflow του Rival Consoles που γράφτηκε για την ομώνυμη χορογραφία του Alexander Whitley
Ένα επικό, ατμοσφαιρικό, συμφωνικό έργο που ανυπομονώ να ακούσω live. Άκου 






 

Friday, December 9, 2022

O Καρντάσης



Στο 12 συναντάμε τον Τουρκο-Ελβετό Mehmet Aslan. Το The Sun Is Parallel είναι το ντεμπούτο του στη δισκογραφία και λειτουργεί ως teaser για τις επερχόμενες μεγάλες στιγμές αυτού του φιλόδοξου καλλιτέχνη. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι ο Μehmet χρησιμοποιεί αβανταδόρικα σπουδαίους μουσικούς, όπως η εκ των Tomaga προερχόμενη Valentina Magaletti στα τύμπανα ή ο πολύς του flamenco Niño de Elche στα φωνητικά, για να βγάλει κορυφαία κομμάτια που είναι σαν να μην έχεις ξανακούσει ποτέ ως τώρα κάτι παρόμοιο, ενώ οι μουσικές του είναι σαν να αιωρούνται, ταράζοντας τα ρεύματα, ανάμεσα στην jazz, την ψυχεδέλεια, το Τούρκικο folk, το groove και την ηλεκτρόνικα, υποβάλλοντάς με και δημιουργώντας μία ακατανίκητη διάθεση να πάω να αράξω κάπου να ακούω από τα μεγάφωνα έναν μουεζίνη να λέει τα δικά του και την κρίσιμη στιγμή να βάζω στη διαπασών το Tangerine Sun και να βυθίζομαι στον δικό μου δερβίσικο χορό.  



Wednesday, December 2, 2020

Blogovision 2020: To #19


Στο 19, η Ψευδαίσθηση του Χρόνου ή Όταν ο Δανιήλ συνάντησε τον Αλέξανδρο, το Λονδίνο την Μπολόνια και η techno το synth. 
Illusion of Time. Το μεγάλου μήκους συν-ντεμπούτο των Daniel Avery και  Alessandro Cortini, ένα ατμοσφαιρικό, μελαγχολικό soundtrack ηλεκτρονικής μουσικής για ταξίδια σε μέρη που η Άνοιξη δεν έρχεται ποτέ-και δεν μας νοιάζει.


Άκουσέ το εδώ

 

Thursday, December 5, 2019

Blogovision 2019: Στα 16 μου more, sex, κουμπιά και σκότος .


Στα τέλη της δεκαετίας του 60, η παρατεταμένη ψευδαίσθηση ελευθερίας που πλανιόταν σαν φάντασμα πάνω από τον δυτικό κόσμο έφερε τα πάνω κάτω στις ανθρώπινες σχέσεις και τον τρόπο που αντιμετωπιζόταν ο έρωτας.
Μουσική και drugs άλλαξαν τις σχέσεις και αυτές με τη σειρά τους άλλαζαν όλο το εποικοδόμημα, σπρώχνοντας για περισσότερη χαρά, δικαιώματα, σεξ, απολαύσεις. Στη ζωή μπήκε η έννοια του ελεύθερου έρωτα ανάμεσα σε ηλικίες, κάστες, τάξεις, φύλα, ράτσες, γούστα. 
Η χίππικη υποκουλτούρα και η απόλυτη επιρροή της και στα σαλόνια και στα αλώνια των περισσότερων δυτικών χωρών, δεν αφήνει αδιάφορα τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και σπουδαίους ή νέους περίεργους σκηνοθέτες και δημιουργούς.
Από τα ντοκιμαντέρ που καλύπτουν μεγάλα live περνάμε στην fiction με πρώτη στο είδος της ταινία το εμβληματικό Easy Rider. 
Παράλληλα στον χάρτη του Μεγάλου Φευγιού μπαίνουν πιο προσιτοί από την Ινδία Ευρωπαϊκοί προορισμοί (ναι, είχε και Ελλάδα το μενού - κυρίως Μάταλα αλλά και Μύκονο) με πρώτη την Ibiza.
Την ίδια χρονιά με το Easy Rider, τo 1969,  ένας νέος παραγωγός,  ο Barbet Schroeder κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία more. Η υπόθεση είναι boy meets girl, πάνε Ιμπίθα, βουτάνε στα drugs και το sex, στο κάδρο μπαίνει και ένα ακόμη girl και η κατάσταση ξεφεύγει.      
Ο Schroeder είχε εμπνευστεί από το κίνημα και ήθελε να μιλήσει για τον ελεύθερο έρωτα και την χαρά (ομορφιά) της ζωής, έτσι όπως αυτή προέκυπτε από τον ελεύθερο έρωτα και τα drugs.
Για μουσική, δεν θέλει ένα απλό soundtrack αλλά κομμάτια που θα ντύνουν τη δράση ΄΄σαν ένας δίσκος που παίζει σε  πάρτι'' (κάτι σαν ένα μεγάλου μήκους σπονδυλωτό video clip δηλαδή).
Την δουλειά παίρνουν οι Pink Floyd που μόλις έχουν διακόψει με τον Syd Barrett. 
Εδώ μπαίνουν τα κουμπιά - των keyboards και λοιπών μουσικομηχανημάτων:p


