Ο λιγδιάρης τραγουδούσε υπέροχα

Μη δείτε άνθρωπο να τολμήσει να βγει από την πεπατημένη, να ρισκάρει και να κάνει τέλος πάντων αυτό που του γουστάρει να πέσετε να τον φάτε.

Στο 7 Η Κούρσα σε φάση τρυφερής, χαδιάρας, καβλωτικής, αλήτικης, εγγλέζικης soul 

Blogovision 2021 - 1971: Μαντολίνα και Stratocasters

 

In the shuffling madness

Of the locomotive breath

Runs the all-time loser

Headlong to his death

Locomotive Breath, Jethro Tull

Η σχέση της rock με την folk είναι σαν την σχέση του Αδάμ με την Εύα. Δημιουργήθηκαν η μία για την άλλη με την folk να προϋπάρχει και την rock να παίρνει σάρκα και οστά από το ένα πλευρό της folk. Ενίοτε το ζευγάρι συντροφεύουν αρμονικά το blues, η jazz και άλλα είδη μουσικής, ακόμα και το metal.

Ήδη από τις αρχές των 60ς η folk έδινε δυναμικά το παρών, ασκώντας την επιρροή της στις πιο δυνατές στιγμές της άνθισης της rock, ακόμα και στις πιο hard rock, progressive και ψυχεδελικές εκφάνσεις της τελευταίας. Κλασσική περίπτωση οι Grateful Dead. 

Το φαινόμενο πήρε βιβλικές  διαστάσεις μετά το Woodstock και στις αρχές της δεκαετίας του 70.

Το 1971 γράφονται, ηχογραφούνται και κυκλοφορούν μερικά από τα πιο εμβληματικά κομμάτια και άλμπουμ όλων των εποχών που συνδυάζουν στοιχεία folk, blues, progressive, jazz και rock.

Στη Βρετανία ο Rod Stewart μας χαρίζει ένα από τα πιο επιτυχημένα flip sides στην ιστορία της μουσικής, ένα τραγούδι με αυτοβιογραφικά στοιχεία - η ερωτική σχέση ανάμεσα σε μια περπατημένη, ώριμη γυναίκα και έναν νεαρό άνδρα- βασισμένο σε μια παλιά ιστορία που τραγουδούσαν οι τροβαδούροι, την ιστορία της πόρνης Maggie May. To μαντολίνο παίρνει φωτιά , το ίδιο και τα charts.

Στις ΗΠΑ οι αισθησιακοί AMERICA κυκλοφορούν το επώνυμο άλμπουμ τους με το τραγούδι - σταθμό A Horse With No Name ενώ ο Don McLean σπάει τα charts με το ιστορικό American Pie, ένα γεμάτο συμβολισμούς και αναφορές τραγούδι - ύμνο στη γενιά της χαμένης αθωότητας.

Τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους άλμπουμ από το ''Νησί''  συνδυάζουν με μοναδικό τρόπο στοιχεία της αγγλικής ή ιρλανδικής folk με στοιχεία της blues, jazz και rock μουσικής καταλήγοντας σε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα που έστειλε τους δημιουργούς τους στο Πάνθεον των Θεών της Rock.

Ο πιτσιρικάς Ιρλανδός κιθαρίστας Rory Gallagher (λυσσάξτε, τον είδα live στα καλύτερά του στη Νέα Φιλαδέλφεια) κυκλοφορεί το παραγνωρισμένο στην εποχή του Deuce βάζοντας το πόδι του στην πόρτα που δεν ξαναέκλεισε ποτέ για πάρτη του παρά μόνο με τον άδικο και βασανιστικό θάνατό του σε ηλικία 47 ετών.

Ένας ακόμη Ιρλανδός, Βόρειο-Ιρλανδός, ο τσίφτης Van The Man Morrison κυκλοφορεί το Tupelo Honey - ένα αριστούργημα με έντονες επιρροές folk, jazz και blues - γράφω και μέσα στο μυαλό μου ακούγεται το θρυλικό Wild Night που είχα την μοναδική χαρά να ακούσω live στην εμφάνισή του το 2017, στο Primavera Sound Festival στην Βαρκελώνη .

Και τρίτο και φαρμακερό το Aqualung των Jethro Tull. Ποίηση φτιαγμένη από ανθρώπους που ο Θεός άφησε να του πάρουν τη θέση. 

