Search This Blog

Wednesday, December 9, 2015

Το ≠ 12 μου το μπενάβει το Spoken Word και τη βρίσκει με Γαλλικές κολλεκτίβες, γέρους αδερφούς και άγριες νύχτες



Γαλλικές κολλεκτίβες, γέροι αδερφοί, άγριες νύχτες, μέρος δεύτερον.
Ακούσιος Παζολινισμός.

To Fauve προέρχεται από τον Φόβο κι έχει να κάνει με τον ψυχισμό μας.
Δες τι πιστεύουν οι Fauve στη συνέντευξή τους στο Quietus και μετά μάθε περισσότερα για το ρεύμα του fauvisme στην τέχνη και αφού έχεις δει μερικές εικόνες, άκου αυτό



Ευχαριστώ. Η ζωή χρειάζεται φαντασία

#12 FAUVE ≠ Vieux Frères (Partie II)
#20 Bruhma - NRTRNSMTTR

Το #12 της @ste_pl : Ibeyi - Ibeyi



Δίδυμες αδερφές γεννημένες στο Παρίσι, έχοντας ζήσει τα δυο πρώτα χρόνια της ζωής τους στην Κούβα αλλά έχουν και κάτι από Αφρική. Αυτή η πολυπολιτισμικότητα είναι και το χαρακτηριστικό του δίσκου. Γράφουν, παίζουν, τραγουδούν με αιθέριες φωνές. Μόλις 20 ετών.

Έχει ρυθμό, έχει vibe, έχει προσευχές κι εξομολογήσεις. Αρμονία κι αισθαντικότητα. Καθ' όλη τη διάρκεια. Το γεγονός πως είναι δίδυμες δεν το αγνοείς καθώς αλληλοσυμπληρώνονται αβίαστα. Σου δίνουν την αίσθηση πως είναι στη φύση τους, πως δε θα μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε άλλο πέρα από το να τραγουδούν μαζί. Εννοείται πως το Oya είναι το τραγούδι που ξεχωρίζει μακράν, αν και οι γείτονες μου το μισούν μιας και τους έχω ενοχλήσει αρκετές φορές με αυτό και την αγριοφωνάρα μου.




To #12 του @yerasimos: Moa Pillar – Humanity (Full of Nothing)

Ο δίσκος αποκάλυψη της χρονιάς για εμένα.


“Spiritual bass techno is now officially a thing. A heavy, heavy offering by the prodigal son of Russian electronics. Whilst drawing on authentic folk and tribal musics, Moa Pillar is equally inspired by the forward-thinking electronica and pounding dark techno as well as sound art. Think raster-noton meets Sublime Frequencies. Or Shackleton remixes the Ocora catalogue. Comparisons don't make justice here – "Humanity" is a crushing sound odyssey in all it's HD glory.” (http://www.residentadvisor.net)

ΥΓ: Άκου αυτοσχεδιασμούς σε ποιήματα του William Butler Yeats



12.Moa Pillar - Humanity



To #12 του @dementia_inc: Jamie xx – In Colour



Tuesday, December 8, 2015

Στο #13 μου To Γαϊτανάκι του Θανάτου



Out of the shadows barrage of witch tongue
Cobra spit over apocalyptic cult killer cauldron smoke
Stomp music seriously - yah
It goes, it goes, it goes, it goes...
Guillotine - yah
Can't stop the groove lics jaws clear off them locks relentless raw movement
Fit to knock you from here to that g-spot body rock connected
To everything you want, ever did want
We got it why not come get it, stick your head in that hole
And watch me drop this cold guillotine death sentence - yah

Ένα τρελό γαϊτανάκι θανάτων ειδώλων μιας εποχής που θα νοσταλγώ για πάντα και που δεν έζησα ποτέ και που σαν κύκλος κλείνει σε ένα από τα καλύτερα albums του 2015, από ένα από τα 5 καλύτερα συγκροτήματα που έβγαλε ο 21ος αιώνας και που δυστυχώς αδικώ με την άγουρη αυτή θέση 13.