Το more, ένας αριστουργηματικός δίσκος με αρχή, μέση και τέλος βάζει στο σελυλόιντ και την μεγάλη οθόνη και άρα στον σκληρό δίσκο και το θυμικό εκατομμυρίων ανθρώπων, την πρώιμη ηλεκτρονική μουσική, μια μουσική που δεν φοβάται να μιλήσει μέσα από  ...κουμπιά για την αγάπη,τον έρωτα,την ελευθερία, την χαρά της ζωής αλλά και το σκοτάδι που η καταπίεση, η στέρηση κι ο θάνατος συνεπάγονται.
Τα χρόνια περνάνε, τα κινήματα πέθαναν μαζί με την ελπίδα. Μαύρο.
Το 2015, ένας άλλος - φτασμένος πλέον- σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συνθέτης, ο 67χρονος John Carpenter aka Ο Άρχοντας του Σκότους, πετάει το γάντι  σε παλιούς και νέους μάστορες του είδους- το οποίο έχει πλέον περάσει στην φάση της ωριμότητας- και κυκλοφοράει έναν συγκλονιστικό δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής, βγαλμένον μέσα από τις πιο σκοτεινές και ομιχλώδεις διαδρομές τις οποίες μπορεί να χαράξει ο ανθρώπινος νους.Το LOST THEMES.


Αλλά δεν σταματάει εκεί. Την ίδια χρονιά, σε μια προκλητική συμμαχία με την crème de la crème αυτής της σκηνής, κυκλοφοράει το LOST THEMES REMIXED.


Prurient, Zola Jesus, Uniform, Silent Servant, Blanck Mass και άλλοι, αποδίδουν τιμές στον Γέροντα και φτιάχνουν έναν επικό δίσκο που θα μπορούσε άνετα να είναι το soundtrack ενός ντοκιμαντέρ με θέμα
                                            ''10's. Οι Millennials Χορεύουν στο Σκοτάδι''.
Η πάσα στους Ιταλούς, τον Alessandro Cortini κι ένα ακόμα soundtrack. Ένα soundtrack για την γενιά των gamers, το Tom Clancy's Ghost Recon Breakpoint , μουσική που σε  φυλακίζει ''σε ένα σκοτεινό, καταιγιστικό περιβάλλον σκόπευσης και τακτικής σε ένα τεράστιο sandbox ανοικτού κόσμου''.


Ο Cortini έχει βάλει άλλο καπέλλο από αυτά που συνήθως κάνει με αυτήν την δουλειά του κι ενώ παραμένει στα μονοπάτια της electronica, ο έμπειρος μη millennial μουσικόφιλος θα αναγνωρίσει - κι ενδεχομένως ανατριχιάσει - με ακούσματα που θα του θυμίσουν ακόμα και Stooges.
Αλλά γι αυτούς θα μιλήσω μιαν άλλη φορά.

Έτσι κλείνει ( ή μόλις άρχισε;) ο κύκλος των κουμπιών και του σκότους, και τώρα άκου τα 16 μου και δεν θα χάσεις εδώ>

#16 BLOGOVISION 2019:      Alessandro Cortini - Tom Clancy's Ghost Recon Breakpoint
#16 BLOGOVISION 2010-19  John Carpenter - Lost Themes Remixed 
Από το 1969:                              Pink Floyd - more

BONUS: Δες την ταινία more εδώ







Sunday, December 16, 2018

Blogovision 2018: Στο #5 μου Dark Industrial Techno από την Κέρκυρα


Ότι καλύτερο συμβαίνει τώρα στην ελληνική ηλεκτρονική και experimental μουσική 


Δημήτρης Δούκας aka Restive Plaggona - ένα από τα projects του που είναι όλα ένα κι ένα.
Εν προκειμένω, το μέσα στο 2018 κυκλοφορήσαν Bonded Labor προσφέρει δραματική, σχεδόν κινηματογραφική, dark industrial techno που αντίθετα με αυτό που έχουμε συνηθίσει από το industrial έχει μελωδία, κλιμάκωση και φανταστικά ξεσπάσματα ενώ κάποιες στιγμές αγγίζει ethnic περιοχές. Το Bonded Labor είναι το πιο υποβλητικό soundtrack για βραδινή οδήγηση σε άγνωστα τοπία.

