Στο 9, ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ. Ο Υπαρξισμός σε μία ταινία του 1952
και ακριβώς 70 χρόνια μετά στο ίσως καλύτερο ως σήμερα άλμπουμ των Soft Moon. H
Θεωρία της Ύπαρξης - του Είναι ταλάνιζε και ταλανίζει τους φιλόσοφους από την
αρχαιότητα ως σήμερα. Από τον Αριστοτέλη στον Kierkegaard, τον Hume, τον
Jaspers και τον Sartre, ο Άνθρωπος έβαλε τα καλύτερα μυαλά του να αναζητήσουν
ποια είναι η αλήθεια πίσω από την Ύπαρξη. Σύμφωνα με την θεωρία, η Ύπαρξη, ως
μοναδικός τύπος κάθε ανθρώπου, δεν έχει στατικές έμφυτες ιδιότητες, όπως
πιστευόταν ότι συμβαίνει με την ουσία του, αλλά διαμορφώνεται αέναα με την
προσωπική του δράση, με αποτέλεσμα να ευθύνεται και γι’ αυτό στο οποίο θα
καταλήξει.
Ο Υπαρξισμός βρήκε τρομερή ανταπόκριση σαν ρεύμα στις
εικαστικές τέχνες, ενώ σπουδαία βιβλία, θεατρικά, ποιήματα και πίνακες
εμπνεύστηκαν και εξέφρασαν με τον δικό τους τρόπο τα ερωτήματα και τις
ανησυχίες του.
Στην κορυφή του 20ου αιώνα ο Υπαρξισμός πέρασε στον
κινηματογράφο. Μία από τις κορυφαίες ταινίες που θεωρούνται ότι αντιπροσωπεύουν
το ρεύμα είναι το Ikiru του Akira Kurosawa. H ταινία είναι εμπνευσμένη από το
αριστούργημα του Τολστόι '' Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς'', βγήκε στις αίθουσες το
1952 και προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον ατυχή τίτλο Ο Καταδικασμένος. Ikiru
σημαίνει ΝΑ ΖΕΙΣ. Με την φιλοσοφική έννοια. Πρόκειται για έναν ετοιμοθάνατο που
έρχεται αντιμέτωπος με κάτι πολύ χειρότερο από τον Θάνατο πριν τον Θάνατό του.
Την ίδια του την ύπαρξη και τα ερωτηματικά που αφήνει αναπάντητα.
Εβδομήντα χρόνια μετά, 5.478 χιλιόμετρα ανατολικά από εκεί
που ο Kurosawa γύρισε το Ikiru, ο Αμερικανός Luis Vasquez - κυκλοφορεί τον
EXISTER (γαλλικά: ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ που στην
ουσία σημαίνει Ikiru, ΝΑ ΖΕΙΣ). Ένας δίσκος που τραγουδάει τις εκστατικές χαρές
και τα ευνουχιστικά χαμηλά της Ζωής και το πως
'' το να κρατάμε και απλά να υπάρχουμε '' είναι μερικές φορές το μόνο
που μας απομένει.
Αν σας φαίνεται συναρπαστική η ομοιότητα ανάμεσα στα πρόσωπα
των Ηρώων του Ikiru και τον Luis Vasquez (που σήμερα έχει τα γενέθλιά του), τότε
αυτή ανάμεσα στην ιστορία του Kurosawa και τα τραγούδια του Luis θα σας
τρομάξει.
Το 1971 ο Dmitri Shostakovich γράφει το κύκνειον άσμα του, την 15η Συμφωνία. Πρόκειται για ένα έργο πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενά του, τόσο όσον αφορά στην ενορχήστρωση όσο και στο ύφος.
Η έντονη χρήση πλήθους κρουστών ξεφεύγει από τα δεδομένα και τους κανόνες της κλασσικής συμφωνικής μουσικής γεγονός που μαζί με την χρήση/ ένθεση κομματιών από έργα άλλων συνθετών όπως ο Ροσσίνι βάζει τις βάσεις πάνω στις οποίες δούλεψαν οι πρωτοπόροι της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής κάνοντάς μας παράλληλα κοινωνούς των πρώτων samples στην ιστορία της μουσικής.
