Blogovision 2021: To 1971 μια χούφτα nerds μας έστειλαν στον Άλφα του Κενταύρου και στο 19 μου

Making Music Jump Into 3D

Το ταξίδι είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από το 1971. Η ηλεκτρονική μουσική γεννήθηκε κι ανδρώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, παράλληλα με την βιομηχανική επανάσταση, βασισμένη στην πρωτοπορία και τους πειραματισμούς μερικών τρελών, Ιταλών κυρίως, φουτουριστών που δοκίμαζαν να φτιάξουν μουσική με διάφορα όργανα που ΔΕΝ ήταν ηλεκτρονικά. 

Στις αρχές του 20ου αιώνα η προσπάθεια γίνεται πιο ''εύκολη'' καθώς μπαίνουν στη ζωή μας τα πρώτα ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά όργανα και οι ''ηλεκτρονικές'' διασκευές γνωστών τότε μουσικών κομματιών όταν την δουλειά την παίρνουν στα χέρια τους (και την κρατάνε ως σήμερα) οι Γερμανοί. Ντανταϊστές, πρωτοπόροι κινηματογραφιστές από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη όπως ο Dziga Vertov και ο Stockhausen βάζουν την ηλεκτρονική μουσική στα σαλόνια της ελίτ αλλά και της μάζας μέσω του κινηματογράφου. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 60 η ροκ άνθιζε με την progressive σκηνή της να ψάχνεται σε καινούρια μονοπάτια. Η επανάσταση δεν ήταν πια μόνο λουλούδια, ελεύθερος έρωτας και χασίς. Το αντιπολεμικό κίνημα και η εν πολλοίς ακτιβίστικη αμφισβήτηση και απαξίωση του κατεστημένου και του καπιταλισμού αυτού καθαυτού διείσδυσαν από το περιθώριο σε όλο το εύρος του εποικοδομήματος με την μουσική να συνεχίζει την διαβρωτική της δράση και πολλούς ανήσυχους δημιουργούς να επεξεργάζονται νέες φόρμες. Όπλα τα νέα όργανα και οι υπολογιστές.

Το 1971 ο άνθρωπος που εφηύρε και δημιούργησε το synthesizer, και τα ομώνυμά του Moog Synthesizer και MiniMoog, o Robert Moog πουλάει την εταιρεία του με όλα τα προϊόντα και την τεχνογνωσία στην Norlin Music Instruments στην οποία παραμένει ως σχεδιαστής ως το 1977. Αυτό ήταν. Το sunthesizer πέρασε στην μαζική παραγωγή.

Την ίδια χρονιά οι Pink Floyd στην πιο δραματική μεταβατική τους περίοδο ανάμεσα στην εποχή του Syd Barrett και της χειμαρρώδους δημιουργικότητας του Gilmour βγάζουν τον πιο πειραματικό και τελευταίο καθαρά ηλεκτρονικό τους άλμπουμ (για μένα και το καλύτερό τους), το Meddle με το μνημειώδες Echoes των 23:31' να πιάνει την μία πλευρά του δίσκου και να αφήνει ιστορία - για όσους κατάφεραν να εντρυφήσουν σε αυτό.

Λίγο πιο ανατολικά οι Γερμανοί ξαναπαίρνουν την δουλειά στα χέρια τους, χωρίς εμπορικούς συμβιβασμούς.

Οι Tangerine Dream μας στέλνουν στον Άλφα του Κενταύρου ξεκινώντας το ρεύμα της space μουσικής και βάζοντας παράλληλα τις βάσεις του Krautrock!

Η φάση κλιμακώνεται. Οι Tonto's Expanding Head Band τιμάνε το όνομά τους που προέρχεται από το τεραστίων διαστάσεων Tonto Synthesizer - παιδί του ενός εκ των δύο μελών της μπάντας, του Malcolm Cecil, και κυκλοφορούν το απάνθισμα της space, το Zero Time.

Οι Popol Vuh κυκλοφορούν το αριστουργηματικό In Der Gärten Pharaos και γίνονται επίσημα οι πιονέροι τoυ Krautrock.

Στην δυτική πλευρά του Ατλαντικού, οι γυναίκες αποκτούν φωνή (θα μιλήσουμε για αυτό όταν φτάσουμε στην πεντάδα). Ο θαρραλέος Stanley Kubrick καλεί μια γυναίκα  ''να κάνει την μουσική να χορέψει σε ρυθμό 3D'' και εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να βάλουν την ηλεκτρονική μουσική σπίτι τους.

Η Wendy Carlos γράφει τη μουσική για το Clockwork Orange και η ηλεκτρονική μουσική αποκτά και μία πιο pop διάσταση.

Η ηλεκτρονική μουσική, πολυδιάστατη και ευέλικτη στη φόρμα όσο κανένα άλλο είδος μουσικής, είχε κι ένα άλλο πόδι, το πιο σκοτεινό από όλα. Δυνάμενη να δώσει φωνή στο σκότος και αντανακλώντας τα τότε κοινωνικά φαινόμενα άγριας βίας που ξέσπαγαν στην Αμερική μας χάρισε και την μουσική της ''μαυρίλας'' ούσα μάνα ειδών όπως το dark ambient, το drone και άλλα τέτοια ζοφερά είδη που ανθούν αυτήν την περίοδο.

