Χάος, pints και βρώμικο στο σπίτι ενός άγνωστου δίπλα στη Hacienda

In Manchester's vibrant heart, where music takes its stand,

Avaton strolled, a soul with spirit untamed.

Through Hacienda's labyrinthine halls he wandered,

Amidst the echoes of a night that danced and pondered.

 

Suddenly, a melody, a voice so clear and true,

"Souris, souris, souris, souris," it pierced the air, so blue.

Avaton turned, his eyes wide with delight,

To find the source of this enchanting night.

 

A stranger stood there, arms outstretched, a grin so wide,

Inviting Avaton into his humble abode inside.

Through a doorway they ventured, into a haven of warmth,

Where laughter and chatter filled the air and filled the form.

 

Avaton's thirst grew, an insatiable thirst,

As he joined the stranger in this underground work.

The man produced a bottle, its liquid dark and deep,

A local brew, a secret kept.

 

They poured, they drank, their voices rising high,

Their laughter echoing through the night, beneath the city's sky.

The black pudding, greasy and savory,

A local delicacy, fueling their revelry.

 

Outside, the city buzzed, a cacophony of sound,

As people ran in the streets, their voices echoing around.

"Souris, souris, souris, souris," they chanted with glee,

Their voices blending, a chorus, a vibrant harmony.

 

But within the haven, peace and camaraderie reigned,

Avaton and his newfound friend, their spirits unrestrained.

Throughout the night, they revelled, their spirits unbound,

In this impromptu gathering, where joy was found.

 

The turntable spun, Mandy, Indiana's melodies,

Their anthems of chaos, a symphony of glee.

Avaton's spirit soared, his heart ablaze with fire,

As he sang along to the band he held so dear.

Στο 9 το χαοτικό '' I've seen a way'' των Mandy, Indiana

 

Blogovision 2021 - 1971: Fire! There' s a Riot Goin On

 Revolution Will Not Be Televised

                             Gil Scott - Heron

To 1971 ο πόλεμος του Βιετνάμ, οι αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η άνοδος του κινήματος Black Power ''οπλίζουν'' τις φωνές, τους στίχους και τις νότες των Αφροαμερικανών αλλά και όλων των καταπιεσμένων μειονοτήτων των ΗΠΑ. Οι συνθήκες ωριμάζουν. Δημιουργούνται και κυκλοφορούν, με τεράστια επιτυχία  στις περισσότερες περιπτώσεις, αριστουργήματα της soul, του funk και της R&B σκηνής, πολλά εκ των οποίων έχουν έντονα πολιτικά μηνύματα και ξεσηκώνουν ακόμα και σήμερα τους συνειδητοποιημένους κι ενάντια στο κατεστημένο ακροατές.

Ο Marvin Gaye κυκλοφορεί το What's Going On, ένα εμβληματικό concept album, το για πολλούς καλύτερο όλων των εποχών! Ο εριστικός και αισθησιακός πολυοργανίστας Sly με την μπάντα του Sly and The Family Stone κάνουν το breakthrough με το There's A Riot Goin On συνδυάζοντας με πρωτοποριακό τρόπο στοιχεία funk, ψυχεδέλειας, και avant soul  και χρησιμοποιώντας τα πρώτα και σχεδόν πρωτόγονα drum machines, overdubbing και μιξαρίσματα με αποτέλεσμα να θεωρούνται πρόδρομοι του hip hop.

Steve Wonder, Bob Μarley, Al Green, Earth Wind and Fire, o ριζοσπάστης Curtis Mayfield με το αγαπημένο μου Roots  και δεκάδες ακόμη μουσικοί δημιουργούν μία σχολή - κίνημα που πραγματικά αλλάζει τον ρου της ιστορίας - και όχι μόνο της μουσικής.

Όμως. Όμως αυτό που πραγματικά είναι αδιανόητο για την εποχή και επηρέασε όλες τις μουσικές εξελίξεις από τότε και μετά είναι η εγγραφή και κυκλοφορία του πρώτου RAP κομματιού στην ιστορία της μουσικής. Gil Scott - Heron: Revolution Will Not Be Televised.