Η κλιμάκωση του έργου του αυτού ξεκινώντας από μια παιχνιδιάρικη, αυτοσαρκαστική εισαγωγή και προχωρώντας σε βαθύτερες και πλέον σκοτεινές φόρμες και ακούσματα μπορεί να ερμηνευτεί σαν την μουσική περιγραφή της ανθρώπινης πορείας, από την γέννηση και τα ανέμελα παιδικά χρόνια, στην ωρίμανση, την γνώση της μη γνώσης, την συνειδητοποίηση του πεπερασμένου της οντότητας και τελικά τον φόβο και την αποδοχή του Θανάτου: Το πρώτο soundtrack στην ιστορία της ''κλασσικής'' μουσικής και το πιο φιλοσοφικό του 1971.
Λίγα χρόνια αργότερα ο David Lynch ζητάει από τον Angelo Badalamenti να γράψει κάτι αντίστοιχο για το Blue Velvet, ενώ το 2021, o ιδιοφυής και πάντα ανήσυχος Luis Vasquez (The Soft Moon) εμπνευσμένος από την δουλειά του Badalamenti και άλλων συνθετών κινηματογραφικής μουσικής γράφει το πρώτο του soundtrack για μια φανταστική ταινία που τα βάζει με τους ίδιους του τους δαίμονες, τον ανθρώπινο σαρκικό πόνο, το άγχος και την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης μπροστά στο άγνωστο του αύριο και της φύσης. Ο Luis πετάει το industrial γάντι του στον Carpenter και μας δίνει το νούμερο επτά μου. Το A Body of Errors.
It takes two to make a thing go right It takes two to make it outta sight Hit it! (Rob Base)
Από την εποχή των μοναχικών τροβαδούρων ακόμα, τα μόνιμα ή ευκαιριακά μουσικά σχήματα που βασίζονταν σε δύο καλλιτέχνες ήταν πάντα μία ξεχωριστή ατραξιόν. Δύο διαφορετικοί χαρακτήρες, δύο διαφορετικοί άνθρωποι εμφανισιακά και δύο διαφορετικές φωνές ή/και όργανα που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο είναι μια καλή βάση για να γίνουν πράγματα. Χημεία. Έτσι και τα ντουέτα αν και δεν αποτελούν τη βάση της μουσικής είναι ένας από τους τρόπους δημιουργίας, ερμηνείας και ζωντανής εκτέλεσής της, όπως το σόλο, το τρίο, το κουαρτέτο και οι μπάντες.
Τα πολύ παλιά χρόνια τα ζευγάρια ήταν σχεδόν πάντα μόνο άνδρες - τις γυναίκες τις είχαν .. για τα πανηγύρια, ήταν σχεδόν αδύνατο να βγουν στο δρόμο, to hit the road όπως θα έλεγε και ο Ray Charles. Ήταν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά που οι γυναίκες άρχισαν να εμφανίζονται όλο και πιο δυναμικά τόσο πίσω από το μικρόφωνο όσο και επί σκηνής όπως και το να αποτελούν μέλη ντουέτων που έκαναν επιτυχίες δισκογραφικά και σε ζωντανές εμφανίσεις.
Το 1971, την πιο γόνιμη και επιδραστική χρονιά όλων των εποχών από μουσικής άποψης, ζήσαμε και ακούσαμε στο peak τους μερικά από τα πιο θρυλικά ντουέτα όλων των εποχών!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Οι Beatles έχουν διαλυθεί πρόσφατα, ο κόσμος επίσημα αναρωτιέται το γιατί - ανεπίσημα από τα χείλη όλων ακούγεται το ''cherchez la femme'' - και τα ζεύγη John - Yoko και Paul - Linda ξεκατινιάζονται.
Tη απουσία του Instagram ξεκατινιάζονται με τακτ, γράφοντας τραγούδια με στίχους όλο υπονοούμενα- κάποια από αυτά θα μείνουν με χρυσά γράμματα στην ιστορία της μουσικής για πάντα.
O John έχει παρατήσει την Αγγλία οριστικά και μαζί με τη Yoko στην Νέα Υόρκη φτιάχνουν την μπάντα τους Plastic Ono Band, σηκώνονται από το κρεββάτι και ξεκινάνε τον μουσικό και όχι μόνο ακτιβισμό. Power To The People!
