Best Albums, Blogovision #12.Who's The Hunter?

Μπήκες στο μυαλό μου,άρχισες να σερφάρεις χορεύοντας ανίερα,κόλλησες εκεί και μου το διάλυσες.Νόμιζα διάλεγα εγώ το παιχνίδι αλλά με ξεγέλασαν οι μουσικές σου.Η σκιά σου έλιωσε τη φαντασία μου κι αρχίσαμε να κυνηγάμε ο ένας τον άλλο στα κύματα μέχρι να περάσουμε απέναντι.Ο ένας στον άλλο. Πόσο ψεύτες, ε?

 

Best Albums, Blogovision 2012

#12 Who's The Hunter? WIXIW-Liars

 #13 Take me to the Jovian Moons. Visions- Grimes

#14 Anywhere But Here. R.A.P Music-Killer Mike

#15 Wut We Doin? Based On A T.R.U Story-2Chainz
#16 The Journey To The Centre Of TheTruth.Beards, Wives,Denim- Pond

#17 The days in Rome were bad and the harp was made to sound sad.TheScarlet Beast O'Seven Heads-Get Well Soon
#18 His problems weren't but luxury and his fortune was his lyrics.Luxury Problems-Andy Stott
#19 Although he was a tough guy he said he liked the swans.Seer-Swans
#20 His name was Django and he shot me in the heart-Django Django

Βαρέθηκα να περιμένω #vgiastiko_post

Στην περίπτωσή μας το mainstream είναι ότι καλύτερο μπορούσαμε να περιμένουμε.

Μέχει βγάλει εκτός εαυτού και η εικόνα είναι ακόμα πγιό βαργιά.

Η μόνη ελπίδα να καταλάβεις είναι να γράψω τόνομά σου

Best Albums, Blogovision #13.Take Me to the Jovian Moons

Θα ήταν η τελευταία φορά που θα ταξιδεύαμε ψηλά.Οι μουσικές θα ήταν χαμογελαστές σαν τα κορίτσια λίγο πριν τον πρώτο έρωτα και δεν θα υπήρχαν γέφυρες και φόβοι.Θα βλέπαμε τα χρώματα των φεγγαριών και θα μου κράταγες σφιχτά τα χέρια. Ο άλλος δεν θα υπήρχε στο μυαλό μας και θα ακούγαμε για μία και μοναδική φορά κάτι καθόλου σπαραχτικό.Μέχρι το επόμενο τραγούδι.Και μέχρι το προηγούμενο

 

Best Albums, Blogovision 2012

#13 Take me to the Jovian Moons.Visions- Grimes

#14 Anywhere But Here.R.A.P Music-Killer Mike

#15 Wut We Doin? Based On A T.R.U Story-2Chainz
#16 The Journey To The Centre Of TheTruth.Beards, Wives,Denim- Pond

#17 The days in Rome were bad and the harp was made to sound sad.TheScarlet Beast O'Seven Heads-Get Well Soon
#18 His problems weren't but luxury and his fortune was his lyrics.Luxury Problems-Andy Stott
#19 Although he was a tough guy he said he liked the swans.Seer-Swans
#20 His name was Django and he shot me in the heart-Django Django

Best Albums,Blogovision, #14 Anywhere But Here

Περνάγαμε ανάποδα ήρεμα εκεί πέρα, όλοι φορούσαν κορδέλλες στα μαλλιά κι ο αέρας φυσούσε από αλλού.Μου υποσχέθηκες να φύγουμε σε λίγο.Μαλάκα μου σε βλέπω, φοβάσαι ν'αφήσεις αυτό που σε σκοτώνει,παράτα το,χώσου μαζί μου εδώ μέσα κι άρπα τις λέξεις, κάρφωσέ τες βαθειά στο χτύπημα των ήχων και πάμε να φύγουμε γρήγορα όσο προς τα κάτω γίνεται.

Η κόλαση είναι μπλέ, κάνε κλικ, τι δεν καταλαβαίνεις;

Best Albums, Blogovision 2012

#14 Anywhere But Here.R.A.P Music-Killer Mike

#15 Wut We Doin? Based On A T.R.U Story-2Chainz
#16 The Journey To The Centre Of TheTruth.Beards, Wives,Denim- Pond

#17 The days in Rome were bad and the harp was made to sound sad.TheScarlet Beast O'Seven Heads-Get Well Soon
#18 His problems weren't but luxury and his fortune was his lyrics.Luxury Problems-Andy Stott
#19 Although he was a tough guy he said he liked the swans.Seer-Swans
#20 His name was Django and he shot me in the heart-Django Django

Best Albums,Blogovision, #15 Wut We Doin?

