Search This Blog

Tuesday, October 30, 2012

Όταν κοιμήθηκα με τον Ντύλαν


Ειδικά όταν φυσάει ο Νοτιάς του Οκτώβρη
χτυπάνε επαναστάσεις, αλλαγές
και νομίζω ότι ο κόσμος ζεσταίνεται.
Λίγο πριν ξεκινήσει αυτό που λένε Ινδιάνικο Καλοκαίρι
η ελάχιστη τεστοστερόνη που μου άφησε το φύλο μου
μου γαμάει το μυαλό
και το χειρότερο
μου το παίρνει
από το χέρι
και με ξανακατεβάζει εκεί που μόνο εγώ δεν πρέπει να είμαι.

Μισό λεπτό. Ίσως τίποτα δεν γίνει κατανοητό αν δεν βάλεις αυτό που θες ν' ακούσεις  και τολμήσεις παρακάτω:



Especially when the October wind
With frosty fingers punishes my hair,
Caught by the crabbing sun I walk on fire
And cast a shadow crab upon the land,
By the sea's side, hearing the noise of birds,
Hearing the raven cough in winter sticks,
My busy heart who shudders as she talks
Sheds the syllabic blood and drains her words.

Shut, too, in a tower of words, I mark
On the horizon walking like the trees
The wordy shapes of women, and the rows
Of the star-gestured children in the park.
Some let me make you of the vowelled beeches,
Some of the oaken voices, from the roots
Of many a thorny shire tell you notes,
Some let me make you of the water's speeches.

Behind a pot of ferns the wagging clock
Tells me the hour's word, the neural meaning
Flies on the shafted disk, declaims the morning
And tells the windy weather in the cock.
Some let me make you of the meadow's signs;
The signal grass that tells me all I know
Breaks with the wormy winter through the eye.
Some let me tell you of the raven's sins.

Especially when the October wind
(Some let me make you of autumnal spells,
The spider-tongued, and the loud hill of Wales)
With fists of turnips punishes the land,
Some let me make you of the heartless words.
The heart is drained that, spelling in the scurry
Of chemic blood, warned of the coming fury.
By the sea's side hear the dark-vowelled birds.


Τώρα βγες λίγο από την πόρτα των εύκολων εφαρμογών κι άνοιξε μιά κλειδαρότρυπα σε αυτό που θάθελες να ζούσες.

*Για τον ποιητή και τον ψεύτη





Sunday, October 21, 2012

Time Is Love

Πάρε το μολύβι που δεν έχεις κι έλα να ζωγραφίσουμε μαζί
Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις δεν υπάρχουν χωρίς το χρώμα
Πάρε αυτό που θέλω ν'ακούσεις
Κάτσε στο τραπέζι της γωνίας και δες τον κόσμο με το κεφάλι απαλά αφημένο στον αέρα μου
Τα όνειρα που νομίζεις πως θα κάνεις υπάρχουν μέσα στο χρόνο
Ταξιδεύουν μπροστά
Σαν το έπος που έρριξαν στο δρόμο.
Μετά θα διαβάσουμε μαζί Χριστιανόπουλο
Θα παίζει τη μουσική που του αρέσει
Και θα ξυπνήσουμε στην Όμορφη Πόλη
#not?


Thursday, October 4, 2012

Για μια στιγμή, θα γράψω μόνο για λίστες.Κακές, βρώμικες και μακριά από τα σύννεφά μου

Η #lista με τις 17* βρώμικες λίστες

*(Στα 70.000.000 ευρήματα ψάχνοντας το ''λίστα των'' στο Google)