Ο ζηλιάρης Paul και η (πάντα πίστευα πως ήταν ξενέρωτη) Λίντα φτιάχνουν το Ram και σαν ντουέτο το τερματίζουν εκεί.
Ο George Harisson βγάζει κι αυτός δίσκο- θα τα πούμε άλλη μέρα με ειδική μνεία στην πάρτη του- και ανεβαίνει στη σκηνή για καλό σκοπό δίνοντας Κονσέρτο Για Το Bangladesh -, μαζεύοντας επί σκηνής μερικούς από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής (μεταξύ των οποίων και το τέταρτο σκαθάρι, τον Ringo Starr) και χαρίζοντάς μας μία μοναδική εμπειρία τριπλού άλμπουμ σε βινύλιο, μία ταινιάρα που είδαμε Κυριακή πρωί στο σινέ Άστρον και τρία επικά και απίστευτα ντουέτα, ένα με τον Ravy Shankar, έναν με τον Leon Russell κι ένα με τον Bob Dylan. Για την ιστορία, το κονσέρτο δεν ήταν plus one, προσεκλήθη ο Lennon, αυτός απαίτησε να εμφανιστεί με την Yoko και ο Harisson απλά του έκλεισε την πόρτα.
Την ίδια εποχή το διάσημο (και θρυλικό) ντουέτο Αφροαμερικανών Ike και Tina Turner, λίγο πριν χωρίσουν τα τσανάκια τους για τους λόγους που όλοι ξέρουμε και κάνουν την Τίνα πρωτοπόρο του κινήματος Me Too, κυκλοφορούν το Proud Mary και ξεσηκώνουν εκατομμύρια ανθρώπων (ακόμη και σήμερα) για χορό.
Τον Αύγουστο του 1971 ένα άλλο θρυλικό ντουέτο στη ζωή και στην σκηνή, οι Sonny and Cher κερδίζουν μία ζωντανή εκπομπή στο CBS, ένα βαριετέ με το όνομα του ντουέτου τους στον τίτλο.
Κι ενώ ο Bolan, αποφασισμένος, μετατρέπει το ντουέτο T.Rex σε μπάντα και κυκλοφορεί το κορυφαίο στο είδος του glam rock Electric Warrior (ειδική μνεία μερικές μέρες μετά), στην Αμερική, το ενδεχομένως καλύτερο αντρικό ντουέτο όλων των εποχών, οι Simon and Garfunkel χάνουν το Grammy για το ευαίσθητο Bridge Over Troubled Water από το Carpenters, το τρίτο και μακράν καλύτερο άλμπουμ του ντουέτου των δύο αδερφιών, των Caren και Richard Carpenter.
Και τα δέκα ήταν υπέροχα, δέκα κομμάτια ένα κι ένα για να ερωτευθείς, να πάρεις μαζί σου στα ταξίδια στον κόσμο ακόμα και στο φεγγάρι. Grammy 1972 και στο Πάνθεον.
H χρονιά θα κλείσει με Χριστουγεννιάτικα από τον John και την Yoko ενώ λίγο πριν, στις 8 Νοεμβρίου στο πλαίσιο του Led Zeppelin IV, ο Robert Plant μας προσφέρει ένα από τα πιο εμβληματικά ντουέτα της ροκ με guest καλλιτέχνη σε ένα από τα tracks άλμπουμ, το The Battle of Evermore με την Sandy Denny. Μαντολίνα, ακουστική κιθάρα και η τόλμη του Plant (που ακόμη και φέτος κυκλοφόρησε καλή μουσική) μαζί με τα μοναδικά φωνητικά του.
Το οποίο μας φέρνει στο #18 μου. Το OH NO του Xiu Xiu. Ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να λέγεται και Duets. Δεκαπέντε κομμάτια, όλα ντουέτα με σπουδαίους καλλιτέχνες - φωνάρες της εποχής μας, από την Liz Harris και την Chelsea Wolfe ως την Sharron Van Etten και τον Twin Shadow. Πάντα με πειραματική αλλά αυτή την φορά πιο μελωδική διάθεση, ο ευαίσθητος και αγαπημένος Xiu Xiu κάνει τον πρώτο του ΄'μεγάλο δίσκο'' κερδίζοντας αναγνωρισιμότητα και αστεράκια από μεγαλύτερη μερίδα κοινού και κριτικών.
