Ειδικά όταν φυσάει ο Νοτιάς του Οκτώβρη χτυπάνε επαναστάσεις, αλλαγές και νομίζω ότι ο κόσμος ζεσταίνεται. Λίγο πριν ξεκινήσει αυτό που λένε Ινδιάνικο Καλοκαίρι η ελάχιστη τεστοστερόνη που μου άφησε το φύλο μου μου γαμάει το μυαλό και το χειρότερο μου το παίρνει από το χέρι και με ξανακατεβάζει εκεί που μόνο εγώ δεν πρέπει να είμαι. Μισό λεπτό. Ίσως τίποτα δεν γίνει κατανοητό αν δεν βάλεις αυτό που θες ν' ακούσεις και τολμήσεις παρακάτω:
Especially
when the October wind
With frosty
fingers punishes my hair,
Caught by
the crabbing sun I walk on fire
And cast a
shadow crab upon the land,
By the
sea's side, hearing the noise of birds,
Hearing the
raven cough in winter sticks,
My busy
heart who shudders as she talks
Sheds the
syllabic blood and drains her words.
Shut, too,
in a tower of words, I mark
On the
horizon walking like the trees
The wordy
shapes of women, and the rows
Of the
star-gestured children in the park.
Some let me
make you of the vowelled beeches,
Some of the
oaken voices, from the roots
Of many a
thorny shire tell you notes,
Some let me
make you of the water's speeches.
Behind a
pot of ferns the wagging clock
Tells me
the hour's word, the neural meaning
Flies on
the shafted disk, declaims the morning
And tells
the windy weather in the cock.
Some let me
make you of the meadow's signs;
The signal
grass that tells me all I know
Breaks with
the wormy winter through the eye.
Some let me
tell you of the raven's sins.
Especially
when the October wind
(Some let
me make you of autumnal spells,
The
spider-tongued, and the loud hill of Wales)
With fists
of turnips punishes the land,
Some let me
make you of the heartless words.
The heart
is drained that, spelling in the scurry
Of chemic
blood, warned of the coming fury.
By the
sea's side hear the dark-vowelled birds.
Τώρα βγες λίγο από την πόρτα των εύκολων εφαρμογών κι άνοιξε μιά κλειδαρότρυπα σε αυτό που θάθελες να ζούσες. *Για τον ποιητή και τον ψεύτη
Πάρε το μολύβι που δεν έχεις κι έλα να ζωγραφίσουμε μαζί Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις δεν υπάρχουν χωρίς το χρώμα Πάρε αυτό που θέλω ν'ακούσεις Κάτσε στο τραπέζι της γωνίας και δες τον κόσμο με το κεφάλι απαλά αφημένο στον αέρα μου Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις υπάρχουν μέσα στο χρόνο Ταξιδεύουν μπροστά Σαν το έπος που έρριξαν στο δρόμο. Μετά θα διαβάσουμε μαζί Χριστιανόπουλο Θα παίζει τη μουσική που του αρέσει Και θα ξυπνήσουμε στην Όμορφη Πόλη #not?
Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τα παιδιά που πήγαν άπατα, στο τρίγωνο του Ιστορικού Κέντρου, με βερμούδες.
Στα πρώτα χρόνια της LifO, ηθελημένα και συστηματικά, προβάλλαμε τα έργα και τις ημέρες των hipsters. Ήταν το πιο ζωηρό πράγμα της Αθήνας και ήταν οι περισσότεροι φίλοι μας. Το πράγμα, βέβαια, κάπου έμπαζε. Τα παιδιά ήταν εντάξει, ξύπνια, όμορφα, φανατικά για νέα πράγματα –αλλά τα έργα τους, για να το πω κομψά, δεν ήταν και για χόρταση: κάτι αναιμικές απόπειρες με ενδιαφέρον στάιλινγκ.
Το γεγονός ότι τόσος θόρυβος που δημιουργήθηκε δεν άφησε πίσω του ούτε ένα διαχρονικό τραγούδι, ούτε μια αξιομνημόνευτη εικόνα, κάτι ασφαλώς έχει να πει. Εκτός κι αν όλα γίνονταν για τη φάση της στιγμής. Που δεν νομίζω.
Υπήρχε πολλή σπουδαιοφάνεια και έπαρση στη hip σκηνή, πολλή θεωρία πίσω από κάθε μικρή χειρονομία. Ένιωθες ότι ανοίγεται το παραπέτασμα του ναού κι εμείς, τα media, κράζαμε Ωσαννά!
Πόσοι Ρεμπώ του Κέντρου δεν παρελάσανε από τις καημένες τις σελίδες μας, πόσοι Μπέηκον, πόσοι Radiohead! Και με τι τουπέ!
Καθώς περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια, άρχισε κι η σκηνή να απομαγεύεται. Αρχίσανε και τα παιδιά να εκδηλώνονται – εννοώ να τα βλέπουμε σε όλους τους αναβαθμούς του χαρακτήρα τους (όχι ότι ενδιαφέρει, αλλά, όσο να ‘ναι, σε επηρεάζει).