  1. Η Λίστα Λαγκάρντ ή Φαλτσιάνι ή η λίστα των 1991.Η κορυφαία και κατηραμένη λίστα
  2. Η λίστα των 30
  3. Η λίστα των 33 που μάλλον μετά ξέπεσε στην αποκάτω λίστα 
  4. Η λίστα των 32 που είναι- μάλλον- αυτή που έγινε των 36
  5.  Η λίστα των 24 από τους 32 - παίζει κι έτσι
  6. Η λίστα των 36 (πολιτικών), αυτή με τα περισσότερα ευρήματα στο Google
  7. Η λίστα των μεγαλοοφειλετών
  8. Η λίστα των φοροφυγάδων
  9.  Η λίστα των ενόχων
  10.  Η λίστα των δικαστών
  11. Η λίστα των φτωχών
  12.  Η λίστα των ακινήτων Καρούζου
  13. Η λίστα των προς αξιοποίηση ακινήτων του ελληνικού δημοσίου
  14.  Η λίστα των 1040 συνταξιούχων του ΟΓΑ
  15. Λίστα των 150.000 (του ΙΚΑ) (αυτή που ζήλεψαν εκείνοι του ΟΓΑ)?
  16. Νέα λίστα-φωτιά: 54.000 Έλληνες με εμβάσματα 22 δισ. Ευρώ
  17. Και η πιό βρωμερή εξ όλων, αυτή των επώδυνων μέτρων που ακόμα παίζεται όταν όλοι μιλάνε για τις άλλες
Αν έχεις άλλη λίστα συμπλήρωσε εδώ.
Τα links επελέχθησαν τυχαία




Wednesday, October 3, 2012

Στην πένα της καρδιάς μου (3 γραμμούλες σχόλιο στον Στάθη)

Όσο η  πένα αρχίζει και ψάχνεται 
για το πόσο κάνει το μελάνι που την ματώνει
τόσο η αναπνοή της χάνει το χρώμα που της έδινε ζωή



***Οι hipsters της καρδιάς μας

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τα παιδιά που πήγαν άπατα, στο τρίγωνο του Ιστορικού Κέντρου, με βερμούδες.
Στα πρώτα χρόνια της LifO, ηθελημένα και συστηματικά, προβάλλαμε τα έργα και τις ημέρες των hipsters. Ήταν το πιο ζωηρό πράγμα της Αθήνας και ήταν οι περισσότεροι φίλοι μας. Το πράγμα, βέβαια, κάπου έμπαζε. Τα παιδιά ήταν εντάξει, ξύπνια, όμορφα, φανατικά για νέα πράγματα –αλλά τα έργα τους, για να το πω κομψά, δεν ήταν και για χόρταση: κάτι αναιμικές απόπειρες με ενδιαφέρον στάιλινγκ.

Το γεγονός ότι τόσος θόρυβος που δημιουργήθηκε δεν άφησε πίσω του ούτε ένα διαχρονικό τραγούδι, ούτε μια αξιομνημόνευτη εικόνα, κάτι ασφαλώς έχει να πει. Εκτός κι αν όλα γίνονταν για τη φάση της στιγμής. Που δεν νομίζω.

Υπήρχε πολλή σπουδαιοφάνεια και έπαρση στη hip σκηνή, πολλή θεωρία πίσω από κάθε μικρή χειρονομία. Ένιωθες ότι ανοίγεται το παραπέτασμα του ναού κι εμείς, τα media, κράζαμε Ωσαννά!

Πόσοι Ρεμπώ του Κέντρου δεν παρελάσανε από τις καημένες τις σελίδες μας, πόσοι Μπέηκον, πόσοι Radiohead! Και με τι τουπέ!

Καθώς περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια, άρχισε κι η σκηνή να απομαγεύεται. Αρχίσανε και τα παιδιά να εκδηλώνονται – εννοώ να τα βλέπουμε σε όλους τους αναβαθμούς του χαρακτήρα τους (όχι ότι ενδιαφέρει, αλλά, όσο να ‘ναι, σε επηρεάζει).

