Blogovision 2018: Στο #12 μου χήρες, κηδείες κι ένα ακουστικό ''ντοκιμαντέρ'' jazz από την Αϊτή

Ο Avaton αγαπάει τον Θάνατο και την Μουσική  αλλά ποτέ δεν περίμενε ότι θα υπάρξει δίσκος που θα είναι γραμμένος πάνω στον πόνο των άλλων.

Το Death in Haiti ανακάλυψα μια μέρα στο Bastard Vinyl . Αν και δεν είμαι και πολύ τζαζόφιλη κι ούτε πολύ των πνευστών, με προσέλκυσε αυτομάτως ο τίτλος σε συνδυασμό με την φωτογραφία του εξώφυλλου, κατάλαβα ότι είχε να κάνει με κηδείες. Έβαλα να ακούσω ενώ παράλληλα διάβαζα για τον δίσκο. 

Ο πλήρης τίτλος του δίσκου είναι Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince  και ο καλλιτέχνης που τόλμησε αυτό το πόνημα είναι ο Félix Blume. 

Σύμφωνα με το tagline του δίσκου '' 15 dead, 15 funerals, 16 funeral processions, 1 procession with no dead, 5 churches, 1 cemetery, 1 wake'' - η όλη σύλληψη και η εκτέλεσή της αγγίζουν  τα όρια του σουρεαλισμού, αλλά ο άνθρωπος έγραψε 15 ώρες ανθρώπινου πόνου με τον τρόπο που αυτός εκφράζεται στις κηδείες της Αϊτής, αποτυπώνοντάς τον σε έναν μοναδικό δίσκο γεμάτο θλίψη, λυγμούς και σπαρακτικές κραυγές που σκεπάζουν ή σκεπάζονται από ολοζώντανες και ενθουσιώδεις μελωδίες -ύμνους  από αυτές που οι κάτοικοι του Port au Prince (πρωτεύουσας της Αϊτής) συνοδεύουν τους νεκρούς τους στον τάφο. 

Πρόκειται για ένα μοναδικό ακουστικό ντοκουμέντο, ένα ακουστικό ντοκιμαντέρ jazz μουσικής, που ακόμα το ψάχνω σε βινύλιο  - μέχρι να διαβάσω για τον δίσκο, είχε εξαντληθεί.

Άκουσε το Death in Haiti εδώ και ...ζωή σ'εμάς

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Νύχτες Πρεμιέρας 2018: Είδα το Wax Trax και να γιατί νομίζω πρέπει να το δεις κι εσύ

Μεγάλος ο Conny Plank και τίμιο το tribute που του κάνει ο γυιός του Stephen στο μουσικό ντοκιμαντέρ '' Κόνι Πλανκ, ο Οραματιστής του Θορύβου'' αλλά, παρά τις πολλές άγνωστες προηγουμένως πληροφορίες που παρελαύνουν μαζί με μερικούς από τους πιο εμβληματικούς μουσικούς όλων των εποχών των οποίων την δουλειά απογείωσε χάρη στην ιδιοφυΐα του ο Άρχοντας της Κονσόλας, η ταινία δεν καταφέρνει να περάσει σε άλλο επίπεδο,πλην εκείνου της επιφάνειας, μιας εξιστόρησης γεγονότων άλλοτε χλιαρών κι άλλοτε σπουδαίων.

Αντίθετα το ''Industrial Accident:The Story of Wax Trax! Records'' σκηνοθετημένο από την Julia Nash, κόρη του Jim Nash, ενός εκ των δύο συνιδρυτών της Wax Trax! δεν είναι καθόλου ατύχημα. Είναι μία συναρπαστική ταινία που ξεφεύγει από τα στενά όρια του ντοκιμαντέρ και καθώς ξεδιπλώνεται και διαβάζεται σε πολλά επίπεδα καταφέρνει να αποκτήσει μία πέρα της κινηματογραφικής της αξίας σημασία.
Με εξαιρετική κινηματογράφιση που μυρίζει και μεταδίδει την μυρωδιά της εποχής στην οποία γεννήθηκε, μεγάλωσε και παρήκμασε η Wax Trax!, με πλούσιο κι ωραία δεμένο Ο/Α υλικό κι απίστευτες εξομολογήσεις και σχόλια πραγματικά θαρραλέων πιονέρων του χώρου που σήμερα αποκαλούμε industrial, η ταινία είναι μία δραματική ιστορία αγάπης που ήταν καταδικασμένη εν τη γεννέσει της να πεθάνει επώδυνα μαζί με τους πρωταγωνιστές της.
Τότε που η κοινωνία και ειδικότερα η μουσική βιομηχανία ήταν στην zero tolerance  εποχή, κυριαρχούμενες από  σεξιστικά και ρατσιστικά πρότυπα και στερεότυπα, δύο άνδρες, ο Jim Nash - παντρεμένος με δύο παιδιά (που ακόμα πίνουν στο όνομά του νερό, μαζί με την μαμά τους) κι ο Dannie Flesher γνωρίζονται σε ένα live του Bowie για να κυνηγήσουν και ζήσουν  τον έρωτα και το όνειρό τους, κάνουν το come out τους και αλλάξουν τη ζωή τους,τη ζωή των δικών τους, τη ζωή δεκάδων - αν όχι εκατοντάδων - σπουδαίων μουσικών και, τελικά,την ίδια την μουσική βιομηχανία. Μέχρι αυτή να τους καταπιεί όπως κάνει με όλα τα παιδιά της.
Το Wax Trax! είναι μία σκληρή πολιτική ιστορία που δεν αφορά τους απαλούς ή υπάκουους μουσικόφιλους.
Το Wax Trax! είναι το love story που με έσκισε σήμερα αλλά την ίδια στιγμή μου έφτιαξε την φάση, γιατί πέρα από ένα αριστουργηματικό musicmentary ήταν μία αφορμή να ξαναθυμηθώ πως μπορείς να πετύχεις το όνειρό σου αν το κυνηγήσεις με αγάπη,πάθος και μπόλικο αυτοσαρκασμό.
Και αυτό κάνει το Wax Trax! must όχι μόνο για τους φίλους του industrial ή των μουσικών ντοκιμαντέρ ή τους startupers και DIYers αλλά για όλους όσους έχουν ακόμα υλικά να ονειρεύονται.