Blogovision 2023: Στο 12 μια βραδιά στο Heart O' Chicago Motel

                                                         From Buenos Aires' clouds I soared,

To Chicago's shores, a transient bird.

The Heart O' Chicago, a motel quaint,

Where weary souls find respite and rearrange.

 

I checked in, my room a humble space,

A place to rest, a place of grace.

Outside, a smoker, silhouetted tall,

Jaimie Branch, a jazz maestro, answering my call.

 

We sparked a conversation, our voices low,

Of jazz odysseys, where melodies flow.

Panama's rhythms, Taipei's allure,

A symphony of sounds, the night wore on.

 

A hunger pang arose, a craving acute,

For local fare, a taste to suit.

Barrelman Tavern, a beacon bright,

Where cheese curds and Four Roses played their part in the night.

 

Over cocktails, our discussions flowed,

Indonesia's experimental scene, the tale it bestowed.

Hours melted away, like clouds on the breeze,

Our laughter echoed, our spirits at ease.

 

The motel's embrace, a refuge so kind,

Where broken vinyl records the rhythm defined.

Giant clouds drifted, like dreams in the air,

A voice beckoned us, "Fly or die, oh so rare."

 

The dawn broke, a gentle embrace,

As we woke from dreams, our souls in a daze.

The Heart O' Chicago, a memory etched,

A night of music, stories, and souls connected.

Στο 12 η Jaimie Branch και το Fly or Die

 

Blogovision 2021 - 1971: Casta Diva

 

                                         Bach is the beginning and end of all music

                                                                                               Max Reger

Όσο η μεσαιωνική μουσική των τροβαδούρων επηρέασε την σύγχρονη folk άλλο τόσο η μουσική της Αναγέννησης, το μπαρόκ και ο ρομαντισμός επηρέασαν την σύγχρονη rock.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 60, οι πρωτοπόροι του rock, εμπνέονται από και πειραματίζονται με μελωδίες, φόρμες και όργανα που χρησιμοποιούσαν ανώνυμοι και παγκοσμίως γνωστοί μουσικοί και μουσουργοί από τον Μεσαίωνα και μετά, με το εκκλησιαστικό όργανο να αποτελεί το κλειδί που άνοιξε την πόρτα σε μεγάλες δουλειές της progressive rock  που θα μείνουν στην ιστορία για πάντα αλλά και στη  δημιουργία και τελική επικράτηση των synths και της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής.

Στην διαδρομή μας στην χρυσή χρονιά του 1971 συναντήσαμε μουσουργούς όπως τον Mussorgsky, Shostakovich, Stockhausen. 

Διεισδύοντας ακόμα βαθύτερα στην μουσική που γέννησε η υπεργόνιμη αυτή χρονιά βλέπουμε πως Αναγέννηση, Μπαρόκ και η ιδιοφυία του J.S. Bach υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες που επηρέασαν τους μουσικούς αυτής της εποχής από την περίοδο των σπουδών τους - για όσους σπούδασαν- ως και την περίοδο της πιο δημιουργικής τους περιόδου, με το 1971 να μετράει για πάνω από 10 σπουδαίες δουλειές που είναι εμπνευσμένες από τις μουσικές αυτές.

Θα σταθώ σε τρεις από αυτές. 

Το εύθραυστο και ριγμένο από κριτές και κοινό εκείνης της εποχής The Low Spark Of The High Heeled Boys των Traffic που συνδυάζει στοιχεία πρώιμης αναγέννησης με jazz, funk και folk φτιάχνοντας ένα υποδειγματικό έργο progressive rock 

Το αγαπημένο μου Fragile των Yes, με τον πολύ Rick Wakeman στα πλήκτρα και μία τολμηρή διασκευή του 3ου μέρους της 4ης Συμφωνίας σε Ε Minor του Brahms

και..το Stairway To Heaven, το εμβληματικό τραγούδι - θεωρείται από τα σπουδαιότερα και καλύτερα όλων των εποχών και όλων των ειδών μουσικής - που περιέχεται στο 4ο άλμπουμ των Led Zeppelin και του οποίου η εισαγωγή με την εξάχορδη κιθάρα και τις τέσσερεις φλογέρες βασίζεται πάνω στο Αναγεννησιακό στυλ.

Πενήντα χρόνια μετά στο νούμερο τρία της εικοσάδας μου μία γυναίκα. Η Kristin Hayter, γνωστή ως Lingua Ignota μία βασανισμένη και κακοποιημένη γυναίκα από την Καλιφόρνια που σήμερα ζει και δημιουργεί στo Chicago, με κλασικές σπουδές στη μουσική, πολυοργανίστρια, όπως πολλοί σπουδαίοι μουσικοί που έβαλαν τις βάσεις του είδους που εκπροσωπεί και με τεράστιο εύρος φωνής, έχοντας γράψει μίλια στην μελέτη του Μπαχ αλλά και της Όπερας ξορκίζει τους δαίμονές της, δίνοντάς μας ως νέα Casta Diva το σπαρακτικό Sinner Get Ready - έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς - σκληρό fusion κλασικής, avant garde και βορειοαμερικανικής folk, μία σύγχρονη, δραματική, σκοτεινή και πρωτοποριακή όπερα- εξορκισμό.

#04 Front 242 - Hamburg 87/Official Version (Live) 

#05 The Body – I’ve Seen All I Need To See 

#06 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air 

#07 Luis Vasquez – A Body of Errors 

#08 Enzo Kreft – Different World 

#09 Richard Dawson, Circle - Henki 

#10 Arab Strap- As Days Get Dark 

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations 

#12 Crawler – Idles 

#13 For Those I Love – For Those I Love 

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq 

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona 

#16 Liars - The Apple Drop 

#17 Jung Jaeil – The Squid Game 

#18 Xiu Xiu- OH NO 

#19 Blanck Mass - In Ferneaux 

#20 Jung Jaeil – Psalms

Blogovision 2018: Στο #16 μου experimental noise από το Σικάγο

Σε αυτό το κρίσιμο σημείο της μουσικής μου ηλικίας ποιος θα μου το έλεγε ότι θα άρχιζε να μου αρέσει ο θόρυβος.Κάτι που όμως εξηγείται από το γεγονός της σταδιακής εξοικείωσης της ακοής μου με το είδος, κυρίως λόγω αυτών που ακούνε κάποιοι από τους μουσικόφιλούς μου αλλά και της αστείρευτης δίψας μου για πειραματισμούς.

Το Broken Limbs Excite No Pity του Bruce Lamont  μιλάει με έναν σπαρακτικό, απέραντα σκοτεινό και υπνωτικά θορυβώδη τρόπο για  όλα όσα μπορεί να βασανίζουν την ψυχή ενός άνδρα, μέσα από τόνους και κραυγές που καταφέρνουν από το πρώτο κομμάτι να σε βάλουν στο τριπ να ακούς τον δίσκο σε λούπα.

Ένα πειραματικό αριστούργημα που - δεν ξέρω γιατί - δεν κατάφερε να κερδίσει παρά την ταπεινή θέση #16 στη λίστα μου.Το Goodbye Electric Sunday είναι τουλάχιστον συγκλονιστικό!

Τον δίσκο μου σέρβιρε το Release Radar του Spotify.

Άκουσέ τον δυνατά φορώντας ακουστικά ή πολύ δυνατά και χωρίς ακουστικά για να στείλεις όποιον ξενέρωτο σε ενοχλεί εκεί δίπλα

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch
#19 Kraus - Path
#20 Ital Tek - Bodied