Άκου καλά το άγριο Jenny Death από τους ανυπέρβλητους αγαπημένους μου Death Grips
(κι αν δεν το έχεις κάνει ήδη περιηγήσου στο εξαιρετικό σε περιεχόμενο κανάλι τους στο YouTube)



#13 Death Grips - Jenny Death
#20 Bruhma - NRTRNSMTTR

Το #13 του @yerasimos : Liturgy - The Ark Work (Thrill Jockey)


“The Ark Work is a nonconventional record that pulls from a completely improbable number of influences to make a maximalist record unlike any other. Found somewhere between black metal, industrial, hip-hop, and classical, Liturgy find a new celestial kingdom worth exploring on The Ark Work, and it baffles and delights in equal parts.” (http://blog.kexp.org)


ΥΓ. Live σε κλειστό χώρο είναι ακόμα καλύτεροι, δες την συναυλία στην Ατλάντα, 5-4-2015 



13.Liturgy - The Ark Work

To #13 thw @ste_pl : Bob Moses - Days Gone By


To Days Gone By είναι αυτό που λέω House της τάβλας. House που δε χύνεις ιδρώτα επειδή δε χορεύεις αλλά ακούς σπίτι σου ή στη δουλειά χαλαρός και ευχαριστιέσαι χωρίς οι εξάρσεις του να σου αποσπούν την προσοχή. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως δεν κουνάς ρυθμικά το ποδαράκι κάτω από το γραφείο, ή το κεφάλι στο δρόμο με τα ακουστικά σου ψιθυρίζοντας τους στίχους του Talk ή του Nothing at all με φλώρικη φωνή γιατί δε μπορείς να πιάσεις τις ψιλές. Γενικά δεν άκουσα πολλά άλμπουμς από την αρχή μέχρι το τέλος με την ίδια ευχαρίστηση καθ'όλη τη διάρκεια τους. Το Days Gone By δεν ήταν ένα από αυτά.

Το #13 του @dementia_inc: Olafur Arnalds / Alice Sara Ott – The Chopin Project




Monday, December 7, 2015

Το #14 της @ste_pl: Moa Pillar - Humanity


Τα έπαθα όλα ακούγοντας τυχαία και για πρώτη φορά Moa Pillar. Σκοτεινό, χορευτικό, φρέσκο, διαφορετικό. Εκεί όμως που τα είδα όλα ήταν στο Peacewalker το οποίο από όταν το άκουσα δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μην παίξει τέρμα. Ένας οργασμός διάρκειας 11 λεπτών. Ένα soundtrack μιας περιπετειώδους καταδίωξης, ένα mind fuck ασύλληπτων διαστάσεων. Ένταση σε κάθε δευτερόλεπτο. Μια ιστορία. Κάπως έτσι είναι ολόκληρος ο δίσκος. Δε θα ήταν υπερβολικό να χαρακτηριστεί ως ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά tracks της χρονιάς (όπως έχω ξαναγράχψει).


Στο #14 Η Αβάσταχτη Βαρύτητα της Νιότης



 “Youth calls to age across the tired years: 'What have you found,' he cries, 'what have you sought?" 'What have you found,' age answers through his tears, 'What have you sought.”

Αυτά είπε ο Dylan Thomas. Άκου το εξίσου σπαρακτικό Haunted των The Underground Youth. 
Όλα εξηγούνται εδώ



#14 The Underground Youth - Haunted
#15 Ghostpoet - Shedding Skin
#20 Bruhma - NRTRNSMTTR

To #14 του @yerasimos: Ricardo Donoso -– Saravá Exu (Denovali Records)

''It’s a completely unpredictable and dark journey 
with brief moments of light respite from a claustrophobic creepy listen''


''The album narrates a period of exile during which the Boston-based Brazilian composer strove to examine himself as well as the connections to both his past and the collective unconscious. This period, symbolised as a ‘Descent’ to the fiery depths, was channeled through the rituals of an Afro-Brazilian religious cult, Quimbanda. It is Quimbanda whence the ‘exu’ of the title derives – exus being male spirits of substantial power; ‘sarava’ seems to be another phrase of African origin, meaning ‘good luck’''.

ΥΓ: Και σαν να μην μας έφτανε αυτό έβγαλε και άλλο καταπληκτικό άλμπουμ το 2015:



14. Ricardo Donoso - Saravá Exu 



To #14 του @dementia_inc: Marriages – Salome





Sunday, December 6, 2015

Στο #15 μου O Μοναχικός Κύριος Obaro Ejimiwe


Obaro Ejimiwe aka Ghostpoet  ''Errrr, I make music init '' λέει ,ο Woodkid σε hip hop φάση βρετανικού ρυθμού κατ' εμένα ή part-time rapper, part-time singer κατά τον ίδιο.