Μωρό μου χτες κοιμήθηκα με άλλον, άσε τα ερωτηματικά και τους κώδικες,ξέρω πως είναι οι λέξεις μου που σου πήραν τα μυαλά.Σου βγάζω τη γλώσσα κι εσένα και στη θρησκεία σου.Είμαι πέρα από τα μαθηματικά σου και το χρώμα μου είναι αυτό που μας έφερε εδώ.Πάρε την αλήθειά μου,εκεί στη γειτονιά σου κι άκου αυτό

Best Albums, Blogovision 2012

#15 Wut We Doin? Based On A T.R.U Story-2Chainz
#16 The Journey To The Centre Of TheTruth.Beards, Wives,Denim- Pond

#17 The days in Rome were bad and the harp was made to sound sad.TheScarlet Beast O'Seven Heads-Get Well Soon
#18 His problems weren't but luxury and his fortune was his lyrics.Luxury Problems-Andy Stott
#19 Although he was a tough guy he said he liked the swans.Seer-Swans
#20 His name was Django and he shot me in the heart-Django Django

Best Albums,Blogovision , #16 The journey to the center of the truth

Εγώ.Βαμμένη τυφλή λίγες μέρες νωρίτερα.Τη στιγμή που εξερευνούσα την αλήθεια στους χάρτες αυτής της γαμημένης διαδρομής Cloud-Buenos Aires που έχει στοιχειώσει κι εμένα και τη μουσική μου.Σου λες ψέματα κι εγώ συνεχίζω να ακούω ήχους που μου θυμίζουν εκείνο το βράδυ που είμασταν κρεμασμένοι όταν ακούγαμε το Time To Pretend κι ετοιμαζόμασταν να τελειώσουμε αυτήν την άγονη ιστορία.Αυτό σου θυμίζει.Ξανάκουσέ το

#16 The Journey To The Centre Of The Truth.Beards, Wives,Denim- Pond

#17 The days in Rome were bad and the harp was made to sound sad.TheScarlet Beast O'Seven Heads-Get Well Soon
#18 His problems weren't but luxury and his fortune was his lyrics.Luxury Problems-Andy Stott
#19 Although he was a tough guy he said he liked the swans.Seer-Swans
#20 His name was Django and he shot me in the heart-Django Django

Best Albums, Blogovision, #17.The days in Rome were bad and the harp was made to sound sad

Στις 2 Νοέμβρη βουτήξαμε βαθιά στην Ostia εκεί που ο έρωτας έκανε τον Πιέρ Πάολο για πάντα άγγελό μου.

Ήταν τότε που κατάλαβα ότι αυτό δεν θα τέλειωνε ποτέ.Σαν το κομμάτι που έχω να παίζει ξανά και ξανά για να μου θυμίζει τον δικό μου Ακατόνε

Best Albums, Blogovision 2012

#17 The days in Rome were bad and the harp was made to sound sad.The Scarlet Beast O'Seven Heads-Get Well Soon
#18 His problems weren't but luxury and his fortune was his lyrics.Luxury Problems-Andy Stott
#19 Although he was a tough guy he said he liked the swans.Seer-Swans
#20 His name was Django and he shot me in the heart-Django Django

Best Albums, Blogovision, #18.His Problems weren't but Luxury and his Fortune was his Lyrics

I asked him to mute me till I become a sleepless liquid in his mouth

And then we rode his surfboard and flew away to Corrieyairack Pass

Best Albums, Blogovision 2012

#18 His Problems weren't but Luxury and his Fortune was his Lyrics

#19 Although he was a tough guy,he said he liked the Swans

#20 His name was Django and he shot me in the heart

Best Albums,Blogovision #19.Although he was a Tough Guy,he said he liked the SWANS

