Φαντάσου ένα venue που στη σκηνή του έχει φιλοξενήσει όλες μα όλες τις εμβληματικές μορφές της ροκ συν όλες τις μεγάλες μορφές της μουσικής από τα τέλη της δεκαετίας του 60 και μετά: Grateful Dead, The Steve Miller
Band, Jefferson Airplane, Quicksilver Messenger Service, Moby Grape, The Doors,
Jimi Hendrix Experience, The Byrds, Big Brother and the Holding Company,
Santana, Frank Zappa's The Mothers of Invention,The Who,
Cream, Pink Floyd, Aretha Franklin, Otis Redding είναι μερικοί από αυτούς.
San Francisco 1912. Χτίζεται το Fillmore- αρχικά ήταν Ακαδημία Χορού.
Το 1954 αλλάζει όνομα, γίνεται Fillmore Auditoriumκαι αρχίζει να δέχεται και μπάντες.
Στις 27,28,29 Μαΐου 1966 φιλοξενεί τους Velvet Underground, την Nico και το avant garde multimedia show του Andy Warhol ''Exploding Plastic Inevitable''.
To καλοκαίρι του 1968 λόγω οικονομικών προβλημάτων και της παρακμής της περιοχής κλείνει αλλά λίγο αργότερα, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, το Carousel Ballroom που έτρεχε η κολλεκτίβα Grateful Dead, Jefferson Airplane και άλλων συγκροτημάτων της περιοχής στη γειτονιά της South Van Ness Avenue αλλάζει όνομα και γίνεται Fillmore West συνεχίζοντας να γράφει ιστορία στα live. Εκεί ηχογραφήθηκε το 1971 ο τεράστιος δίσκος της Aretha Franklin - Aretha Live At Fillmore West.
Την ίδια στιγμή στο σημερινό East Village στη Νέα Υόρκη γράφει τη δική του ιστορία το Fillmore East.To venue έτρεχε ο ροκ promoter Bill Graham ( ο ίδιος που έτρεχε και το Fillmore Auditorium πριν κλείσει) o οποίος σύντομα έβαλε στο παιχνίδι την ηχογράφηση live δίσκων - ο τύπος στη δουλειά μου θα ήταν η επιτομή του Growth Officer - ήξερε να εφεύρει και αναπτύξει αυτό που στη γλώσσα της επιχειρησιακής ανάπτυξης λέγεται new revenue streams.
Το τι ηχογραφήσεις έλαβαν χώρα στο Fillmore Eastχρειάζεται ένα σεντόνι wikipedia για να τις μάθεις, θα σταθώ στα πέντε σπουδαιότερα που έγιναν μέσα στο 1971 και που πραγματικά άλλαξαν τον τρόπο που γίνονταν και εμπορευόντουσαν τα live albums αλλά και την ιστορία της μουσικής.
1. Allman Brothers - At Fillmore East. Ένα ιστορικό άλμπουμ που θεωρείται όχι μόνο από τα αριστουργήματα των live albums αλλά και πρωτοπόρο μουσικά όσον αφορά το southern rock. Με μία λέξη - και λίγο είναι - Ε.Π.Ο.Σ
2.Crosby, Stills, Nash and Young - 4 Way Street. To τρίτο άλμπουμ της θεόσταλτης μπάντας και το πρώτο τους live που ηχογραφήθηκε στο venue to 1970, κυκλοφόρησε το 1971 και εκτοξεύτηκε στην κορυφή των charts και της καρδιάς μου την ίδια χρονιά. Υποδειγματική και πρωτοπόρα στο είδος της folk rock.
3. Grateful Dead - Grateful Dead aka Skulls and Roses - από το μνημειώδες εξώφυλλο του δίσκου. Ο ψυχεδελικός υπερδίσκος που ακολούθησε το (πόσο πιο μπροστά από την εποχή του) Dick's Picks IV ήταν να ονομαστεί Skull Fuck - αλλά φοβήθηκαν μη τους κόψουν.
4. John Lennon και Yoko Ono Live Jam όπου τζαμάρουν μεταξύ άλλων και με Frank Zappa
5. Στην κορυφή Frank Zappa and The Mothers: Fillmore East - June 1971. Από τα πρώτα concept albums - ότι πιο εξτραβαγκάν, πρωτοποριακό, σουρεαλιστικό και σχεδόν νταντά με παρεμβάσεις/ συμμετοχή μελών των Vanilla Fudge, του αείμνηστου John Bonham, το αμίμητο Willie The Pimp και μια καταπληκτική και απροσδόκητη διασκευή του Happy Together των Turtles.
To Fillmore East έκλεισε στο τέλος του 1971 με ένα ιστορικό live με τεράστια ονόματα στο line up και μία ακόμη φανταστική, συλλεκτική αφίσα.
Το Fillmore Auditorium ξανάνοιξε ως New Old Fillmoreκαι μετά από πολλές αλλαγές το BRAND FILLMORE και τα venues αγοράστηκαν από την Live Nation και έγιναν franchise με παρουσία σε πολλές μητροπόλεις των ΗΠΑ.
Φέτος στο Fillmore Philly (Philadelphia) λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του - #12 δίσκου στη φετινή μου 20άδα CRAWLER - τα έσπασαν οι Idles.
Δες το live τους εδώ και κάνε save και άκου την λίστα που ετοίμασα με τα ιστορικά live στο Fillmore που θα βρεις πιο κάτω.
Τους IDLES τους ερωτεύτηκα φέτος στην Primavera. Το live που κάνουν παντρεύοντας ενέργεια, πάθος, ύμνους και rage είναι συναρπαστικό, ξεσηκωτικό, αισιόδοξο και ανώτερο όλων όσων του είδους έχω δει τα τελευταία χρόνια.
Μετά περίμενα το Joy πως και πως.
Είμαι σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ και πάω Ιστιαία. Πρωί- πρωί. Και ξαφνικά μου έρχεται μήνυμα στο Twitter από τον Παντελή Κ., λινκ το άλμπουμ που είχε μόλις ληκάρει - δυό μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία.Θα έτρωγα και όλα μου τα data να το κατεβάσω αλλά το λεωφορειάκι είχε και WI-FI.
Από μια διαβολεμένη σύμπτωση το κατέβασα την ώρα που περνάγαμε έξω από τη Μαλακάσα. Να δεις που είναι προφητικό.
Και μετά, στη διαπασών στα ταλαιπωρημένα από τις κακουχίες αυτιά μου τα drums του Colossus.
Forgive me father,
I have sinned
I've drained my
body full of pins
I've danced till
dawn with splintered shins
Full of pins, full
of pins
Αντίο κόσμε.
Τους ξαναείδα ανήμερα τα γενέθλιά μου στο Μιλάνο - με μια σχετική αγωνία μην και υστερούσε το live σε ενθουσιασμό. Έφαγα τέτοια πίεση στην κόντρα στο κάγκελο που μόνο στο Finsbury είχα ξαναφάει παρόμοια - με τους Stone Roses το 2013. Επί μιάμιση ώρα τα έδωσαν όλα. ΟΛΑ.
Τέτοια κομμάτια δεν γράφονται πια και - το κυριότερο - τέτοια live δεν γίνονται πια.