Eίχαν το στυλ του αποσυνάγωγου, του ερημίτη, του αγνού αντικαταναλωτή, ωστόσο ήταν μανούλες στο self promotion. Σχεδόν όλοι. Έκαναν τους ξαφνιασμένους από τη σκληρότητα της κοινωνίας, τους εν δυνάμει ποιητές που παίζουν τα τρυφερά τους βινύλια κάτω από τη συκομουριά του Πίτερ Παν, αλλά ήταν σχεδόν όλοι κιλεράκια, υπολογιστικοί στο έπακρον, μόνοι καβάλα στ’ άλογο.
Και επίσης, ενώ έκαναν τους ψαγμένους, ήταν στα βασικά αμόρφωτοι. Αδιάβαστοι. Όχι Όμηρο και Σαίξπηρ δεν ήξεραν, αλλά ούτε καν τον Σταντάλ και τον Φλωμπέρ, που τους συμπεριλαμβάνει. Αντιθέτως, είχαν αποστηθίσει οτιδήποτε περνιέται για σκοτεινό και απρόσιτο - μόνο αυτοί το έχουν ανακαλύψει, μόνο αυτοί το έχουν προσκυνήσει, μόνο αυτοί έχουν συλλάβει άμωμα τον μυστικό καυλό του. Ακόμα και ο λόξυγκας κάποιου που εσύ ΔΕΝ ήξερες, αρκούσε για να είναι "συγκλονιστικός, man". Λόξυγκες που τους πήρε ο άνεμος.
Σέβομαι τις εκκεντρικότητες κι έτσι έκανα τα στραβά μάτια όταν άκουγα ότι κάποιος που του παίρναμε συνέντευξη για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του (επειδή έχει κολλήσει δέκα αυτοκόλλητα σε τοίχους ή επειδή ενδέχεται να ολοκληρώσει το ορατόριό του και άμποτες να το ανεβάσει στο bandcamp) δεν ήθελε να δείξει το πρόσωπό του, όπως η Γκρέτα Γκάρμπο. Γιατί; Διότι είναι εξαιρετικά πολύτιμος! Τον κυνηγάει το FBI, αφότου έκαψε έναν κάδο γωνία Στουρνάρη και Πατησίων. Περιφρονεί τις αστικές φυλλάδες. Κρύβει μια κάποια θλίψη, όπως ο Σάλιντζερ.
Αλλά δεν ήταν αυτά που με έκαναν να μην κάνω τα στραβά μάτια πια και να πιστέψω ότι η φάση αργοσβήνει ή έσβησε. Ούτε καν η ελαφρά απώθηση, όταν τους είδα όλους να ομογενοποιούνται: όλοι μούσι, όλοι σπαστά ποδήλατα, όλοι skinny jean, όλοι γυαλαμπούκες κ.λπ. Ήταν η κρίση. Στο νεο περιβάλλον που διαμορφώθηκε, οι hipsters φάνηκαν αφόρητα παλίμπαιδες, απολίτικοι έως κυνισμού, άλαλα φλωράκια της καλλιγραφίας (αν και γεμάτοι τατουάζ).
Κι αφότου τα λεφτά σωθήκανε και το χαρτί ακρίβυνε, σκέφτεσαι δυο φορές σε ποιον θα δώσεις τον λόγο να μιλήσει.
Όταν επιτέλους μου ζήτησες να έρθω σπίτι σου εκείνο το βράδυ ήξερα αμέσως τι θα συμβεί. Με ρώτησες τι θάθελα να έχεις και χαμογέλασα κρυμμένη πίσω από την οθόνη του laptop μου ζητώντας μόνο πάγο. Βρήκα ένα κουτί της Drinkworks που μου είχε ξεμείνει από ένα παλιό δώρο που μου είχαν κάνει κι έβαλα μέσα όλα όσα χρειαζόμασταν: μιά κόκκινη πετσέτα, ένα μεγάλο βότσαλο που είχα κλέψει κάποτε από μια παραλία,δύο ποτήρια και τα βασικά για μαργαρίτες, αλάτι, ζάχαρη,ένα μεγάλο κομμάτι πικρή,σκούρα σοκολάτα και χοντρούς κόκκους μαύρο πιπέρι. Πήρα ταξί κι ήρθα στην ώρα μου. Έβαλα τα πράγματα στο τραπέζι της κουζίνας- νομίζω ότι τώρα ήξερες κι εσύ. Σου ζήτησα να περάσεις το αλάτι και τη ζάχαρη στο στόμιο των ποτηριών καθώς εγώ έφτιαχνα το μίγμα σε μια κανάτα που βρήκα στο ντουλάπι σου- πρέπει να έμενες μόνος πολύ καιρό-.Πήρα την κόκκινη πετσέτα,τύλιξα μέσα της τον πάγο και τον θρυμμάτισα με το μαύρο βότσαλο. Σε έβαλα να σερβίρεις τα ποτά ενώ έλιωσα τη σοκολάτα στο μπρίκι του καφέ σου- δεν σε φανταζόμουν να πίνεις ελληνικό αλλά προφανώς είχες κι εσύ ένα μπρίκι όπως έχουν όλοι.Την ανακάτεψα με τους κόκκους από το πιπέρι κι έβαλα μέσα το δεύτερο δάκτυλο του δεξιού μου χεριού. Την ώρα που σε πλησίαζα είδα στο βλέμμα σου την αγωνία για εκείνο το βράδυ.Ήξερες καλύτερα από εμένα πόσο παράταιρη ήταν αυτή η συνάντηση, πόσο δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, πόσο λάθος ήταν να έρθουν τα πράγματα έτσι. Σου έβαλα το δάκτυλο με την καυτή σοκολάτα στα χείλια χαϊδεύοντάς τα.Γέλασα καθώς το πιπέρι σου έκαιγε τη γλώσσα και πήρα κι εγώ λίγο από σένα. Από δίπλα κάποια παιδιά κάνανε πρόβες ένα κομμάτι,κάτι σε post punk.Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουνα σαν soundtrack. Και έτσι κύλησε η νύχτα μέ αλάτι, ζάχαρη, πιπέρι, πικρή σοκολάτα και πολύ αλκοόλ.
