.png)
Στο 1 ο Abdullah
Miniawy και οι Le Cri du Caire στο Le Cri du Caire
Showing posts with label jazz. Show all posts
Showing posts with label jazz. Show all posts
Wednesday, December 20, 2023
Saturday, December 9, 2023
Blogovision 2023: Στο 12 μια βραδιά στο Heart O' Chicago Motel
From Buenos
Aires' clouds I soared,
To
Chicago's shores, a transient bird.
The Heart
O' Chicago, a motel quaint,
Where weary
souls find respite and rearrange.
I checked in, my room a humble space,
A place to rest, a place of grace.
Outside, a smoker, silhouetted tall,
Jaimie Branch, a jazz maestro, answering my call.
We sparked a conversation, our voices low,
Of jazz odysseys, where melodies flow.
Panama's rhythms, Taipei's allure,
A symphony of sounds, the night wore on.
A hunger pang arose, a craving acute,
For local fare, a taste to suit.
Barrelman Tavern, a beacon bright,
Where cheese curds and Four Roses played their part in the
night.
Over cocktails, our discussions flowed,
Indonesia's experimental scene, the tale it bestowed.
Hours melted away, like clouds on the breeze,
Our laughter echoed, our spirits at ease.
The motel's embrace, a refuge so kind,
Where broken vinyl records the rhythm defined.
Giant clouds drifted, like dreams in the air,
A voice beckoned us, "Fly or die, oh so rare."
The dawn broke, a gentle embrace,
As we woke from dreams, our souls in a daze.
The Heart O' Chicago, a memory etched,
A night of music, stories, and souls connected.
Στο 12 η Jaimie Branch και το Fly or Die
Friday, December 9, 2022
O Καρντάσης
Στο 12 συναντάμε τον Τουρκο-Ελβετό Mehmet Aslan. Το The Sun Is Parallel είναι το ντεμπούτο του στη δισκογραφία και λειτουργεί ως teaser για τις επερχόμενες μεγάλες στιγμές αυτού του φιλόδοξου καλλιτέχνη. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι ο Μehmet χρησιμοποιεί αβανταδόρικα σπουδαίους μουσικούς, όπως η εκ των Tomaga προερχόμενη Valentina Magaletti στα τύμπανα ή ο πολύς του flamenco Niño de Elche στα φωνητικά, για να βγάλει κορυφαία κομμάτια που είναι σαν να μην έχεις ξανακούσει ποτέ ως τώρα κάτι παρόμοιο, ενώ οι μουσικές του είναι σαν να αιωρούνται, ταράζοντας τα ρεύματα, ανάμεσα στην jazz, την ψυχεδέλεια, το Τούρκικο folk, το groove και την ηλεκτρόνικα, υποβάλλοντάς με και δημιουργώντας μία ακατανίκητη διάθεση να πάω να αράξω κάπου να ακούω από τα μεγάφωνα έναν μουεζίνη να λέει τα δικά του και την κρίσιμη στιγμή να βάζω στη διαπασών το Tangerine Sun και να βυθίζομαι στον δικό μου δερβίσικο χορό.
Sunday, December 9, 2018
Blogovision 2018: Στο #12 μου χήρες, κηδείες κι ένα ακουστικό ''ντοκιμαντέρ'' jazz από την Αϊτή
Ο Avaton αγαπάει τον Θάνατο και την Μουσική αλλά ποτέ δεν περίμενε ότι θα υπάρξει δίσκος που θα είναι γραμμένος πάνω στον πόνο των άλλων.
Το Death in Haiti ανακάλυψα μια μέρα στο Bastard Vinyl . Αν και δεν είμαι και πολύ τζαζόφιλη κι ούτε πολύ των πνευστών, με προσέλκυσε αυτομάτως ο τίτλος σε συνδυασμό με την φωτογραφία του εξώφυλλου, κατάλαβα ότι είχε να κάνει με κηδείες. Έβαλα να ακούσω ενώ παράλληλα διάβαζα για τον δίσκο.
Ο πλήρης τίτλος του δίσκου είναι Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds
from Port au Prince και ο καλλιτέχνης που τόλμησε αυτό το πόνημα είναι ο Félix Blume.
Σύμφωνα με το tagline του δίσκου '' 15 dead, 15 funerals, 16 funeral processions, 1
procession with no dead, 5 churches, 1 cemetery, 1 wake'' - η όλη σύλληψη και η εκτέλεσή της αγγίζουν τα όρια του σουρεαλισμού, αλλά ο άνθρωπος έγραψε 15 ώρες ανθρώπινου πόνου με τον τρόπο που αυτός εκφράζεται στις κηδείες της Αϊτής, αποτυπώνοντάς τον σε έναν μοναδικό δίσκο γεμάτο θλίψη, λυγμούς και σπαρακτικές κραυγές που σκεπάζουν ή σκεπάζονται από ολοζώντανες και ενθουσιώδεις μελωδίες -ύμνους από αυτές που οι κάτοικοι του Port au Prince (πρωτεύουσας της Αϊτής) συνοδεύουν τους νεκρούς τους στον τάφο.
Πρόκειται για ένα μοναδικό ακουστικό ντοκουμέντο, ένα ακουστικό ντοκιμαντέρ jazz μουσικής, που ακόμα το ψάχνω σε βινύλιο - μέχρι να διαβάσω για τον δίσκο, είχε εξαντληθεί.
Άκουσε το Death in Haiti εδώ και ...ζωή σ'εμάς
Subscribe to:
Posts (Atom)