Με αυτήν την λογική ακούμε σήμερα τον The Bug και όλα όσα πρεσβεύει για μία ανθρώπινη κοινωνία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το πως μπορούμε να τα διεκδικήσουμε μέσω των ήχων της θορυβώδους, βιομηχανικής, ραπ, ηλεκτρονικής μουσικής του.

Fire στο νούμερο 1 μου και άντε και του χρόνου!

#01 The Bug - Fire

#02 The Underground Youth – The Falling

#03 Lingua Ignota – Sinner Get Ready

#04 Front 242 - Hamburg 87/Official Version (Live)

#05 The Body – I’ve Seen All I Need To See

#06 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air

#07 Luis Vasquez – A Body of Errors

#08 Enzo Kreft – Different World

#09 Richard Dawson, Circle - Henki

#10 Arab Strap- As Days Get Dark

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations

#12 Crawler – Idles

#13 For Those I Love – For Those I Love

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil – Psalms

 

 

 

Blogovision 2021: Στο Νο 2 του Γεράσιμου The Body - I've Seen All I Need To See

The Body is a prolific musical force whose creativity is matched only by the astonishing weight of their sound. Duo Lee Buford and Chip King have established their own musical language that reimagines how rhythm, dynamics, and sonics can shape or dismantle song structure. Over the course of two decades, the duo has consistently challenged assumptions and defied categorization, redefining what it means to be a heavy band. On their new album, The Body are again pushing limits and testing the boundaries of the studio to explore the extremes and microtonality of distortion to find its maximal impact. I’ve Seen All I Need To See is The Body at their most incisively bleak, a towering monolith of noise.

I’ve Seen All I Need To See marks both a return and departure for The Body. In contrast to the electronic-centric instrumentation and production-heavy arrangements of previous albums and Buford’s work in Sightless Pit, this album is focused on their core live sound: Buford’s booming, resolute drums paired with King’s obliterated guitar and howl. Following albums with extensive guest performances and acclaimed collaborations with Thou, Uniform, Full of Hell, and more, I’ve Seen All I Need To See is almost entirely the core duo. Guests vocalist/pianist Chrissy Wolpert and vocalist Ben Eberle are used very sparingly. Course, bristling distortion contorts every instrument, with samples of spoken word, cymbals, toms and King’s already noxious tone emerging from layers of feedback. The myriad of tonal interplays, captured in detail, has a movement all its own. The Body, together with engineer Seth Manchester of Machines With Magnets, capture the complexities of distorted sound in stunning detail. The clarity and the cacophony exceed anything they've created before, morphing desolate, festering soundscapes into an exhilarating sonic universe.

I’ve Seen All I Need To See demonstrates not only The Body’s fearless spirit and vicious edge, but their intellectual musical heft through its explorations of distorted sound and the power of distorted sounds’ interplay. Composer Roger Johnson said “Noise is power, but is generally represented as negative, chaotic, dangerous, violent, when it comes... from those marginalized from power. Noise is also an expression of freedom, a ‘liberation of sound.’” The Body are sound liberators capable of mining and extracting remarkable details from the most manipulated and distorted sound sources. I’ve Seen All I Need To See is a groundbreaking work and an ecstatic listen, whether seen as a testament to catharsis in oblivion, an opus of inexorable dread or a wholly liberating adventure.

LISTEN

No. 03 Senyawa vs Black To Comm - Alkisah Versi Hitam

No. 04 The Body and BIG|BRAVE - Leaving None But Small Birds

No. 05 Slikback - Melt

No. 06 Backxwash - Ι Lie Here Buried With My Rings and My Dresses

No. 07 Dalhous - The Composite Moods Collection Vol.2: Point Blank Range

No. 08  Ryan Adams - Big Colors

No. 09  BIG|BRAVE - Vital

No. 10 Rey Sapienz and the Congo Techno Ensemble - Na Zala Zala

No. 11 Moin - Moot!