Σε μία ολική ανατροπή η ιδιαίτερη σχέση μου με τον Λούις δεν κατάφερε να τον στείλει στις συνηθισμένες του θέσεις στην κορυφή της 20άδας μου. Αν μάλιστα δεν είχε βγάλει τα remixes, το Criminal δεν θα ήταν καν στην λίστα μου.
Το Criminal Remixes είναι το after Criminal Fusion πόνημα του Luis Vasquez aka The Soft Moon σε παραγωγή της θρυλικής aufnahme + wiedergabe , συνεργασία με πρωτοπόρους εκπρόσωπους της experimental techno σκηνής όπως οι shxcxchcxsh και με κορυφαίο το remix τους στο ομώνυμο κομμάτι - το άκουσα πρώτη φορά μέσα στο μετρό και συγκρατιόμουν να μην αρχίσω να κουνιέμαι ολόκληρη. Είναι συναρπαστικό το πως από έναν ακραίο post punk- industrial δίσκο μπόρεσαν να βγούν τόσο δυνατά dance κομμάτια - είναι αλήθεια πως το αγόρι όσο πειραματίζεται τόσο ξεφεύγει από το είδος που τον άνδρωσε. Περιμένω ανυπόμονα τη στιγμή που θα ''παίξει'' με Τούρκικη ψυχεδέλεια - άλλο ένα πάθος που μας ενώνει. Για τον δίσκο με ενημέρωσε απευθείας ...εκείνος. Χόρεψέ τον
Τέσσερα πράγματα που πρέπει να ξέρεις για το Instrumentalepathy του The Gaslamp Killer>
Ο δίσκος άρχισε να συλλαμβάνεται τρία χρόνια πριν στο νοσοκομείο μετά από ένα παρολίγον θανάσιμο ατύχημα που είχε ο William Benjamin Bensussen aka The Gaslamp Killer με το μηχανάκι του. Πολλά από τα κομμάτι του ''γράφτηκαν'' υπό την επήρεια μορφίνης και άλλων δυνατών παυσίπονων.O ίδιος ο TGK τον θεωρεί μουσική επιφοίτηση κάτι σαν ένα δώρο για την επιβίωσή του
Το Instrumentalepathy απουσιάζει σχεδόν καθολικά από όλες τις λίστες των κορυφαίων άλμπουμ του 2016.
Συνδυάζει αριστουργηματικά επιρροές από την Τούρκικη, Μεξικάνικη, Λιβανέζικη και Λιθουανή παραδοσιακή μουσική με ψυχεδέλεια και electronica δημιουργώντας - κατά την γνώμη μου- νέους δρόμους στην σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική και μια διαφορετική,εναλλακτική μορφή hip hop, εντελώς έξω από την πεπατημένη.
Το Residual Tingles - κομμάτι ο τίτλος του οποίου που πιθανόν αναφέρεται στα μετατραυματικά τσουξίματα που έμειναν κουσούρι στον TGK μετά το ατύχημά του - είναι για μένα το πιο μελωδικό ίσως και επικό κομμάτι της χρονιάς και το κομμάτι που άκουσα περισσότερες φορές μέσα στον χρόνο.
Άκου το αυτοβιογραφικό Instrumentalepathy ξαπλωμένος εδώ¨
Ήταν το Σάββατο του Λαζάρου, 17 Απριλίου του 2011, την ημέρα που πέθανε ο Νίκος Παπάζογλου. Περνούσα κοσμοϊστορικές αλλαγές στη ζωή μου, μόλις πριν ένα μήνα είχα απολυθεί μετά από πολλά χρόνια στη McCann και ήμουν σε φάση που έψαχνα το επόμενο - διαφορετικό - σωστό βήμα. Ξενύχταγα ακούγοντας μουσική και κάνοντας σενάρια. Εκείνο το Σαββατοκύριακο είχα κανονίσει με τον κολλητό μου να κάτσουμε σπίτια μας και να δούμε ''μαζί'' ''ζωντανά'' το live stream της Coachella, νομίζω μάλιστα ήταν το πρώτο live stream που έγινε ποτέ από φεστιβάλ και μάλιστα τέτοιου μεγέθους και με τέτοιο line up.
