Στο 18 τo 6ο άλμπουμ του γνωστού θαμώνα του Avaton και κολλητού του άλλου επίσης θαμώνα μου, του Bug, Justin Broadrick aka JK Flesh που θα σου λιώσει το μυαλό.

Βίαιη slo-fi techno και τα μυαλά χυμένα, ακούγεται πολύ δυνατά - σίγουρα όχι οδηγώντας το βράδυ μόνος στην εξοχή.

Βαθμός δυσκολίας: 9

Bαθμός sexiness: 5

Βαθμός danceability: 7

Βαθμός βαράει: 10

Ακούς και φτιάχνεσαι εδώ

Blogovision 2020: Το 3

 

Στο 3 ο πρώτος στην λίστα μου δίσκος του πολυγραφότατου φέτος Dominick Fernow. Πρώτος του και ως Prurient με την γερμανική Tesco. Στις πιο κλειστές του, έχει φτιάξει ένα άγριο,θορυβώδες, καθόλου εύπεπτο κι επικίνδυνο άλμπουμ με το όνομα Casablanca Flamethrower - ένα δυσοίωνο, αντιπολεμικό έπος που αναφέρεται με όχημα τον θόρυβο και τις κραυγές -φωνητικά στην απανθρωπιά, το μένος, τον θάνατο, τον πόνο.

Οπλίσου με υπομονή κι αν αντέχεις προσπάθησε να το ακούσεις ολόκληρο, ιδανικά σε φάση νηφαλιότητας - για ευνόητους λόγους

#04 Depersonalization –JK Flesh

#05 Grave of a Dog – Sightless Pit

#06 Asche – Haus Arafna

#07 Murder For A Beat – Strawberry Pills

#08 Proto Tekno (Remixes) – Kooba Tercu

#09 Passovers - Sex Swing

#10 Soundtracks: Equals Sessions - Apparat

#11 Night Melody/Articulation – Rival Consoles

#12 Mood - Rødhåd

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2020: To 5

Τι μπορεί κανείς να περιμένει από ένα άλμπουμ που λέγεται ''Grave of a Dog '' από μία μπάντα που ακούει στο όνομα Sightless Pit και είναι φτιαγμένη από τους Lee Buford των The Body, την Kristin Hayter των Lingua Ignota και τον Dylan Walker των Full of Hell;

Οργισμένο brutal metal σε συνδυασμό με industrial, βαριά - θηριώδης ατμόσφαιρα και σπαρακτικά ουρλιαχτά δημιουργούν το μακράν πιο heavy και κολασμένο τοπίο της χρονιάς - και να φανταστείς ο δίσκος είχε γραφτεί πριν το 2020. Αυτό είναι το 5 μου

Βάλτο τέρμα στα ηχεία με ανοιχτά τα παράθυρα. Γιατί η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που ακούγεται δυνατά.

#06 Asche – Haus Arafna

#07 Murder For A Beat – Strawberry Pills

#08 Proto Tekno (Remixes) – Kooba Tercu

#09 Passovers - Sex Swing

#10 Soundtracks: Equals Sessions - Apparat

#11 Night Melody/Articulation – Rival Consoles

#12 Mood - Rødhåd

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2018: Στο #4 καθαρό και ξάστερο experimental κατευθείαν από την Αμερική

 Ο ορισμός του experimental σε ένα στριφνό - μόνο για μύστες - μουσικό ανοσιούργημα

Μα ποιος σοβαρός άνθρωπος, έστω και για ένα κομμάτι ψωμί, θα δεχτεί να βαθμολογήσει μία τέτοια δουλειά με έναν βαθμό που δεν είναι του ύψους ή του βάθους αλλά ένα 6,2?  

Με ποια κριτήρια μπορείς να βαθμολογήσεις έναν τέτοιο δίσκο (και πόσες φορές άντεξε να τον ακούσει ο κριτής ώστε να πει τελικά ότι είναι κακός, έστω μέτριος, για 6,2 κι όχι για 6,1 ή 7,4)?  Τι είναι σεισμός ή άνεμος για να μετριέται σε δεκαδικά ο ακραίος πειραματισμός? 