Eίχαν το στυλ του αποσυνάγωγου, του ερημίτη, του αγνού αντικαταναλωτή, ωστόσο ήταν μανούλες στο self promotion. Σχεδόν όλοι. Έκαναν τους ξαφνιασμένους από τη σκληρότητα της κοινωνίας, τους εν δυνάμει ποιητές που παίζουν τα τρυφερά τους βινύλια κάτω από τη συκομουριά του Πίτερ Παν, αλλά ήταν σχεδόν όλοι κιλεράκια, υπολογιστικοί στο έπακρον, μόνοι καβάλα στ’ άλογο.

Και επίσης, ενώ έκαναν τους ψαγμένους, ήταν στα βασικά αμόρφωτοι. Αδιάβαστοι. Όχι Όμηρο και Σαίξπηρ δεν ήξεραν, αλλά ούτε καν τον Σταντάλ και τον Φλωμπέρ, που τους συμπεριλαμβάνει. Αντιθέτως, είχαν αποστηθίσει οτιδήποτε περνιέται για σκοτεινό και απρόσιτο - μόνο αυτοί το έχουν ανακαλύψει, μόνο αυτοί το έχουν προσκυνήσει, μόνο αυτοί έχουν συλλάβει άμωμα τον μυστικό καυλό του. Ακόμα και ο λόξυγκας κάποιου που εσύ ΔΕΝ ήξερες, αρκούσε για να είναι "συγκλονιστικός, man". Λόξυγκες που τους πήρε ο άνεμος.

Σέβομαι τις εκκεντρικότητες κι έτσι έκανα τα στραβά μάτια όταν άκουγα ότι κάποιος που του παίρναμε συνέντευξη για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του (επειδή έχει κολλήσει δέκα αυτοκόλλητα σε τοίχους ή επειδή ενδέχεται να ολοκληρώσει το ορατόριό του και άμποτες να το ανεβάσει στο bandcamp) δεν ήθελε να δείξει το πρόσωπό του, όπως η Γκρέτα Γκάρμπο. Γιατί; Διότι είναι εξαιρετικά πολύτιμος! Τον κυνηγάει το FBI, αφότου έκαψε έναν κάδο γωνία Στουρνάρη και Πατησίων. Περιφρονεί τις αστικές φυλλάδες. Κρύβει μια κάποια θλίψη, όπως ο Σάλιντζερ.

Αλλά δεν ήταν αυτά που με έκαναν να μην κάνω τα στραβά μάτια πια και να πιστέψω ότι η φάση αργοσβήνει ή έσβησε. Ούτε καν η ελαφρά απώθηση, όταν τους είδα όλους να ομογενοποιούνται: όλοι μούσι, όλοι σπαστά ποδήλατα, όλοι skinny jean, όλοι γυαλαμπούκες κ.λπ. Ήταν η κρίση. Στο νεο περιβάλλον που διαμορφώθηκε, οι hipsters φάνηκαν αφόρητα παλίμπαιδες, απολίτικοι έως κυνισμού, άλαλα φλωράκια της καλλιγραφίας (αν και γεμάτοι τατουάζ).

Κι αφότου τα λεφτά σωθήκανε και το χαρτί ακρίβυνε, σκέφτεσαι δυο φορές σε ποιον θα δώσεις τον λόγο να μιλήσει.

Διαβάστε το σχετικό κομμάτι Ο αργός θάνατος του Αθηναίου hipster(μια συζήτηση με τον Δημήτρη Πολιτάκη)
 και πείτε μας τη γνώμη σας.