Άκου το κλειστοφοβικό Shedding Skin του Ghostpoet εδώ





#15 - Ghostpoet - Shedding Skin



To #15 του @yerasimos: Chelsea Wolfe – Abyss (Sargent House)


Μαύρη #mavrila πλάκωσε και μας αρέσει τόσο



ΥΓ: Δες όλη την συναυλία στο Saint Vitus Bar, 8-9-2015, πόσo θα ήθελα να ήμουν εκεί



To #15 του @dementia_inc: Arcturus – Arcturian


To #15 της @ste_pl : Howling - Sacred Ground

Οι Ry X και Frank Wiedemann αποτελούν τους Howling ( Ninja Tune FTW). Το άλμπουμ αυτό διαφημίστηκε αδικαιολόγητα πολύ ενώ η ομορφιά του βρίσκεται στην απλότητα του. Ένα δίδυμο που αλληλοσυμπληρώνεται δημιούργησε απλή, μπλιμπλικωτή μουσική για εμάς που από "Πυρετός στο Σαββατόβραδο" γίναμε φλώροι όταν ακούσαμε για πρώτη φορά James Blake και Nicolas Jaar προσκυνώντας τη μαγεία του μπλιμπλικιού σε συνδυασμό με αλλόκοτα φωνητικά. Αν έπρεπε να το χαρακτηρίσω με μια λέξη αυτή θα ήταν γήινο. 


Saturday, December 5, 2015

Στο #16 μου Μάτια Ερμητικά Ανοιχτά


Κάτι ανερυθρίαστα χορευτικό χωρίς καμία ένδειξη σκότους που μπήκε τελευταία στιγμή να αντικαταστήσει την Grimes που από τον πολύ καλπασμό στη λίστα μου έφυγε από αυτήν, με κούρασε απρόσμενα εύκολα σαν άλμπουμ. Κι έτσι επέστρεψα στους παλιούς καλούς Vessels που τους είχα παραμελήσει ενώ με κούνησαν αρκετά μέσα στο καταθλιπτικό αυτό έτος.Αυτό που μου αρέσει σε αυτούς είναι πως τόλμησαν κάτι διαφορετικό, να ξεφύγουν από την δοκιμασμένη συνταγή του post rock με τους κολλημένους οπαδούς και να μπουν σε καινούρια χωράφια με πλούσιο ανταγωνισμό αλλά και πολλά περιθώρια πειραματισμού. Θα το ξαναπώ αυτό κάπου πολύ ψηλά στην λίστα μου. 

Εντωμεταξύ βάλε ακουστικά, τέρμα αν μπορείς και άκου αυτόν τον ήχο μέχρι να ανοίξουν για καλά οι κόρες των ματιών σου. Με βοηθήματα ή χωρίς:p




#16 Vessels - Dilate


Το #16 του @dementia_inc: The Dead Weather – Dodge and Burn



To #16 της @ste_pl : Nadine Shah - Fast Food

Κάπως χαμηλά φέτος το κορίτσι μου. Ο πήχης είχε ανέβει εξαιρετικά ψηλά με το Love Your Dum & Mad που το ακούω ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά και ανατριχιάζω όπως κάθε φορά που ακούω την υπέροχη, διαπεραστική φωνή της δε μπα να τραγουδά Τον Μενούση, τον Μπιρμπίλη, τον Μεχμέτ - Αγά. Τα τραγούδια είναι μέτρια, ελάχιστα ξεχώρισα (δηλαδή λίγα σήκωσαν την πέτσα μου). Fool, Divided, Stealing Cars (που ακούγοντας την εισαγωγή σηκώνω το κεφάλι και ατενίζω το μέλλον γεμάτη δύναμη), Big Hands. Tα υπόλοιπα έξι πλαισιώνουν το δίσκο. Δεν έχει φυσικά σημασία, όπως είπα και παραπάνω τα τραγούδια για την Nadine Shah είναι σα μαύρο φόρεμα σε αυτόν το δίσκο. Τα αναδεικνύει η συγκλονιστική φωνή της, ενώ αν τα τραγουδούσε άλλη θα μας ήταν εντελώς αδιάφορα. Μας έχει γεμίσει προσδοκίες η διαπεραστική - αισθαντική χροιά της. Σίγουρα ήρθε για να μείνει.


To #16 του @yerasimos : Lakker – Tundra (R&SRecords)

Βγαίνει και από το Δουβλίνο υπέροχη τέκνο




‘Tundra’ sees them once again blurring the lines between the ‘real’, organic / natural and the synthesised, virtual and ‘artificial’ the album contains field recordings from motorway tunnels in Japan, church bells from Schöneberg, a female choir from Dublin and Inuit throat singers.

ΥΓ: δες ένα από τα πιο όμορφα βίντεο της χρονιάς: 



16. Lakker - Tundra