Μάθε περισσότερα για τον Δημήτρη Δούκα και την Several Minor Promises 

Άκου το BONDED LABOR εδώ - όπου και ανακάλυψα τον Δημήτρη ως Restive Plaggona





Saturday, December 8, 2018

Blogovision 2018: Στο #13 μου μασάζ dance electronica από το UK


Άλλο να τον ακους κι άλλο να τον βλέπεις live.


Για τον Jon Hopkins και το live του στο Primavera Sound 2018 έγραψα '' ένα οργασμικό σετ που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χορεύεις προσπαθώντας να κοροϊδέψεις τα χρόνια που έχεις στην πλάτη σου''.


Αυτό συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό  ακούγοντας το Singularity, δίσκος ο οποίος, εκτός της dance electronica ραχοκοκκαλιάς του, έχει  και μια έντονη ambient πλευρά που σε βοηθάει να τον ακούς στο repeat χωρίς να εξαντλείσαι - το αντίθετο, λειτουργεί σαν μασάζ που ξεκινάει από τα αυτιά και συνεχίζει ηλεκτρίζοντας ευχάριστα όλο σου το σώμα.

Τον δίσκο μου τον σέρβιρε στο δια ταύτα το Release Radar μου στο Spotify.
Άκου τον εδώ - ενδείκνυται για οδήγηση 





Wednesday, December 20, 2017

Blogovision 2017: Στο #1 μου Το Σπαρακτικό TFCF και ο Angus Περιμένοντας τον Ταχυδρόμο


Ένα από τα καλύτερα ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ είναι για μένα ''Η Σονάτα του Σεληνόφωτος''του Γιάννη Ρίτσου. Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ πως αυτό που του δίνει έναν πολύ ιδιαίτερο - κινηματογραφικό - αφηγηματικά χαρακτήρα είναι η αντίθεση ανάμεσα στην επιθυμία και τις σκέψεις -λόγο της Γυναίκας - δηλαδή την δράση του έργου και, στην παθητική στάση - μη δράση της. Αυτό ακριβώς το σύνολο έχω αποτυπώσει στο μυαλό μου σαν μία  ''ομπρέλλα'' υπό τον τίτλο ''Περιμένοντας τον Ταχυδρόμο'' και ήταν η αφορμή να ξεκινήσω το ''concept'' της Blogovision 2016, εστιάζοντας όμως σε αυτό που με συναρπάζει περισσότερο - τους άνδρες κι όχι τις γυναίκες - και την ενεργητική στάση τους απέναντι στο παράθυρο με την θέα στον δρόμο. ..
Μία αναζήτηση αντίστοιχων πραγματικών ιστοριών που θα είχαν καταγραφεί στο διαδίκτυο. Ψάχνοντας με random λέξεις στη Google ανακάλυψα πάρα πολλές φωτογραφίες, κυρίως μέσα από σκοτεινά, niche blogs αλλά όχι ιστορίες. Έτσι άρχισα να φαντάζομαι τις δικές μου ιστορίες και να τις δένω με τις φωτογραφίες που είχα βρει και τα άλμπουμ που θα ψήφιζα. 
Δεν είχα σκοπό να το συνεχίσω και φέτος μέχρι που ο Angus AKA οι Liars έβγαλε το TFCF με αυτό το εξώφυλλο




Ήταν σαν να έβλεπα το follow up  του ''Περιμένοντας  τον Ταχυδρόμο'' 2016 και εννοείται πως μετά από αυτό και με δεδομένο ότι θα ήταν το #1 μου δεν θα μπορούσα παρά να συνεχίσω με νέες ιστορίες - αποκυήματα της φαντασίας μου και άλλες περισσότερες πραγματικές φωτογραφίες θαρραλέων ανδρών που πέρασαν από την σκοτεινή πλευρά του πεζοδρομίου ώστε να κορυφώσω εδώ.Με αυτό!
Για τον δίσκο δεν έχω να πω πολλά - είναι στη ολότητά του το ίδιο σπαρακτικός με το αγαπημένο μου ποίημα (πόσα περισσότερα να πω?), η επιτομή του storytelling δια της electronica οδού και ακόμα παραπέρα.