No. 12 Operant - Traumkörper

No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air

Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I

No. 15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula

Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona

Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates

Νο. 18 Scorn – The Only Place

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

 

Blogovision 2021 - 1971: Woman Is The Nigger Of the World

 

Woman is the nigger of the world
Yes, she is, think about it
Woman is the nigger of the world
Think about it, do something about it

We make her paint her face and dance
If she won't be a slave, we say that she don't love us
If she's real, we say she's trying to be a man
While puttin' her down, we pretend that she's above us

You know, woman is the nigger of the world, yeah
If you don't believe me, take a look at the one you're with
Woman is the slave to the slave
Ah, yeah, if you believe me, scream about it

We make her bear and raise our children
And then we leave her flat for being a fat old mother hen
We tell her, home is the only place she should be
Then we complain that she's too unworldly to be our friend

Well, now, woman is the nigger of the world, yeah, she is
If you don't believe me, take a look at the one you're with
Woman is the slave to the slave
Yeah, if you believe me, you better scream

We insult her every day on TV
And wonder why she has no guts or confidence
When she's young we kill her will to be free
This is the one that I can never remember
But you get the message anyway

You know that woman is the nigger of the world
Yes, she is, if you don't believe me, take a look at the one you're with
Woman is the slave to the slave
Yeah, Connely was right, we scream it

We make her paint her face and dance
We make her paint her face and dance
We make her paint her face and dance

You know, we make her paint her face and dance
Dance, dance, dance, dance, dance, dance
We make her paint her face and dance

Το 1969 o John και η Yoko δίνουν συνέντευξη στο περιοδικό Nova και φωτογραφίζονται για το εξώφυλλό του. Η Yoko δίνει τον τίτλο: Woman Is The Nigger Of The World.

Είναι μαθηματικά βέβαιο πως αν διαβάσεις αυτούς τους στίχους σήμερα και δεν ξέρεις πότε γράφτηκαν μπορεί να νομίζεις ότι γράφτηκαν φέτος για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο και και στην Ελλάδα στις γυναίκες. Μόνο στην Ελλάδα και μόνο φέτος μετράμε 17 γυναικοκτονίες μέχρι στιγμής - τις έφαγαν είτε γιατί αρνήθηκαν να τους κάτσουν, είτε γιατί θέλησαν να φύγουν, είτε γιατί απλά τους γύρισαν το μάτι.

Δεν είμαι από αυτές που τριγυρνάνε στα φόρα μιλώντας για τα δικαιώματα της γυναίκας. Πέρασα από εκεί μετά την χούντα, όταν παλεύαμε για τα στοιχειώδη στην ΟΓΕ με την Μελίνα και τις άλλες. Πιστεύω πλέον πως είναι ξεκάθαρα θέμα παιδείας- πως μας μεγαλώνουν και πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Αν ο άντρας μεγαλώνει με αμέτι μουχαμέτι να γίνει ''μάγκας'', ''παντελονάτος'' και ''γαμιάς'', αυτό θα γίνει και θα αμυνθεί ενάντια σε οτιδήποτε κι οποιονδήποτε αμφισβητήσει αυτές του τις ''ποιότητες'' - όσο πιο κομπλεξικός τόσο πιο επιθετικός.

Όσο η πολιτεία μας δεν κάνει, και εμείς δεν απαιτούμε, θεμελιώδεις αλλαγές στην καθημερινότητα, άνδρες και γυναίκες θα μεγαλώνουν συνηθίζοντας τα απαράδεκτα που ακούγονται για τις γυναίκες στην εκκλησία την ώρα του γάμου, υπογράφοντας δηλώσεις που ζητούν υπογραφή Ο/Η δηλ... , αναφέροντας πάντα πρώτα το αρσενικό άρθρο, έχοντας λέξεις που τα άρθρα τους είναι Ο/Η, πχ Ο/Η  υπάλληλος, βλέποντας το όνομα του άνδρα πριν της γυναίκας στις φορολογικές δηλώσεις και τα δημόσια έγγραφα, δίνοντας σε αιτήσεις μόνο το όνομα του πατέρα ή και των δύο γονέων αλλά με πρώτο του πατέρα κ.ο.κ και άρα μεγαλώνοντας με τον άνδρα να νομίζει ότι έχει κάτι παραπάνω από τη γυναίκα.