Thursday, August 9, 2012

Νύχτα με αλάτι, ζάχαρη, μαύρο πιπέρι και πικρή σοκολάτα

Όταν επιτέλους μου ζήτησες να έρθω σπίτι σου εκείνο το βράδυ ήξερα αμέσως τι θα συμβεί.
Με ρώτησες τι θάθελα να έχεις και χαμογέλασα κρυμμένη πίσω από την οθόνη του laptop μου ζητώντας μόνο πάγο.
Βρήκα ένα κουτί της Drinkworks που μου είχε ξεμείνει από ένα παλιό δώρο που μου είχαν κάνει κι έβαλα μέσα όλα όσα χρειαζόμασταν: μιά κόκκινη πετσέτα, ένα μεγάλο βότσαλο που είχα κλέψει κάποτε από μια παραλία,δύο ποτήρια και τα βασικά για μαργαρίτες, αλάτι, ζάχαρη,ένα μεγάλο κομμάτι πικρή,σκούρα σοκολάτα και χοντρούς κόκκους μαύρο πιπέρι.
Πήρα ταξί κι ήρθα στην ώρα μου.
Έβαλα τα πράγματα στο τραπέζι της κουζίνας- νομίζω ότι τώρα ήξερες κι εσύ.
Σου ζήτησα να περάσεις το αλάτι και τη ζάχαρη στο στόμιο των ποτηριών καθώς εγώ έφτιαχνα το μίγμα σε μια κανάτα που βρήκα στο ντουλάπι σου- πρέπει να έμενες μόνος πολύ καιρό-.Πήρα την κόκκινη πετσέτα,τύλιξα μέσα της τον πάγο και τον θρυμμάτισα με το μαύρο βότσαλο. Σε έβαλα να σερβίρεις τα ποτά ενώ έλιωσα τη σοκολάτα στο μπρίκι του καφέ σου- δεν σε φανταζόμουν να πίνεις ελληνικό αλλά προφανώς είχες κι εσύ ένα  μπρίκι όπως έχουν όλοι.Την ανακάτεψα με τους κόκκους από το πιπέρι κι έβαλα μέσα το δεύτερο δάκτυλο του δεξιού μου χεριού. 
Την ώρα που σε πλησίαζα είδα στο βλέμμα σου την αγωνία για εκείνο το βράδυ.Ήξερες καλύτερα από εμένα πόσο παράταιρη ήταν αυτή η συνάντηση, πόσο δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, πόσο λάθος ήταν να έρθουν τα πράγματα έτσι.
Σου έβαλα το δάκτυλο με την καυτή σοκολάτα στα χείλια χαϊδεύοντάς τα.Γέλασα καθώς το πιπέρι σου έκαιγε τη γλώσσα και πήρα κι εγώ λίγο από σένα.
Από δίπλα κάποια παιδιά κάνανε πρόβες ένα κομμάτι,κάτι σε post punk.Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουνα σαν soundtrack.
Και έτσι κύλησε η νύχτα μέ αλάτι, ζάχαρη, πιπέρι, πικρή  σοκολάτα και πολύ αλκοόλ.


Friday, May 11, 2012

Para Su Beso

Αυτό θα είναι σκοτεινό, όσο και το μέρος που έγινε.
Δεν θα έχει εικόνες, δεν θα έχει μουσική.
Πήγαινε πίσω από την πράσινη πόρτα, βάλε τα μάτια σου στη χαραμάδα και δες τι έγινε.Θολά, όσο κι η κρίση μας εκεί μέσα.
Είμαι ήδη κάτω και φυσάει αυτός ο δραματικός αέρας που ανά διαστήματα μου χαλάει τη ζωή.
Μάης και πάλι, βαρειά άνοιξη και κάνει κρύο ακόμα.Μπήκα στο Bolivar, είναι σχεδόν άδειο, 
μόνο τα παιδιά από τις ταράτσες φαίνονται αχνά μέσα σε λάθος καπνούς και φύλλα που πετάνε.
Δεν είναι μέρος για μένα, νομίζω για κανέναν μας, δεν έχει  τίποτα, μόνο ανορθόγραφα ποτά 
κι αυτή τη μυρωδιά της στάσιμης θάλασσας που μόνο έρωτα δεν φέρνει, 
κι αυτούς τους εξ ίσου στάσιμους γέροντες πόρνους συντηρητικούς 
που είναι βαλμένοι να μας εμποδίσουν.
Νομίζω συνέβη αμέσως αυτό που δεν θα συμβεί ποτέ.
Μέσα σε αυτό το βρωμερό σημείο της ιστορίας μας 
το μόνο που μπορώ να κάνω πριν συνεχίσω να γράφω αλλού και για άλλους 
είναι να σε τραβήξω και να σε βγάλω απ'έξω, απέναντι, μακριά.
Φόβος. Κοίτα τα φώτα στα καράβια απέναντι.Αν έχεις το εισιτήριο, είναι καλύτερα να πάμε μαζί.
Adore Me.

