Ειδικά όταν φυσάει ο Νοτιάς του Οκτώβρη
χτυπάνε επαναστάσεις, αλλαγές
και νομίζω ότι ο κόσμος ζεσταίνεται.
Λίγο πριν ξεκινήσει αυτό που λένε Ινδιάνικο Καλοκαίρι
η ελάχιστη τεστοστερόνη που μου άφησε το φύλο μου
μου γαμάει το μυαλό
και το χειρότερο
μου το παίρνει
από το χέρι
και με ξανακατεβάζει εκεί που μόνο εγώ δεν πρέπει να είμαι.
Μισό λεπτό. Ίσως τίποτα δεν γίνει κατανοητό αν δεν βάλεις αυτό που θες ν' ακούσεις και τολμήσεις παρακάτω:
Especially
when the October wind
With frosty
fingers punishes my hair,
Caught by
the crabbing sun I walk on fire
And cast a
shadow crab upon the land,
By the
sea's side, hearing the noise of birds,
Hearing the
raven cough in winter sticks,
My busy
heart who shudders as she talks
Sheds the
syllabic blood and drains her words.
Shut, too,
in a tower of words, I mark
On the
horizon walking like the trees
The wordy
shapes of women, and the rows
Of the
star-gestured children in the park.
Some let me
make you of the vowelled beeches,
Some of the
oaken voices, from the roots
Of many a
thorny shire tell you notes,
Some let me
make you of the water's speeches.
Behind a
pot of ferns the wagging clock
Tells me
the hour's word, the neural meaning
Flies on
the shafted disk, declaims the morning
And tells
the windy weather in the cock.
Some let me
make you of the meadow's signs;
The signal
grass that tells me all I know
Breaks with
the wormy winter through the eye.
Some let me
tell you of the raven's sins.
Especially
when the October wind
(Some let
me make you of autumnal spells,
The
spider-tongued, and the loud hill of Wales)
With fists
of turnips punishes the land,
Some let me
make you of the heartless words.
The heart
is drained that, spelling in the scurry
Of chemic
blood, warned of the coming fury.
By the
sea's side hear the dark-vowelled birds.
Τώρα βγες λίγο από την πόρτα των εύκολων εφαρμογών κι άνοιξε μιά κλειδαρότρυπα σε αυτό που θάθελες να ζούσες.
*Για τον ποιητή και τον ψεύτη
.png)
.png)