Το 1971 πήγαινα σε σχολείο θηλέων, στις Καλόγριες. Πατρίς - Θρησκεία- Οικογένεια η φάση αλλά κάτι τα βιβλία που διάβαζα, κάτι τα ποιήματα, κάτι η αχαλίνωτη φαντασία μου και κυρίως η μουσική, μου είχαν φουσκώσει τα μυαλά κι ήθελα να ζήσω το Καλοκαίρι της Αγάπης και όλα όσα πρέσβευε αυτό κι ας ήταν περσινά, ξινά σταφύλια. 

Η μουσική όμως είχε ήδη περάσει σε μία πιο άγρια - λιγότερα λουλούδια κι έρωτες, περισσότερη δράση- φάση.

Μία αφροαμερικανή κομμουνίστρια συγγραφέας, πολιτικός, ακτιβίστρια, η Angela Davis, γίνεται πηγή έμπνευσης εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών και καταπιεσμένων μειονοτήτων σε όλο τον κόσμο μιλώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα της γυναίκας.

Η μουσική ως τότε είχε αρκετές γυναίκες - κορυφαίες φωνές στην ιστορία της - με σπουδαία τραγούδια και άλμπουμ στο ενεργητικό τους. Όμως, το 1971 είναι η πρώτη χρονιά που κυκλοφόρησαν τόσα πολλά άλμπουμ από γυναίκες συνθέτες και τραγουδοποιούς και μάλιστα άλμπουμ που έμειναν στην ιστορία όχι μόνο γιατί έβαλαν τη σφραγίδα τους στην εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής επηρεάζοντας ακόμα και σήμερα πάρα πολλούς καλλιτέχνες αλλά και γιατί έβαλαν τις γυναίκες ισότιμα στo studio, στα charts, στα live και στα line ups και φυσικά στις δισκοθήκες μας.

Είχαμε επιτέλους την δικιά μας  Aretha, Buffy, Carly, Carol, Janis, Joni, Joan, Melanie, με τις δικές τους συνθέσεις, τα δικά τους τραγούδια, τις δικές τους ανησυχίες, όνειρα και ευαισθησίες, τους δικούς τους στίχους που έδωσαν πνοή στα δικά μας όνειρα και τις δικές μας αγωνίες.

Jazz, Rock, Soul, Blues, Folk, Country, Pop, καμία άλλη χρονιά και ποτέ πριν και μετά από το 1971 δεν ήταν τόσο γόνιμη σε μουσικά αριστουργήματα φτιαγμένα ή/και ερμηνευμένα από γυναίκες, κυρίως τραγουδοποιούς, με τόσο έντονη επίδραση όχι μόνο στη μουσική αλλά και στον αγώνα για τα ανθρώπινα και γυναικεία δικαιώματα - ακόμα και φέτος που υπάρχουν πάρα πολλά και καλά γυναικεία άλμπουμ, πολλά εκ των οποίων είναι ήδη μέσα στις ανά τον κόσμο λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2021 όπως και στην δική μας, της Blogovision.

Στο έξι μου η ποιήτρια ράπερ και ακτιβίστρια Camae Ayewa aka Moor Mother, co- leader των Irreversible Entanglements με έναν προσωπικό, σκοτεινό δίσκο πειραματικής μουσικής που συνδυάζει στοιχεία rap, jazz και noise και αγγίζει, με εύπεπτο -κατά την δημιουργό του -τρόπο τα θέματα της μάχης, της ελπίδας και της ανάγκης για αλλαγή.

Έφτιαξα μία playlsit με τα οκτώ (8) καλύτερα κατά τη γνώμη μου γυναικεία άλμπουμ από το 1971, τοποθετημένα με την χρονολογική σειρά που κυκλοφόρησαν και τελευταίο στη σειρά το φετινό Black Encyclopedia of the Air της Moor Mother. Για εισαγωγή το πάντα επίκαιρο Woman Is The Nigger of the World του John και της Yoko.