Sunday, April 29, 2012

The Fear

Είχα χωθεί πάλι εκεί μέσα κι έπαιζα αυτά που παίζω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Είχε πιάσει ζέστη κάτω κι οι άνδρες είχαν αρχίσει να βγαίνουν με λευκές φανέλλες κι ιδρωμένα μέτωπα.
Στον Βράχο έψαξα μέρος να κοιτάω απέναντι.Είχαμε στα χέρια μας κομμάτια από το ημερολόγιο του Albert, σειρά-σειρά,λωρίδες ολόκληρες να ανεμίζουν στον αέρα που ερχόταν από τον Ατλαντικό.Κάτσαμε σε ένα βρώμικο καφενείο γεμάτο Αλγέριους ψαράδες.
Ήσουν πολύ αταίριαστος εκεί και χρειάστηκε να καλύψω εγώ τις γυναικείες σου κινήσεις.
Φοβήθηκες
Παίξτο ξανά- πιό δραματικά, βάλε στο τριακοστό ένατο λεπτό  αυτό .
Σε κοίταγα ανάμεσα στα νερά, δεν υπήρχε μουσική να ακούσω, άρχισα να καταλαβαίνω πως ανάμεσα σε σένα, εμένα και την πραγματικότητα δεν υπήρχε ούτε ένα active link, όλα ήταν βασισμένα στο πάχος των σύννεφων που μας φιλοξένησαν και τις λέξεις που κωδικοποιούσαν αυτά που λέγαμε για να μην μας καταλαβαίνουν οι άγγελοι δίπλα μας.
Σιγά σιγά, η εικόνα σου άρχισε να θολώνει, έγινε password στους λογαριασμούς μου κι οι όρκοι μου χώθηκαν μέσα σε ερωτηματικά.Η σκηνή έχασε το χρώμα της και αποφάσισα να πιάσω κουβέντα με τους διπλανούς μου.