Άκουσέ τον κάποια βραδιά διαβάζοντας την Σονάτα του Σεληνόφωτος




Sunday, December 20, 2015

Στο φαρμακερό #1 μου Αυτός που Έρχεται με Το Σπαθί του


Ανάλογη μελαγχολία ανάμικτη με ανάταση μπροστά σε ένα ανόθευτο,αυθεντικό αριστούργημα είχα να νιώσω από την εποχή του A Man Needs A Maid στο Harvest. 
Αυτή και μόνο η σύγκριση που κάνω με αυτόν που θεωρώ τον καλύτερο δίσκο της ζωής μου είναι αρκετή για να εκφράσω αυτό που ένοιωσα με το Carrie & Lowell από την πρώτη στιγμή που το άκουσα ως και τώρα που το ξανακούω και ξανά και ξανά.





Είναι τόσο σπαρακτικό, μελαγχολικό και, δυστυχώς για την ιδιοφυΐα και την ψυχούλα του, αυτοβιογραφικό που ντρέπομαι να γράψω κάτι παραπάνω.
Αυτά.
       



                                                                                                         

Καλές Γιορτές σε όλους κι αγάπη μόνο και μουσικές.


Δες τον Sufjan Stevens live στην Βαρκελώνη




Άκου ολόκληρο το Carrie &  Lowell εδώ





#1 Sufjan Stevens - Carrie & Lowell
#20 Bruhma - NRTRNSMTTR


Thursday, December 17, 2015

Στo #4 μου Γυμνοί στο δρόμο:Χορεύει μαστουρωμένη η Σαλώμη


Τον Dan Deacon τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα γιατί με ανεβάζει συνδυάζοντας με έναν μοναδικό φουτουριστικό τρόπο την ψυχεδέλεια των 70ς που με μεγάλωσε με την πειραματική DIY electronica που με κάνει να νοιώθω τον χρόνο μακριά μου. Drugless μαστούρωμα με ακατανίκητη θετική ενέργεια και απίστευτα interactive live, ένα ''logistically impossible'' όργιο ελεύθερων μυαλών με μάτια και απόλα ανοιχτά. Musicsexualism per se.

Αυτή είναι μία φωτογραφία που τράβηξα φέτος στην Primavera - στο καλύτερο φετινό μου live -
από την πάρτη του για μένα


Και να τι έγραψα γι αυτόν στην Popaganda

''....Όμως η ευτυχία δεν θα σταμάταγε  εκεί. Με ένα μικρό διάλειμμα ανούσιων Strokes στην χαοτική αρένα της Primavera (θεέ μου πόσο λίγοι μου φάνηκαν) αφού έφυγα στα δύο κομμάτια, ξανά πίσω, στην θέση ακριβώς μπροστά στον τρομερό ντράμερ του Dan Deacon, τον Jeremy Hyman. Ο Dan Deacon είναι αυτό που θα κάνει αυτήν την γενιά ανθρώπων να πάνε τον κόσμο πιο μπροστά. Είναι genius, αυθεντικός και κυρίως κυνικός. Και γράφει μουσική για ανθρώπους που μπορούν να ξεκλειδώσουν το κεφάλι, να αποτινάξουν τα ταμπού και να απολαύσουν το τώρα βγαίνοντας από την πόρτα και χορεύοντας στην πλατεία. Ευφυώς σκεπτόμενος και βλέποντας όλο το μεγάλο πλήθος που είχε μαζευτεί στην μεγάλη Ray Ban προκάλεσε όλους όσους  δεν ήταν έτοιμοι να κάνουν unlock συμμετέχοντας στην εμπειρία του με τους δικούς του όρους, να πάνε πιο πέρα να δουν «famous bands» δείχνοντας  προς την μεριά των Strokes. Και μετά, ξανά αντίο κόσμε, μας έβαλε και φιλιόμασταν μεταξύ μας, πιάναμε ο ένας την μύτη του άλλου, ξαπλώναμε αγκαλιασμένοι και βασικά χορεύαμε ασταμάτητα σε ένα απίστευτο 45λεπτο ψυχεδελικής rave που σε έβαζε στα μονοπάτια των Native Americans και της μουσικής τους με έναν μοναδικό ηλεκτρονικό τρόπο. 10 στα 10 - ακούσαμε τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς so far, 10 τουλάχιστον φορές πιο απογειωμένο. Έκσταση''.

Άκου τον για μένα καλύτερο δίσκο της χρονιάς , το θριαμβικό Gliss Riffer του Dan Deacon, ιδανικά γυμνός χορεύοντας στον δρόμο με παρέα




#4 Dan Deacon - Gliss Riffer