 

#07 Luis Vasquez – A Body of Errors

#08 Enzo Kreft – Different World

#09 Richard Dawson, Circle - Henki

#10 Arab Strap- As Days Get Dark

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations

#12 Crawler – Idles

#13 For Those I Love – For Those I Love

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil – Psalms

 

 

 

Blogovision 2021: To #19 του Γεράσιμου Alexis Marshall - House of Lull House of When

"This is a brave album that demands, and gets, your complete attention by grabbing you by your collar and doesn’t let go for forty-two minutes. It’s an album that fans of Daughters will delight in, but it’s also an album that you need no previous knowledge to enjoy. Don’t let the title put you off. There are no lulls, or whens, just glorious sounds to explore." Nick Roseblade via The Quietus

LISTEN

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

 

Blogovision 2020: Το 6

Στο 6 Τρόμος και Θόρυβος από το ντουέτο Haus Arafna και το Asche. 

Αν το 2020 είχε ήχο θα ήταν αυτός.

Άκου το εδώ. Αν αντέχεις

#07 Murder For A Beat – Strawberry Pills

#08 Proto Tekno (Remixes) – Kooba Tercu

#09 Passovers - Sex Swing

#10 Soundtracks: Equals Sessions - Apparat

#11 Night Melody/Articulation – Rival Consoles

#12 Mood - Rødhåd

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

 

Blogovision 2018: Στο #4 καθαρό και ξάστερο experimental κατευθείαν από την Αμερική

 Ο ορισμός του experimental σε ένα στριφνό - μόνο για μύστες - μουσικό ανοσιούργημα

Μα ποιος σοβαρός άνθρωπος, έστω και για ένα κομμάτι ψωμί, θα δεχτεί να βαθμολογήσει μία τέτοια δουλειά με έναν βαθμό που δεν είναι του ύψους ή του βάθους αλλά ένα 6,2?  

Με ποια κριτήρια μπορείς να βαθμολογήσεις έναν τέτοιο δίσκο (και πόσες φορές άντεξε να τον ακούσει ο κριτής ώστε να πει τελικά ότι είναι κακός, έστω μέτριος, για 6,2 κι όχι για 6,1 ή 7,4)?  Τι είναι σεισμός ή άνεμος για να μετριέται σε δεκαδικά ο ακραίος πειραματισμός? 

Το Rainbow Mirror είναι η τρίτη και τελευταία εμφάνιση του Dominick Fernow στην 10άδα μου και η μοναδική του ως Prurient. Είναι ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησε μετά την περσινή Blogovision και τον οποίο είχα για πολλούς μήνες για το #1 μου, μέχρι που σπρώχτηκε στο μεσοβέζικο 4 γιατί με συνεπήραν περισσότερο αυτοί οι τρείς - πιο εύκολοι ακουστικά - δίσκοι που θα ακολουθήσουν.

Πρόκειται για μία δουλειά που ξεδιπλώνεται  σε 6 LP -πάντα από την Hospital Productions- και που για μένα είναι ο ορισμός του experimental. Εν προκειμένω με μπόλικες δόσεις noise,drone,industrial και ambient - δηλαδή ο Fernow σε όλο του το μεγαλείο. Απροσδιόριστης προέλευσης ήχοι, καμπάνες σαν από κάποιο γοτθικό ναό τον Μεσαίωνα, έρεβος και οι νότες της βροχής, πτώματα που σιγομουρμουρίζουν, Βούδες και σεξουαλικές αναφορές σε ένα ατονικό στην μεγαλύτερη διάρκειά του έργο που όμως επικοινωνεί μαζί σου χωρίς να κλιμακώνεται και χωρίς να χρειάζεται κάποιο (ανύπαρκτο ευτυχώς) λιμπρέτο.

Άκου τον μακριά από τον κόσμο 

#05 Restive Plaggona  - Bonded Labor

#06 KIDS SEE GHOSTS – Kids See Ghosts

#07 Rainforest  Spiritual Enslavement – Red Ants Genesis

#08 KYO  w/ Jeuru – All The Same Dream

#09 ΛΕΞ – 2ΧΧΧ

#10 Ancient Methods – The Jericho Records

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #16 μου experimental noise από το Σικάγο

Σε αυτό το κρίσιμο σημείο της μουσικής μου ηλικίας ποιος θα μου το έλεγε ότι θα άρχιζε να μου αρέσει ο θόρυβος.Κάτι που όμως εξηγείται από το γεγονός της σταδιακής εξοικείωσης της ακοής μου με το είδος, κυρίως λόγω αυτών που ακούνε κάποιοι από τους μουσικόφιλούς μου αλλά και της αστείρευτης δίψας μου για πειραματισμούς.