Wednesday, January 25, 2012

Για τον Theo και τους Έλληνες


Ποτέ δεν σκέφτηκα αυτό το blog 
με το ρόλο του καθαρτήριου, του ημερολόγιου, του υμνητή  μύθων, θρύλων  ή ηρώων  
ή και  
του νόμιμου υβριστή ανήθικων κι ανεγκέφαλων μετριοτήτων ως και τιποτένιων.
Αντίθετα για μένα ήταν η αφορμή για ένα μυστικό οδοιπορικό
στο ήρεμο λιμάνι του Buenos Aires και των χαρών του.
Όμως, σήμερα  πνίγομαι
κι αποφάσισα να πάρω το τραίνο μου
 ν' αφήσω τα σύννεφα που μ' έκρυβαν
και να κατέβω εδώ κάτω
φωνάζοντας.
Όταν έπεσε η χούντα
χίμηξαν όλοι να μαζέψουν πίσω, ξανά, τώρα,
όλες τις εικόνες, τις μουσικές και τις εμπειρίες που τους είχαν απαγορέψει.
Λιώσανε οι κόπιες των Ρώσων
ακούστηκαν δυνατά κρυφές μουσικές και στίχοι
διαβάστηκαν βιβλία πούχανε κρυφτεί σε υπόγεια
η πέρναγαν με ρίσκο από χέρι σε χέρι.
Κάπου εκεί ξεκίνησαν κάποιοι να κάνουν ταινίες που μίλαγαν 
για όλα αυτά που είχαν συμβεί,
εδώ, στην Ευρώπη, στον κόσμο,
κι ειδικά  για όλα όσα είχε χαράξει μέσα στη συλλογική μας συνείδηση
αυτό που έγινε στην  Ελλάδα μετά την κατοχή.
Τα βιβλία της ιστορίας ήταν άθλια,
όλα όσα ακούγονταν διαιρεμένα στα δύο,
κανείς δεν ήξερε την αλήθεια 
κι έτσι οι ποιητές βρήκαν πρόσφορο έδαφος να τα γράψουν όλα με τον δικό τους τρόπο.
Πήγα να δω τον Θίασο μια Κυριακή στις 4 η ώρα το μεσημέρι στον Δαναό.
Για να δω τι έλεγε για τα γεγονότα εκείνης της εποχής.
Ναι! Απορούσα πως ο κατάμεστος κινηματογράφος απολάμβανε  τη σκηνή με την Κοταμανίδου
 και το τσιγάρο.
Ναι, ξαναπήγα να δώ Αγγελόπουλο,τον Μέγα Αλέξανδρο,
στην Άνεση αυτή τη φορά, ένα Σάββατο μεσημέρι..
Ναι! βγήκα πριν τη μέση έξω κι έπινα μπύρες στο μπαρ  
περιμένοντας την υπόλοιπη παρέα.
Και ξαφνικά ένα βράδυ, 
εγώ,
λίγα χρόνια μετά,
 freak των ακόμα αγαπημένων μου Ταβιάνι
 κι έχοντας ήρωά μου τον Ακατόνε και Θεό τον δημιουργό του
είδα στην ΕΡΤ την Αναπαράσταση.
Κι είπα, μαλάκα μου έχω κάνει λάθος.
Και μετά ξανά τον Θίασο και τους Κυνηγούς και αργότερα 
στα πλαίσια του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μιά δύο άλλες.
Ναι, τον Μέγα Αλέξανδρο δεν άντεξα να τον  ξαναδώ ποτέ.
Ναι! διέκοψα τη σχέση μου με αρκετές ακόμα ταινίες του στη μέση.
Είμαι από αυτούς που κάποτε ήταν σινεφίλ.
Έχω δεί σχεδόν τα πάντα,
έχω δικό μου hashtag στο twitter,το  #tainiofagia, 
και  συχνά ξενυχτάω
σε βάρος της φρεσκάδας και λάμψης της επιδερμίδας μου
 για να  βλέπω ταινίες.
Ναι, ο Theo, δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης .
'Οπως δεν ήταν και πολλών άλλων.
ΌΜΩΣ,
περί ορέξεως κολοκυθόπιττα.
Η ιστορία δεν γράφεται με απόψεις του κάθε ανώνυμου θαμώνα της.
Ειδικά στην Τέχνη.
Υπάρχουν κάποια άτομα που  τάχτηκαν να τη γράψουν  
είτε κάποιοι γουστάρουν  είτε όχι.
Είναι αυτοί που πέρα από τη μνήμη και τη θλίψη του καθένα μας
 και τα ονόματά τους  
στις ταφόπλακες 
έχουν γραμμένα την ιστορία τους παντού στα διαβάσματα του κόσμου,
χτες, σήμερα, τώρα.
Ναι! μπορεί τα πλάνα του να ήταν λίγα, μεγάλα, βαρετά για πολλούς.
Ναι! μπορεί να ήταν ‘σκληρός’, ‘μίζερος’, ‘τσιγκούνης’ κι ‘υπερόπτης’!
Ναι, ίσως ,κι αυτό το έχουν πει και γράψει, να ήταν πράκτορας, η οτιδήποτε σχετίζεται με την υποτροφία  του ιδρύματος Φορντ. 
Σίγουρα, κάποιοι θα λένε ότι υπήρξε πρέσβης του Υπαρκτού η Ανύπαρκτου Σοσιαλισμού ή του Ιστορικού Συμβιβασμού ή, ή.