Το Rainbow Mirror είναι η τρίτη και τελευταία εμφάνιση του Dominick Fernow στην 10άδα μου και η μοναδική του ως Prurient. Είναι ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησε μετά την περσινή Blogovision και τον οποίο είχα για πολλούς μήνες για το #1 μου, μέχρι που σπρώχτηκε στο μεσοβέζικο 4 γιατί με συνεπήραν περισσότερο αυτοί οι τρείς - πιο εύκολοι ακουστικά - δίσκοι που θα ακολουθήσουν.

Πρόκειται για μία δουλειά που ξεδιπλώνεται  σε 6 LP -πάντα από την Hospital Productions- και που για μένα είναι ο ορισμός του experimental. Εν προκειμένω με μπόλικες δόσεις noise,drone,industrial και ambient - δηλαδή ο Fernow σε όλο του το μεγαλείο. Απροσδιόριστης προέλευσης ήχοι, καμπάνες σαν από κάποιο γοτθικό ναό τον Μεσαίωνα, έρεβος και οι νότες της βροχής, πτώματα που σιγομουρμουρίζουν, Βούδες και σεξουαλικές αναφορές σε ένα ατονικό στην μεγαλύτερη διάρκειά του έργο που όμως επικοινωνεί μαζί σου χωρίς να κλιμακώνεται και χωρίς να χρειάζεται κάποιο (ανύπαρκτο ευτυχώς) λιμπρέτο.

Άκου τον μακριά από τον κόσμο 

#05 Restive Plaggona  - Bonded Labor

#06 KIDS SEE GHOSTS – Kids See Ghosts

#07 Rainforest  Spiritual Enslavement – Red Ants Genesis

#08 KYO  w/ Jeuru – All The Same Dream

#09 ΛΕΞ – 2ΧΧΧ

#10 Ancient Methods – The Jericho Records

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #5 μου Dark Industrial Techno από την Κέρκυρα

Ότι καλύτερο συμβαίνει τώρα στην ελληνική ηλεκτρονική και experimental μουσική 

Δημήτρης Δούκας aka Restive Plaggona - ένα από τα projects του που είναι όλα ένα κι ένα.

Εν προκειμένω, το μέσα στο 2018 κυκλοφορήσαν Bonded Labor προσφέρει δραματική, σχεδόν κινηματογραφική, dark industrial techno που αντίθετα με αυτό που έχουμε συνηθίσει από το industrial έχει μελωδία, κλιμάκωση και φανταστικά ξεσπάσματα ενώ κάποιες στιγμές αγγίζει ethnic περιοχές. Το Bonded Labor είναι το πιο υποβλητικό soundtrack για βραδινή οδήγηση σε άγνωστα τοπία.

Μάθε περισσότερα για τον Δημήτρη Δούκα και την Several Minor Promises 

Άκου το BONDED LABOR εδώ - όπου και ανακάλυψα τον Δημήτρη ως Restive Plaggona

#06 KIDS SEE GHOSTS – Kids See Ghosts

#07 Rainforest  Spiritual Enslavement – Red Ants Genesis

#08 KYO  w/ Jeuru – All The Same Dream

#09 ΛΕΞ – 2ΧΧΧ

#10 Ancient Methods – The Jericho Records

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #10 μου, βιβλικό industrial techno έπος. Made in Germany

Έχει και  στίχους εμπνευσμένους από τον Φραντς Κάφκα

Η Μάχη της Ιεριχούς, ένα βιβλικό έπος, σε μία ερεβώδη industrial techno απόδοση, από τον Michael κούκλο Wollenhaupt aka Ancient Methods: The Jericho Records, δίσκος που μου έμαθε ο Γεράσιμος και πρώτη εμφάνιση  του Dominick Fernow  στη φετινή δεκάδα μου - ένας άγριος δίσκος που δεν είσαι σίγουρος τι πρέπει να κάνεις με αυτόν, buy or die? 