Το Broken Limbs Excite No Pity του Bruce Lamont  μιλάει με έναν σπαρακτικό, απέραντα σκοτεινό και υπνωτικά θορυβώδη τρόπο για  όλα όσα μπορεί να βασανίζουν την ψυχή ενός άνδρα, μέσα από τόνους και κραυγές που καταφέρνουν από το πρώτο κομμάτι να σε βάλουν στο τριπ να ακούς τον δίσκο σε λούπα.

Ένα πειραματικό αριστούργημα που - δεν ξέρω γιατί - δεν κατάφερε να κερδίσει παρά την ταπεινή θέση #16 στη λίστα μου.Το Goodbye Electric Sunday είναι τουλάχιστον συγκλονιστικό!

Τον δίσκο μου σέρβιρε το Release Radar του Spotify.

Άκουσέ τον δυνατά φορώντας ακουστικά ή πολύ δυνατά και χωρίς ακουστικά για να στείλεις όποιον ξενέρωτο σε ενοχλεί εκεί δίπλα

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch
#19 Kraus - Path
#20 Ital Tek - Bodied   

Blogovision 2018: Στο #19 μου Shoegaze από το Brooklyn

Τι θα είμασταν χωρίς το Shoegaze?

Το Path του Kraus είναι τόσο αυθεντικό και γλυκά θορυβώδες Shoegaze που για να το βάλω στην 20άδα μου έλεγξα επανειλημμένα ότι έχει πρωτοκυκλοφορήσει το 2018 κι όχι στις αρχές των 90ς.Ο δε μάστορας εκ Brooklyn ορμώμενος έκανε τα πάντα για να με μπερδέψει, δεν πρόκειται για μπάντα, στο Path όλο αυτό που ακούγεται και σε ταξιδεύει  στο σκοτεινό,απόμακρο διάστημα δεν είναι αποτέλεσμα δουλειάς μιας καλοκουρδισμένης μπάντας, αλλά το ταξίδι ενός Ανθρώπου - Ορχήστρα, του Will Kraus, στο μονοπάτι του Shoegaze. 

Το Path ανακάλυψα ακολουθώντας το tag ''noise'' στο bandcamp  

Άκουσέ το εδώ 

#20 Ital Tek - Bodied

Από την Νάνα Μούσχουρη στο #11 σε 5 εύκολα κομμάτια κι ένα gif

Το πρώτο τραγούδι που θυμάμαι να μου άρεσε μικρό και με παρακίνησε να ακούω μουσική ήταν το πως το λεν πως το λεν, αυτό

Μετά στη Mustang του Θείου Βασίλη άρχισα να ακούω και ξένα

Μετά στο πάρτυ του Θείου Αλέκου προχώρησα λίγο πιο βόρεια

Μετά στις Καλόγριες άρχισα να γουστάρω κι άλλα

Και μετά ο Πετρίδης μου γνώρισε τον Ziggy

Ακριβώς σε εκείνο το σημείο χρονικά και σε συνδυασμό με την προηγούμενη πορεία η μαθηματική εξίσωση της άνεσης των αυτιών μου και του περιπετειώδους του χαρακτήρα μου Μ= Α(α) * Π(χ) με οδήγησαν πολλά χρόνια μπροστά.
2014, Primavera Sound, Bowers & Wilkins + Boiler Room

Με βλέπεις? Ούτε εγώ. Είμαι εκεί με τον Γεράσιμο και τραβάω τον Prurient που παίζει μουσική χτυπώντας το κεφάλι του στην κονσόλα και τα ηχεία.