Σε αυτούς και κυρίως σε όσους τον κράξανε
ειδικά ΣΗΜΕΡΑ,
ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ,
καρφώνω
τη λάμψη στο βλέμμα του Marcello Mastroianni ένα  βράδυ  του 1987,
στο αεροδρόμιο της Ρώμης 
-όταν πέταγε να έρθει να συνεχίσει τα γυρίσματα μαζί του στην Αθήνα-
και την απάντηση στην ερώτηση πως θα τον περιέγραφε με μια λέξη:
''ιδιοφυία’.
Καρφώνω ακόμα
τα  διεθνή βραβεία του ,
τα λόγια και την αφοσίωση των πιστών συνεργατών του,
το θάρρος του να μιλά για την κατάντια της Αριστεράς,
την ένταξη του Θίασου σταθερά ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες όλου του κόσμου.
Και κυρίως καρφώνω αυτό που ο ίδιος  πραγματεύεται σε πολλές ταινίες του,
αυτό που  μας τρώει εδώ και πολλά χρόνια,
αυτό που γαμάει την ευκαιρία μας να προχωρήσουμε μπροστά
αυτό που με άλλα λόγια έγραψε ο Μακρυγιάννης τόσα χρόνια πριν.
Έλληνες!
Πού μας  αρέσει να τρώμε  τα παιδιά μας.
Να κράζουμε.
Να καίμε.
Ζηλιάρηδες, αχάριστοι,τεμπέληδες.
Σε αυτήν την κακή πλευρά του λαού που γεννάει Θρύλους και Μύθους
και που παίρνουν στο λαιμό τους ανεγκέφαλοι και τιποτένιοι
που βγάζουνε βρωμερά αστεία και hashtags τύπου΄ κακό ψόφο’
-ακόμα και στο θάνατο ενός Δημιουργού-
Καρφώνω
τις χιλιάδες δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου 
για έναν Έλληνα
που δεν την κοπάνησε βρε μαλάκες
κι έμεινε εδώ να κάνει αυτό που αγαπάει
εδώ που αγαπάει,
και την θλίψη της ανώνυμης κυρίας
στη Δ΄ Χειρουργική του Αττικού Νοσοκομείου
που κατάλαβε ότι πέθανε ένας  όχι τυχαίος Έλληνας
ΑΛΛΑ,
ένα ASSET,
΄χαρτί', 'κεφάλαιο'
κάποιον που θα βάλει το όνομα της χώρας μας ακόμα και μετά θάνατον
στα φεστιβάλ
στις στατιστικές
στα τρίβια
στην ίδια την ιστορία,
κάποιον που ίσως γίνει κάποτε
ο ίδιος ταινία
με την ιστορία ενός τελειομανούς 
που ακριβώς πριν πάρει το μόνο μεγάλο βραβείο που δεν είχε πάρει ακόμη,
το OSCAR,
έχασε τη ζωή του
ΕΝΔΟΞΑ
Καθώς καβάλησε το διάζωμα
Να πάει απέναντι
Σε ένα σκοτεινό, υγρό δρόμο
Μιας λαϊκής συνοικίας
Για να σιγουρευτεί ότι θα πάρει τα πάντα από αυτό το πλάνο:
Αυτό που είχε βαθειά
   Μες στο ντεκουπάζ της φαντασίας του.  