Αποφάσισε ακούγοντάς τον εδώ και διάβασε τι λέει το αγόρι εδώ 

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Νύχτες Πρεμιέρας 2018: Είδα το Wax Trax και να γιατί νομίζω πρέπει να το δεις κι εσύ

Μεγάλος ο Conny Plank και τίμιο το tribute που του κάνει ο γυιός του Stephen στο μουσικό ντοκιμαντέρ '' Κόνι Πλανκ, ο Οραματιστής του Θορύβου'' αλλά, παρά τις πολλές άγνωστες προηγουμένως πληροφορίες που παρελαύνουν μαζί με μερικούς από τους πιο εμβληματικούς μουσικούς όλων των εποχών των οποίων την δουλειά απογείωσε χάρη στην ιδιοφυΐα του ο Άρχοντας της Κονσόλας, η ταινία δεν καταφέρνει να περάσει σε άλλο επίπεδο,πλην εκείνου της επιφάνειας, μιας εξιστόρησης γεγονότων άλλοτε χλιαρών κι άλλοτε σπουδαίων.

Αντίθετα το ''Industrial Accident:The Story of Wax Trax! Records'' σκηνοθετημένο από την Julia Nash, κόρη του Jim Nash, ενός εκ των δύο συνιδρυτών της Wax Trax! δεν είναι καθόλου ατύχημα. Είναι μία συναρπαστική ταινία που ξεφεύγει από τα στενά όρια του ντοκιμαντέρ και καθώς ξεδιπλώνεται και διαβάζεται σε πολλά επίπεδα καταφέρνει να αποκτήσει μία πέρα της κινηματογραφικής της αξίας σημασία.
Με εξαιρετική κινηματογράφιση που μυρίζει και μεταδίδει την μυρωδιά της εποχής στην οποία γεννήθηκε, μεγάλωσε και παρήκμασε η Wax Trax!, με πλούσιο κι ωραία δεμένο Ο/Α υλικό κι απίστευτες εξομολογήσεις και σχόλια πραγματικά θαρραλέων πιονέρων του χώρου που σήμερα αποκαλούμε industrial, η ταινία είναι μία δραματική ιστορία αγάπης που ήταν καταδικασμένη εν τη γεννέσει της να πεθάνει επώδυνα μαζί με τους πρωταγωνιστές της.
Τότε που η κοινωνία και ειδικότερα η μουσική βιομηχανία ήταν στην zero tolerance  εποχή, κυριαρχούμενες από  σεξιστικά και ρατσιστικά πρότυπα και στερεότυπα, δύο άνδρες, ο Jim Nash - παντρεμένος με δύο παιδιά (που ακόμα πίνουν στο όνομά του νερό, μαζί με την μαμά τους) κι ο Dannie Flesher γνωρίζονται σε ένα live του Bowie για να κυνηγήσουν και ζήσουν  τον έρωτα και το όνειρό τους, κάνουν το come out τους και αλλάξουν τη ζωή τους,τη ζωή των δικών τους, τη ζωή δεκάδων - αν όχι εκατοντάδων - σπουδαίων μουσικών και, τελικά,την ίδια την μουσική βιομηχανία. Μέχρι αυτή να τους καταπιεί όπως κάνει με όλα τα παιδιά της.
Το Wax Trax! είναι μία σκληρή πολιτική ιστορία που δεν αφορά τους απαλούς ή υπάκουους μουσικόφιλους.
Το Wax Trax! είναι το love story που με έσκισε σήμερα αλλά την ίδια στιγμή μου έφτιαξε την φάση, γιατί πέρα από ένα αριστουργηματικό musicmentary ήταν μία αφορμή να ξαναθυμηθώ πως μπορείς να πετύχεις το όνειρό σου αν το κυνηγήσεις με αγάπη,πάθος και μπόλικο αυτοσαρκασμό.
Και αυτό κάνει το Wax Trax! must όχι μόνο για τους φίλους του industrial ή των μουσικών ντοκιμαντέρ ή τους startupers και DIYers αλλά για όλους όσους έχουν ακόμα υλικά να ονειρεύονται.