Σπέης φακ απ έτσι όπως τόδα νάρχεται και κατέβηκα μια σκάλα κι ένα τόνο 1011011 και μισό

http://soundcloud.com/selftitledmag/swans-avatar

Best Albums,Blogovision 2012 

#19 Although he was a tough guy, he said he liked the Swans

#20 His name was Django and he shot me in the heart

Best Albums, Blogovision 2012 #20:Django Django

His name was Django and he shot me in the heart

Καφενείο του Tzara, βράδυ,μείον 20,στη Tschima da Flix

Μαθαίνω να κλαίω μαζί του ενώ εκείνος βασανίζεται γράφοντας την πλήξη

Τα βλέπω και τα ακούω όλα διπλά

Για 20 μέρες θα μασάω μανιτάρια

Καμμιά φορά ο Δεκέμβρης μπορεί νάναι κι ωραίος

It's Not The End - It's Just The Beginning

Γαμώτο,νομίζω καταλαβαίνω πολύ καλά

Κάποτε μου μιλάς για φεγγάρια

όταν στα ίχνη που αφήνει ο υπολογιστής σου

βρίσκεσαι εσύ κι αυτά που δήθεν καταλάθος αφήνεις

Νομίζω τώρα ξεκινάνε όλα.

Θα είναι επικίνδυνα, δυσάρεστα, χωρίς καμμία ανατροπή.

Θα πρέπει να βασανιστούμε

Φοβάμαι κι εγώ

Αλλά όμως οι μηχανές πρέπει να κινούνται αυτόματα

εκεί που είναι ταγμένες

μέσα τους

Μηδενικά αφημένα

να μας σχεδιάζουν τα πάθη μας,

κοιτάμε την κουρτίνα που φύσηξε ο αέρας

της Ιρλανδίας που δεν πήγαμε μαζί

Άκου

Χτυπάνε οι γραμμές μας

Αθροίζουν σχεδόν χίλιες

Την ώρα που θα νοιώθεις τον κίνδυνο της αλλαγής

Θα ακουμπήξουμε τις παλάμες μας

Θα αναλογιστούμε τα χρόνια που δεν είμαστε μαζί

Θα σκεφτούμε αυτό που μας κρατάει ξύπνιους τη νύχτα

Die Life.Or me.

Εγώ και δύο από τους άνδρες της ζωής μου

Αγάπησα πρώτα τον Paul. Η αλήθεια ήταν ότι τον αγάπησα μόνο από τις λέξεις του, ειδικά εκείνες που μιλάγανε για την άθλια βροχή και τις λάσπες της. Μετά κατάλαβα ότι αυτός αγαπούσε άλλον 

Τον γνώρισα κι αυτόν
Τότε είδα τα πρόσωπα και των δύο

Στο πρόσωπο του ενός βρήκα τα σύννεφα και στου αλλουνού κατανόησα το φόνο

Μεθάγαμε ανάμεσα στα μέρη μας, ψηλά
Εκεί που τα καράβια έβγαζαν φτερά για να φτάσουν Ακούγαμε μόνο μουσικές αρχέγονες και άγριες

Τις έπαιζαν άνθρωποι που ήθελαν να είναι μαζί μας

Δεν γελάγαμε ποτέ, ξέραμε ότι μια μέρα
Αυτός ο βρωμερός έρωτας θα μας πεθάνει.

Κάποτε ο μικρός έγραψε

'The spine is a bit red; and the whole thing has a smell

Strangely horrible;you notice especially

Odd details you'd have to see with a magnifying glass'

Τον πήρα αγκαλιά, του είπα 'μη φοβάσαι΄κι εκείνος αφέθηκε

Να κάνει το δικό του crowd surfing την ώρα που έτρωγε τη σφαίρα

Που έκανε τον Αρθούρο ποιητή και τον ποιητή φονιά

10 November 2012: joyeux anniversaire  à Arthur Rimbaud

Οι αυθεντικοί στίχοι στα γαλλικά  κι όλο το ποίημα είναι εδώ

Όταν κοιμήθηκα με τον Ντύλαν

Ειδικά όταν φυσάει ο Νοτιάς του Οκτώβρη
χτυπάνε επαναστάσεις, αλλαγές
και νομίζω ότι ο κόσμος ζεσταίνεται.
Λίγο πριν ξεκινήσει αυτό που λένε Ινδιάνικο Καλοκαίρι
η ελάχιστη τεστοστερόνη που μου άφησε το φύλο μου
μου γαμάει το μυαλό
και το χειρότερο
μου το παίρνει
από το χέρι
και με ξανακατεβάζει εκεί που μόνο εγώ δεν πρέπει να είμαι.