Είναι τόσο επικός, τόσο σπαρακτικός και τόσο ιδιοφυώς εγκεφαλικός που κάθε του δίσκος είναι μια σπουδαία δήλωση για την Ζωή, μέσα στο κεφάλι του , μέσα στο δικό μου και τώρα στους παγωμένους Καταρράκτες του Νιαγάρα.

Άκου ολόκληρο έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς ή έστω προσπάθησε.

Στο 11 μου ο Prurient και το Frozen Niagara Falls

#11 Prurient - Frozen Niagara Falls

#12 FAUVE ≠ Vieux Frères (Partie II)

#13 Death Grips - Jenny Death

#14 The Underground Youth - Haunted
#15 Ghostpoet - Shedding Skin

#16 Vessels - Dilate

#17 The KVB - Mirror Being
#18 Inventions – Maze Of Woods

#19 Black Egg - Melencolia

#20 Bruhma - NRTRNSMTTR

Στο #13 μου To Γαϊτανάκι του Θανάτου

Out of the shadows barrage of witch tongue
Cobra spit over apocalyptic cult killer cauldron smoke
Stomp music seriously - yah
It goes, it goes, it goes, it goes...
Guillotine - yah
Can't stop the groove lics jaws clear off them locks relentless raw movement
Fit to knock you from here to that g-spot body rock connected
To everything you want, ever did want
We got it why not come get it, stick your head in that hole
And watch me drop this cold guillotine death sentence - yah

Ένα τρελό γαϊτανάκι θανάτων ειδώλων μιας εποχής που θα νοσταλγώ για πάντα και που δεν έζησα ποτέ και που σαν κύκλος κλείνει σε ένα από τα καλύτερα albums του 2015, από ένα από τα 5 καλύτερα συγκροτήματα που έβγαλε ο 21ος αιώνας και που δυστυχώς αδικώ με την άγουρη αυτή θέση 13.

Άκου καλά το άγριο Jenny Death από τους ανυπέρβλητους αγαπημένους μου Death Grips
(κι αν δεν το έχεις κάνει ήδη περιηγήσου στο εξαιρετικό σε περιεχόμενο κανάλι τους στο YouTube)

#13 Death Grips - Jenny Death

#14 The Underground Youth - Haunted
#15 Ghostpoet - Shedding Skin

#16 Vessels - Dilate

#17 The KVB - Mirror Being
#18 Inventions – Maze Of Woods

#19 Black Egg - Melencolia

#20 Bruhma - NRTRNSMTTR

Στο #14 Η Αβάσταχτη Βαρύτητα της Νιότης

 “Youth calls to age across the tired years: 'What have you found,' he cries, 'what have you sought?" 'What have you found,' age answers through his tears, 'What have you sought.”

Αυτά είπε ο Dylan Thomas. Άκου το εξίσου σπαρακτικό Haunted των The Underground Youth. 

Όλα εξηγούνται εδώ

#14 The Underground Youth - Haunted
#15 Ghostpoet - Shedding Skin

#16 Vessels - Dilate

#17 The KVB - Mirror Being
#18 Inventions – Maze Of Woods

#19 Black Egg - Melencolia

#20 Bruhma - NRTRNSMTTR

Στο #17 μου η Ευρώπη στον Καθρέπτη της

Ένα ζευγάρι πιτσιρικάδων φοράει τα μαύρα του και πετάει από το Λονδίνο στο Bristol για να φτιάξει το Mirror Being - για μένα - το soundtrack της φάσης της Ευρώπης αν κοίταγε ποτέ τον εαυτό της στον Καθρέπτη αυτήν την στιγμή: Έναν από τους πιο σκληρούς δίσκους της χρονιάς.
Φαίνεται βελούδινος αλλά είναι ύπουλος σαν την άμμο. Όταν φυσήξει σκεπάζει τα πάντα.

Άκουσε τι θέλω να πω εδώ.

Τους The KVB είχα την τύχη να δω σε ένα από τα 10 καλύτερά μου live για το 2015 στην Primavera.
Γνώρισέ τους εδώ

#17 The KVB - Mirror Being
#18 Inventions – Maze Of Woods

#19 Black Egg - Melencolia

#20 Bruhma - NRTRNSMTTR