Από την Νάνα Μούσχουρη στο #11 σε 5 εύκολα κομμάτια κι ένα gif

Το πρώτο τραγούδι που θυμάμαι να μου άρεσε μικρό και με παρακίνησε να ακούω μουσική ήταν το πως το λεν πως το λεν, αυτό

Μετά στη Mustang του Θείου Βασίλη άρχισα να ακούω και ξένα

Μετά στο πάρτυ του Θείου Αλέκου προχώρησα λίγο πιο βόρεια

Μετά στις Καλόγριες άρχισα να γουστάρω κι άλλα

Και μετά ο Πετρίδης μου γνώρισε τον Ziggy

Ακριβώς σε εκείνο το σημείο χρονικά και σε συνδυασμό με την προηγούμενη πορεία η μαθηματική εξίσωση της άνεσης των αυτιών μου και του περιπετειώδους του χαρακτήρα μου Μ= Α(α) * Π(χ) με οδήγησαν πολλά χρόνια μπροστά.
2014, Primavera Sound, Bowers & Wilkins + Boiler Room

Με βλέπεις? Ούτε εγώ. Είμαι εκεί με τον Γεράσιμο και τραβάω τον Prurient που παίζει μουσική χτυπώντας το κεφάλι του στην κονσόλα και τα ηχεία.

Είναι τόσο επικός, τόσο σπαρακτικός και τόσο ιδιοφυώς εγκεφαλικός που κάθε του δίσκος είναι μια σπουδαία δήλωση για την Ζωή, μέσα στο κεφάλι του , μέσα στο δικό μου και τώρα στους παγωμένους Καταρράκτες του Νιαγάρα.

Άκου ολόκληρο έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς ή έστω προσπάθησε.

Στο 11 μου ο Prurient και το Frozen Niagara Falls

#11 Prurient - Frozen Niagara Falls

#12 FAUVE ≠ Vieux Frères (Partie II)

#13 Death Grips - Jenny Death

#14 The Underground Youth - Haunted
#15 Ghostpoet - Shedding Skin

#16 Vessels - Dilate

#17 The KVB - Mirror Being
#18 Inventions – Maze Of Woods

#19 Black Egg - Melencolia

#20 Bruhma - NRTRNSMTTR

Blogovision, Best Albums 2014 #5 Mort!

Les Armes ont tu leurs ordres en attendant

De vibrer à nouveau dans des mains admirables

Ou scélérates, et, tristes, le bras pendant,

Nous allons, mal rêveurs, dans le vague des Fables.

Les Armes ont tu leurs ordres qu’on attendait

Même chez les rêveurs mensongers que nous sommes,

Honteux de notre bras qui pendait et tardait,

Et nous allons, désappointés, parmi les hommes.

Armes, vibrez ! mains admirables, prenez-les,

Mains scélérates à défaut des admirables !

Prenez-les donc et faites signe aux En-allés

Dans les fables plus incertaines que les sables.

Tirez du rêve notre exode, voulez-vous ?

Nous mourons d’être ainsi languides, presque infâmes !

Armes, parlez ! Vos ordres vont être pour nous

La vie enfin fleurie au bout, s’il faut, des lames.

La mort que nous aimons, que nous eûmes toujours

Pour but de ce chemin où prospèrent la ronce

Et l’ortie, ô la mort sans plus ces émois lourds,

Délicieuse et dont la victoire est l’annonce !

-Paul Verlaine
Ακούστε ολόκληρο το θανατηφόρο και ολοσκότεινο Phantoms των In Death It Ends εδώ:

#6 Swans - To Be Kind
#7 Brian Jonestown Massacre - Revelation
#8 Temples -Sun Structures
#9 Xiu Xiu - Angel Guts: Red Classroom
#10 White Lung - Deep Fantasy
#11 The Hidden Cameras - AGE 
#12 A Victim Of Society - Distractions
#13 Andy Stott - Faith In Strangers
#14 Robert Plant - Lullaby and The Ceaseless Roar
#15 Kid Cudi - Satellite Flight, The Journey To The Mother Moon
#16 Mechanimal - Secret Science
#17 Pharmakon - Bestial Burden
#18 ΗΤRΚ - Psychic  9-5 Club
#19 Cheetahs - Cheetahs
#20 Perfume Genius - Too Bright