Το οποίο μας φέρνει στον ιδιοφυή Mort Garson με το Lucifer Black Mass του 1971 και το ολοσκότεινο αβέρτα ηλεκτρονικό ΄΄In Ferneaux'' του Blanck Mass aka Benjamin John Power των Fuck Buttons που είναι και το νούμερο 19 μου για φέτος.

Άκου μερικά από τα καλύτερα και πιο επιδραστικά άλμπουμ στην ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής και το In Ferneaux εδώ

Όταν κοιμήθηκα με τον Ντύλαν

Ειδικά όταν φυσάει ο Νοτιάς του Οκτώβρη
χτυπάνε επαναστάσεις, αλλαγές
και νομίζω ότι ο κόσμος ζεσταίνεται.
Λίγο πριν ξεκινήσει αυτό που λένε Ινδιάνικο Καλοκαίρι
η ελάχιστη τεστοστερόνη που μου άφησε το φύλο μου
μου γαμάει το μυαλό
και το χειρότερο
μου το παίρνει
από το χέρι
και με ξανακατεβάζει εκεί που μόνο εγώ δεν πρέπει να είμαι.

Μισό λεπτό. Ίσως τίποτα δεν γίνει κατανοητό αν δεν βάλεις αυτό που θες ν' ακούσεις  και τολμήσεις παρακάτω:

Especially when the October wind

With frosty fingers punishes my hair,

Caught by the crabbing sun I walk on fire

And cast a shadow crab upon the land,

By the sea's side, hearing the noise of birds,

Hearing the raven cough in winter sticks,

My busy heart who shudders as she talks

Sheds the syllabic blood and drains her words.

Shut, too, in a tower of words, I mark

On the horizon walking like the trees

The wordy shapes of women, and the rows

Of the star-gestured children in the park.

Some let me make you of the vowelled beeches,

Some of the oaken voices, from the roots

Of many a thorny shire tell you notes,

Some let me make you of the water's speeches.

Behind a pot of ferns the wagging clock

Tells me the hour's word, the neural meaning

Flies on the shafted disk, declaims the morning

And tells the windy weather in the cock.

Some let me make you of the meadow's signs;

The signal grass that tells me all I know

Breaks with the wormy winter through the eye.

Some let me tell you of the raven's sins.

Especially when the October wind

(Some let me make you of autumnal spells,

The spider-tongued, and the loud hill of Wales)

With fists of turnips punishes the land,

Some let me make you of the heartless words.

The heart is drained that, spelling in the scurry

Of chemic blood, warned of the coming fury.

By the sea's side hear the dark-vowelled birds.


Τώρα βγες λίγο από την πόρτα των εύκολων εφαρμογών κι άνοιξε μιά κλειδαρότρυπα σε αυτό που θάθελες να ζούσες.

*Για τον ποιητή και τον ψεύτη

Time Is Love

Πάρε το μολύβι που δεν έχεις κι έλα να ζωγραφίσουμε μαζί
Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις δεν υπάρχουν χωρίς το χρώμα
Πάρε αυτό που θέλω ν'ακούσεις
Κάτσε στο τραπέζι της γωνίας και δες τον κόσμο με το κεφάλι απαλά αφημένο στον αέρα μου
Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις υπάρχουν μέσα στο χρόνο
Ταξιδεύουν μπροστά
Σαν το έπος που έρριξαν στο δρόμο.
Μετά θα διαβάσουμε μαζί Χριστιανόπουλο
Θα παίζει τη μουσική που του αρέσει
Και θα ξυπνήσουμε στην Όμορφη Πόλη
#not?

Ήρθα για να μείνω.Η και να φύγω..

Ξύπνησα ξημερώματα μια μέρα που φυσούσε παγωμένος νοτιοδυτικός άνεμος. Το στόμα μου ήταν ανοιχτό, τα μαλλιά μου κόκκινα σγουρά και μακρυά και το πρόσωπό μου ανοικτό σε όλα. Στο μυαλό μου φύσηξε φρέσκος αέρας κι έφερε τις λέξεις που θα μου έκαναν παρέα στα χρόνια που θα ακολουθούσαν.'Άρπαξα μία και χωρίς να την καλοκοιτάξω την τύπωσα.Το χαρτί ήταν βρώμικο κι έτοιμο να πετάξει.Ακούστηκαν οι ήχοι των Carpenters. Σκουριασμένα αλυσοπρίονα φυγάδευαν κλαδιά στο δάσος κάτω στο λιμάνι.Τον κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά μου προσπαθώντας να αντισταθώ στην ακατανίκητη επιθυμία μου να ομολογήσω για άλλη μια φορά το αδιανόητο.Και κάπως έτσι χάιδεψα απαλά το φρεσκοσαπουνισμένο Atom Heart Mother ξεκινώντας από την δεύτερη πλευρά.Μόλις άρχισαν όλα.