Saturday, December 31, 2011

The Man With The Lyrics

Σαν τα καράβια κι εσύ. Πας κι έρχεσαι με την άνεση του νόμιμου επισκέπτη.
Τύπου μωρό μου ξεφόρτωνα κάπου βόρεια
αλλά να που γύρισα κι έλα τώρα να τα βρούμε πριν την ξανακάνω κλπ κλπ.
Το χέρι σου ήταν βαρύ και μ'άρπαξε σέρνοντάς με από το πάνω στα χιόνια κι απο εκεί
 κατευθείαν στο ψαράδικο του Manolo,πάλι πουτάνες γεμάτο ήταν εκεί μέσα.
Σου εξήγησα ότι αυτή η ιστορία δεν είχε ούτε αρχή ούτε τέλος, ήσουν απλά το μη νόρμαλ 
ένα βράδυ που όλοι μιλάγαν για εκλογές, τίποτα παραπάνω παρά μια φαντασίωση σόουλ- μέητ- αλλά εσύ επέμενες να πιούμε και ποτά.
Ήταν πυκνό σκοτάδι εκεί μαλάκα μου, και λαμπύριζαν πράσινες φλόγες,υγρά 
χυμμένα από το σπέρμα και τις σκόνες των ανδρών που δεν μίλαγαν άλλες γλώσσες.
Μετά εσύ κοίταγες τριγύρω, στη δική μου πόλη
 κάτω από τα καλέμια που κράταγαν τα καράβια κι έτσι εγώ βρήκα ευκαιρία και ξέφυγα.
Έβαλα πολύ δυνατά ένα παλιό τέκνο κομμάτι, ξεσκόνισα τις σκέψεις μου, τράβηξα το χέρι μου και σώθηκα μέσα στα πιό ήμερα νερά της πιό ανήσυχης πόλης της καρδιάς μου.

Tuesday, December 20, 2011

#1 Icke Wieder -Paul Kalkbrenner


 Τελευταία  διαδρομή  από το Tresor στo Betty Ford Klinik  
φτύνοντας φωσφοριζέ ποτά 
και μετά αγκαλιά με την Helma
και τον γκόμενό της,
έναν Βραζιλιάνο ναυτικό που την είχε ερωτευτεί 
και της είχε τάξει εγχείρηση στην Καζαμπλάνκα,
στην ψαραγορά στο λιμάνι για μπύρες.
Φοράω στην πλάτη μου έναν βαρύ ταξιδιωτικό σάκο
του έχω κρύψει εκεί
όλες μου τις πίσω μέρες,
έχω βάλει μαύρα γυαλιά
-κρύβω πίσω τους όλο το σήμερα-
και στα αυτιά μου
έχω φυτέψει δυό τυρκουάζ ακουστικά.
Τα γεμίζω κάθε μέρα με τα βλέμματα περίεργων Φιλιππινέζων
στη διαδρομή
πάνω-κάτω
κάτω-πάνω
σφίγγοντας στα χέρια μου το 
που χύνεται στο αίμα μου από μέσα τους
σαν γιαλιστερές, κοφτερές  λωρίδες μαύρου βινύλιου.





Monday, December 19, 2011

#2 What Did You Expect From The Vaccines?- The Vaccines

Και μετά τον πόλεμο, τις σκληρές δηλώσεις, τους αφορισμούς, 
τα λόγια τα μεγάλα τα βρεγμένα από το αλκοόλ,
τα ταξίδια τα ατέλειωτα σε δρόμους που δεν έχεις ξαναπάει και δεν θα ξαναπάς,
τους θρήνους και τις σπαρακτικές μπαλάντες,
τους εμετούς, τα έπη και τα μελωδικά γλυφιτζούρια,
να βάλω κάτι άνετο.
Έναν Ύμνο:
απαλό, τρυφερό, νευρώδη, πειρακτικό,
με χαμόγελα, λίγη ντροπή,
σχεδόν καθόλου λουλούδια στα μαλλιά αλλά σαν νάρθε από τότε,
ίσως geeky,
σχεδόν ασέξουαλ και γι αυτό ερωτεύσιμο
κι εν πάσει περιπτώσει
ενθουσιαστικό όσο πρέπει για να κλείσει το μάτι στη γενιά που έρχεται
 και το αυριανό μου ολοσκότεινο νούμερο 1.