Δεν θυμάμαι καν τι έβλεπα νωρίτερα, θυμάμαι μόνο που όταν βγήκε ο Kanye χρειάστηκαν κάτι ελάχιστα λεπτά για να μεταφερθώ διακτινιζόμενη εκεί και να μπω μέσα στη νύχτα, πάνω στη σκηνή. Με πήρε τόσο πολύ μαζί του που νόμιζα άκουγα τους ήχους της νύχτας και μύριζα την έρημο και σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο παρά αυτός,αυτή κι εγώ. Άναυδη. Το chat με τον φίλο μου διεκόπη απότομα για να επανέλθει αμέσως άμα την λήξη του live όπου και οι δυό μας αποφανθήκαμε με μία λέξη, την ίδια και οι δύο: Εξωγήινος!
Αυτό ακριβώς ήταν και είναι ακόμη για μένα ο Kanye West. Ένας άνθρωπος ιδιαίτερης ευφυίας από άλλο πλανήτη που δεν ξέρω πόσο fit είναι για αυτήν τη Γη.
Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται την persona του στα media είναι τρομακτικός αλλά μου δημιουργεί ακατάσχετη διάθεση να καταναλώσω οτιδήποτε κάνει είτε αυτό είναι οι καυγάδες του με διάφορους του χώρου, είτε οι επιδείξεις μόδας του που τις θεωρώ εξίσου εξωγήινες και συναρπαστικές, είτε όταν δηλώνει πως θα κατέβει για Πρόεδρος των ΗΠΑ, BTW θα τον ψήφιζα.
Πάνω από όλα όμως με συναρπάζει ο κρυστάλλινος και εν πολλοίς αγανακτισμένος τρόπος της μουσικής του, νομίζω καταφέρνει να συνδυάζει με μια μοναδική μαεστρία την μαυρίλα και τον θυμό του Hip Hop με την δύναμη της electro και με τα φωνητικά και το στυλ που τα χρησιμοποιεί να αγκαλιάζουν το σύνολο οδηγώντας σε κάτι που για μένα αγγίζει τα όρια αυτού που λέω μέτα- μπαρόκ.
Το The Life of Pablo είναι κατά τη γνώμη μου η επιτομή αυτού του νέου είδους, περιέχει ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς,το Wolves και,δυστυχώς, όσο θυμάμαι την καμπάνια με την οποία λανσαρίστηκε αποτελεί επίσης έναν απελπισμένο οιωνό για αυτά με έμελλε και μέλλει να δούμε από έναν άνθρωπο με πολύ μεγάλο και πολυσχιδές μυαλό για την απλή, ζοφερή και πολλές φορές μίζερη καθημερινότητά μας.
Το The Life of Pablo θα μπορούσε να είναι το νούμερο 2 μου φέτος ,αλλά ,δεν ξέρω γιατί, με έπιασε να γράψω γι αυτό σήμερα.
Μπορείς να δεις εκείνο το live της Coachella εδώ κι εδώ
Και μπορείς να ακούσεις το απελπισμένο The Life of Pablo (ξεχνώντας προς στιγμήν το μόνιμο υπερπουσάρισμα του Pitchfork για όλα όσα κάνει ο Kanye) εδώ
Out of the shadows barrage of witch tongue Cobra spit over apocalyptic cult killer cauldron smoke Stomp music seriously - yah It goes, it goes, it goes, it goes... Guillotine - yah Can't stop the groove lics jaws clear off them locks relentless raw movement Fit to knock you from here to that g-spot body rock connected To everything you want, ever did want We got it why not come get it, stick your head in that hole And watch me drop this cold guillotine death sentence - yah
Ένα τρελό γαϊτανάκι θανάτων ειδώλων μιας εποχής που θα νοσταλγώ για πάντα και που δεν έζησα ποτέ και που σαν κύκλος κλείνει σε ένα από τα καλύτερα albums του 2015, από ένα από τα 5 καλύτερα συγκροτήματα που έβγαλε ο 21ος αιώνας και που δυστυχώς αδικώ με την άγουρη αυτή θέση 13.
Άκου καλά το άγριο Jenny Death από τους ανυπέρβλητους αγαπημένους μου Death Grips
(κι αν δεν το έχεις κάνει ήδη περιηγήσου στο εξαιρετικό σε περιεχόμενο κανάλι τους στο YouTube)