Μισό λεπτό. Ίσως τίποτα δεν γίνει κατανοητό αν δεν βάλεις αυτό που θες ν' ακούσεις  και τολμήσεις παρακάτω:

Especially when the October wind

With frosty fingers punishes my hair,

Caught by the crabbing sun I walk on fire

And cast a shadow crab upon the land,

By the sea's side, hearing the noise of birds,

Hearing the raven cough in winter sticks,

My busy heart who shudders as she talks

Sheds the syllabic blood and drains her words.

Shut, too, in a tower of words, I mark

On the horizon walking like the trees

The wordy shapes of women, and the rows

Of the star-gestured children in the park.

Some let me make you of the vowelled beeches,

Some of the oaken voices, from the roots

Of many a thorny shire tell you notes,

Some let me make you of the water's speeches.

Behind a pot of ferns the wagging clock

Tells me the hour's word, the neural meaning

Flies on the shafted disk, declaims the morning

And tells the windy weather in the cock.

Some let me make you of the meadow's signs;

The signal grass that tells me all I know

Breaks with the wormy winter through the eye.

Some let me tell you of the raven's sins.

Especially when the October wind

(Some let me make you of autumnal spells,

The spider-tongued, and the loud hill of Wales)

With fists of turnips punishes the land,

Some let me make you of the heartless words.

The heart is drained that, spelling in the scurry

Of chemic blood, warned of the coming fury.

By the sea's side hear the dark-vowelled birds.


Τώρα βγες λίγο από την πόρτα των εύκολων εφαρμογών κι άνοιξε μιά κλειδαρότρυπα σε αυτό που θάθελες να ζούσες.

*Για τον ποιητή και τον ψεύτη

Time Is Love

Πάρε το μολύβι που δεν έχεις κι έλα να ζωγραφίσουμε μαζί
Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις δεν υπάρχουν χωρίς το χρώμα
Πάρε αυτό που θέλω ν'ακούσεις
Κάτσε στο τραπέζι της γωνίας και δες τον κόσμο με το κεφάλι απαλά αφημένο στον αέρα μου
Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις υπάρχουν μέσα στο χρόνο
Ταξιδεύουν μπροστά
Σαν το έπος που έρριξαν στο δρόμο.
Μετά θα διαβάσουμε μαζί Χριστιανόπουλο
Θα παίζει τη μουσική που του αρέσει
Και θα ξυπνήσουμε στην Όμορφη Πόλη
#not?

Για μια στιγμή, θα γράψω μόνο για λίστες.Κακές, βρώμικες και μακριά από τα σύννεφά μου

Η #lista με τις 17* βρώμικες λίστες

*(Στα 70.000.000 ευρήματα ψάχνοντας το ''λίστα των'' στο Google)

1. Η Λίστα Λαγκάρντ ή Φαλτσιάνι ή η λίστα των 1991.Η κορυφαία και κατηραμένη λίστα
2. Η λίστα των 30
3. Η λίστα των 33 που μάλλον μετά ξέπεσε στην αποκάτω λίστα 
4. Η λίστα των 32 που είναι- μάλλον- αυτή που έγινε των 36
5.  Η λίστα των 24 από τους 32 - παίζει κι έτσι
6. Η λίστα των 36 (πολιτικών), αυτή με τα περισσότερα ευρήματα στο Google
7. Η λίστα των μεγαλοοφειλετών
   
8. Η λίστα των φοροφυγάδων
9.  Η λίστα των ενόχων
10.  Η λίστα των δικαστών
11. Η λίστα των φτωχών
12.  Η λίστα των ακινήτων Καρούζου
13. Η λίστα των προς αξιοποίηση ακινήτων του ελληνικού δημοσίου
14.  Η λίστα των 1040 συνταξιούχων του ΟΓΑ
15. Λίστα των 150.000 (του ΙΚΑ) (αυτή που ζήλεψαν εκείνοι του ΟΓΑ)?
16. Νέα λίστα-φωτιά: 54.000 Έλληνες με εμβάσματα 22 δισ. Ευρώ
17. Και η πιό βρωμερή εξ όλων, αυτή των επώδυνων μέτρων που ακόμα παίζεται όταν όλοι μιλάνε για τις άλλες

Αν έχεις άλλη λίστα συμπλήρωσε εδώ.