Είχα χωθεί πάλι εκεί μέσα κι έπαιζα αυτά που παίζω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Είχε πιάσει ζέστη κάτω κι οι άνδρες είχαν αρχίσει να βγαίνουν με λευκές φανέλλες κι ιδρωμένα μέτωπα. Στον Βράχο έψαξα μέρος να κοιτάω απέναντι.Είχαμε στα χέρια μας κομμάτια από το ημερολόγιο του Albert, σειρά-σειρά,λωρίδες ολόκληρες να ανεμίζουν στον αέρα που ερχόταν από τον Ατλαντικό.Κάτσαμε σε ένα βρώμικο καφενείο γεμάτο Αλγέριους ψαράδες. Ήσουν πολύ αταίριαστος εκεί και χρειάστηκε να καλύψω εγώ τις γυναικείες σου κινήσεις. Φοβήθηκες
Παίξτο ξανά- πιό δραματικά, βάλε στο τριακοστό ένατο λεπτό αυτό . Σε κοίταγα ανάμεσα στα νερά, δεν υπήρχε μουσική να ακούσω, άρχισα να καταλαβαίνω πως ανάμεσα σε σένα, εμένα και την πραγματικότητα δεν υπήρχε ούτε ένα active link, όλα ήταν βασισμένα στο πάχος των σύννεφων που μας φιλοξένησαν και τις λέξεις που κωδικοποιούσαν αυτά που λέγαμε για να μην μας καταλαβαίνουν οι άγγελοι δίπλα μας. Σιγά σιγά, η εικόνα σου άρχισε να θολώνει, έγινε password στους λογαριασμούς μου κι οι όρκοι μου χώθηκαν μέσα σε ερωτηματικά.Η σκηνή έχασε το χρώμα της και αποφάσισα να πιάσω κουβέντα με τους διπλανούς μου.
Σαν τα καράβια κι εσύ. Πας κι έρχεσαι με την άνεση του νόμιμου επισκέπτη.
Τύπου μωρό μου ξεφόρτωνα κάπου βόρεια
αλλά να που γύρισα κι έλα τώρα να τα βρούμε πριν την ξανακάνω κλπ κλπ.
Το χέρι σου ήταν βαρύ και μ'άρπαξε σέρνοντάς με από το πάνω στα χιόνια κι απο εκεί
κατευθείαν στο ψαράδικο του Manolo,πάλι πουτάνες γεμάτο ήταν εκεί μέσα.
Σου εξήγησα ότι αυτή η ιστορία δεν είχε ούτε αρχή ούτε τέλος, ήσουν απλά το μη νόρμαλ
ένα βράδυ που όλοι μιλάγαν για εκλογές, τίποτα παραπάνω παρά μια φαντασίωση σόουλ- μέητ- αλλά εσύ επέμενες να πιούμε και ποτά.
Ήταν πυκνό σκοτάδι εκεί μαλάκα μου, και λαμπύριζαν πράσινες φλόγες,υγρά
χυμμένα από το σπέρμα και τις σκόνες των ανδρών που δεν μίλαγαν άλλες γλώσσες.
Μετά εσύ κοίταγες τριγύρω, στη δική μου πόλη
κάτω από τα καλέμια που κράταγαν τα καράβια κι έτσι εγώ βρήκα ευκαιρία και ξέφυγα.
Έβαλα πολύ δυνατά ένα παλιό τέκνο κομμάτι, ξεσκόνισα τις σκέψεις μου, τράβηξα το χέρι μου και σώθηκα μέσα στα πιό ήμερα νερά της πιό ανήσυχης πόλης της καρδιάς μου.