Τα links επελέχθησαν τυχαία

Στην πένα της καρδιάς μου (3 γραμμούλες σχόλιο στον Στάθη)

Όσο η  πένα αρχίζει και ψάχνεται 

για το πόσο κάνει το μελάνι που την ματώνει

τόσο η αναπνοή της χάνει το χρώμα που της έδινε ζωή

***Οι hipsters της καρδιάς μας

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τα παιδιά που πήγαν άπατα, στο τρίγωνο του Ιστορικού Κέντρου, με βερμούδες.

Στα πρώτα χρόνια της LifO, ηθελημένα και συστηματικά, προβάλλαμε τα έργα και τις ημέρες των hipsters. Ήταν το πιο ζωηρό πράγμα της Αθήνας και ήταν οι περισσότεροι φίλοι μας. Το πράγμα, βέβαια, κάπου έμπαζε. Τα παιδιά ήταν εντάξει, ξύπνια, όμορφα, φανατικά για νέα πράγματα –αλλά τα έργα τους, για να το πω κομψά, δεν ήταν και για χόρταση: κάτι αναιμικές απόπειρες με ενδιαφέρον στάιλινγκ.

Το γεγονός ότι τόσος θόρυβος που δημιουργήθηκε δεν άφησε πίσω του ούτε ένα διαχρονικό τραγούδι, ούτε μια αξιομνημόνευτη εικόνα, κάτι ασφαλώς έχει να πει. Εκτός κι αν όλα γίνονταν για τη φάση της στιγμής. Που δεν νομίζω.

Υπήρχε πολλή σπουδαιοφάνεια και έπαρση στη hip σκηνή, πολλή θεωρία πίσω από κάθε μικρή χειρονομία. Ένιωθες ότι ανοίγεται το παραπέτασμα του ναού κι εμείς, τα media, κράζαμε Ωσαννά!

Πόσοι Ρεμπώ του Κέντρου δεν παρελάσανε από τις καημένες τις σελίδες μας, πόσοι Μπέηκον, πόσοι Radiohead! Και με τι τουπέ!

Καθώς περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια, άρχισε κι η σκηνή να απομαγεύεται. Αρχίσανε και τα παιδιά να εκδηλώνονται – εννοώ να τα βλέπουμε σε όλους τους αναβαθμούς του χαρακτήρα τους (όχι ότι ενδιαφέρει, αλλά, όσο να ‘ναι, σε επηρεάζει).

Eίχαν το στυλ του αποσυνάγωγου, του ερημίτη, του αγνού αντικαταναλωτή, ωστόσο ήταν μανούλες στο self promotion. Σχεδόν όλοι. Έκαναν τους ξαφνιασμένους από τη σκληρότητα της κοινωνίας, τους εν δυνάμει ποιητές που παίζουν τα τρυφερά τους βινύλια κάτω από τη συκομουριά του Πίτερ Παν, αλλά ήταν σχεδόν όλοι κιλεράκια, υπολογιστικοί στο έπακρον, μόνοι καβάλα στ’ άλογο.

Και επίσης, ενώ έκαναν τους ψαγμένους, ήταν στα βασικά αμόρφωτοι. Αδιάβαστοι. Όχι Όμηρο και Σαίξπηρ δεν ήξεραν, αλλά ούτε καν τον Σταντάλ και τον Φλωμπέρ, που τους συμπεριλαμβάνει. Αντιθέτως, είχαν αποστηθίσει οτιδήποτε περνιέται για σκοτεινό και απρόσιτο - μόνο αυτοί το έχουν ανακαλύψει, μόνο αυτοί το έχουν προσκυνήσει, μόνο αυτοί έχουν συλλάβει άμωμα τον μυστικό καυλό του. Ακόμα και ο λόξυγκας κάποιου που εσύ ΔΕΝ ήξερες, αρκούσε για να είναι "συγκλονιστικός, man". Λόξυγκες που τους πήρε ο άνεμος.

Σέβομαι τις εκκεντρικότητες κι έτσι έκανα τα στραβά μάτια όταν άκουγα ότι κάποιος που του παίρναμε συνέντευξη για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του (επειδή έχει κολλήσει δέκα αυτοκόλλητα σε τοίχους ή επειδή ενδέχεται να ολοκληρώσει το ορατόριό του και άμποτες να το ανεβάσει στο bandcamp) δεν ήθελε να δείξει το πρόσωπό του, όπως η Γκρέτα Γκάρμπο. Γιατί; Διότι είναι εξαιρετικά πολύτιμος! Τον κυνηγάει το FBI, αφότου έκαψε έναν κάδο γωνία Στουρνάρη και Πατησίων. Περιφρονεί τις αστικές φυλλάδες. Κρύβει μια κάποια θλίψη, όπως ο Σάλιντζερ.

Αλλά δεν ήταν αυτά που με έκαναν να μην κάνω τα στραβά μάτια πια και να πιστέψω ότι η φάση αργοσβήνει ή έσβησε. Ούτε καν η ελαφρά απώθηση, όταν τους είδα όλους να ομογενοποιούνται: όλοι μούσι, όλοι σπαστά ποδήλατα, όλοι skinny jean, όλοι γυαλαμπούκες κ.λπ. Ήταν η κρίση. Στο νεο περιβάλλον που διαμορφώθηκε, οι hipsters φάνηκαν αφόρητα παλίμπαιδες, απολίτικοι έως κυνισμού, άλαλα φλωράκια της καλλιγραφίας (αν και γεμάτοι τατουάζ).

Κι αφότου τα λεφτά σωθήκανε και το χαρτί ακρίβυνε, σκέφτεσαι δυο φορές σε ποιον θα δώσεις τον λόγο να μιλήσει.

Διαβάστε το σχετικό κομμάτι Ο αργός θάνατος του Αθηναίου hipster(μια συζήτηση με τον Δημήτρη Πολιτάκη)

 και πείτε μας τη γνώμη σας.

Νύχτα με αλάτι, ζάχαρη, μαύρο πιπέρι και πικρή σοκολάτα

Όταν επιτέλους μου ζήτησες να έρθω σπίτι σου εκείνο το βράδυ ήξερα αμέσως τι θα συμβεί.
Με ρώτησες τι θάθελα να έχεις και χαμογέλασα κρυμμένη πίσω από την οθόνη του laptop μου ζητώντας μόνο πάγο.
Βρήκα ένα κουτί της Drinkworks που μου είχε ξεμείνει από ένα παλιό δώρο που μου είχαν κάνει κι έβαλα μέσα όλα όσα χρειαζόμασταν: μιά κόκκινη πετσέτα, ένα μεγάλο βότσαλο που είχα κλέψει κάποτε από μια παραλία,δύο ποτήρια και τα βασικά για μαργαρίτες, αλάτι, ζάχαρη,ένα μεγάλο κομμάτι πικρή,σκούρα σοκολάτα και χοντρούς κόκκους μαύρο πιπέρι.
Πήρα ταξί κι ήρθα στην ώρα μου.
Έβαλα τα πράγματα στο τραπέζι της κουζίνας- νομίζω ότι τώρα ήξερες κι εσύ.
Σου ζήτησα να περάσεις το αλάτι και τη ζάχαρη στο στόμιο των ποτηριών καθώς εγώ έφτιαχνα το μίγμα σε μια κανάτα που βρήκα στο ντουλάπι σου- πρέπει να έμενες μόνος πολύ καιρό-.Πήρα την κόκκινη πετσέτα,τύλιξα μέσα της τον πάγο και τον θρυμμάτισα με το μαύρο βότσαλο. Σε έβαλα να σερβίρεις τα ποτά ενώ έλιωσα τη σοκολάτα στο μπρίκι του καφέ σου- δεν σε φανταζόμουν να πίνεις ελληνικό αλλά προφανώς είχες κι εσύ ένα  μπρίκι όπως έχουν όλοι.Την ανακάτεψα με τους κόκκους από το πιπέρι κι έβαλα μέσα το δεύτερο δάκτυλο του δεξιού μου χεριού. 
Την ώρα που σε πλησίαζα είδα στο βλέμμα σου την αγωνία για εκείνο το βράδυ.Ήξερες καλύτερα από εμένα πόσο παράταιρη ήταν αυτή η συνάντηση, πόσο δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, πόσο λάθος ήταν να έρθουν τα πράγματα έτσι.
Σου έβαλα το δάκτυλο με την καυτή σοκολάτα στα χείλια χαϊδεύοντάς τα.Γέλασα καθώς το πιπέρι σου έκαιγε τη γλώσσα και πήρα κι εγώ λίγο από σένα.
Από δίπλα κάποια παιδιά κάνανε πρόβες ένα κομμάτι,κάτι σε post punk.Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουνα σαν soundtrack.
Και έτσι κύλησε η νύχτα μέ αλάτι, ζάχαρη, πιπέρι, πικρή  σοκολάτα και πολύ αλκοόλ.