Φέτος ένας επίσης Βρετανός τραγουδοποιός, ο εκκεντρικός Richard Dawson ξεφεύγει από την πεπατημένη και ενώνοντας τις δημιουργικές του δυνάμεις με τους σκοτεινούς Φινλανδούς Circle  μας προσφέρει έναν απρόσμενο δίσκο ''botanical rock'' όπως έγραψε ο Guardian ή hypno - folk- metal όπως αρέσκεται να λέει ο ίδιος o Dawson. Το HENKI.

Άκου το 9 μου φορώντας ακουστικά και μαζεύοντας φύλλα και σπόρους για το φυτολόγιό σου.

#10 Arab Strap- As Days Get Dark

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations

#12 Crawler – Idles

#13 For Those I Love – For Those I Love

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil – Psalms

 

Blogovision 2020: Το 1

Στο 1 μου indietronica από τον μάστορα του είδους: Dan Deacon και Mystic Familiar. Αισιόδοξο, χαρούμενο, ελπιδοφόρο, δεν κομίζει γλαύκα στην Αθήνα με την έννοια ότι είναι ο γνωστός ήχος του Dan αλλά κομίζει στην Αθηνά γιατί το βρίσκω ότι πιο relevant υπάρχει για την δεδομένη χρονική στιγμή.

Μας κάνει να ονειρευόμαστε ελευθερία, έρωτες, μεθύσια, παρέες, live, χορούς και όλα αυτά που μας ζούσαν τα προηγούμενα χρόνια και μας έκαναν να νοιώθουμε αθάνατοι.

Αυτό το 2021 περιμένω και για αυτό ο Dan Deacon ήταν μοιραίο να μπει αυτόματα στο νούμερο 1 της πιο μαύρης λίστας που ψήφισα ποτέ

Άκου το χορεύοντας στο μπαλκόνι, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του 2021

#02 Persian Pillars Of The Gasoline Era – Vatican Shadow

#03 Casablanca Flamethrower - Prurient

#04 Depersonalization –JK Flesh

#05 Grave of a Dog – Sightless Pit

#06 Asche – Haus Arafna

#07 Murder For A Beat – Strawberry Pills

#08 Proto Tekno (Remixes) – Kooba Tercu

#09 Passovers - Sex Swing

#10 Soundtracks: Equals Sessions - Apparat

#11 Night Melody/Articulation – Rival Consoles

#12 Mood - Rødhåd

#13 Haut – Die Wilde Jagd

#14 Mirage – Ben Lukas Boyser

#15 Peripeteia -Rafael Anton Irisarri

#16 Arche – Fossil (Remixes) – Wind Atlas

#17 Conference of Trees – Pantha Du Prince

#18 Desire – Desire Marea

#19 Illusion of Time - Daniel Avery & Alessandro Cortini

#20 Music For Film – Jacaszek

Blogovision 2018: Στο #13 μου μασάζ dance electronica από το UK

Άλλο να τον ακους κι άλλο να τον βλέπεις live.

Για τον Jon Hopkins και το live του στο Primavera Sound 2018 έγραψα '' ένα οργασμικό σετ που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χορεύεις προσπαθώντας να κοροϊδέψεις τα χρόνια που έχεις στην πλάτη σου''.

Αυτό συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό  ακούγοντας το Singularity, δίσκος ο οποίος, εκτός της dance electronica ραχοκοκκαλιάς του, έχει  και μια έντονη ambient πλευρά που σε βοηθάει να τον ακούς στο repeat χωρίς να εξαντλείσαι - το αντίθετο, λειτουργεί σαν μασάζ που ξεκινάει από τα αυτιά και συνεχίζει ηλεκτρίζοντας ευχάριστα όλο σου το σώμα.

Τον δίσκο μου τον σέρβιρε στο δια ταύτα το Release Radar μου στο Spotify.

Άκου τον εδώ - ενδείκνυται για οδήγηση 

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2017: Στο #4 Relatives in Descent και Ρομαντικό Post Punk Made in Detroit

People live with a private understanding

Sorrow's the wind blowing through

Truth is hiding in the wire

Νομίζω η φράση που άκουσα περισσότερες φορές μέσα στο μυαλό μου το 2017 ήταν το ''She's just trying to reach you'' 

Επίσης η πιο ωραία φράση που διάβασα για το ακούσια ρομαντικό και σαν από απελπισμένο έρωτα Relatives in Descent των Protomartyr ήταν στο Pitchfork που τους έθαψε με 6,9 και λέει 

 it contains a constant sense of unease about the world and its future

#5 Bug vs. Earth – Concrete Desert

#6 Kid Cudi -  Passion, Pain, Demon Slayin'

#7 A Victim of Society - Freaktown

 #8  Rødhåd – Anxious

#9 Laibach –Also Sprach  Zarathustra

#10 Gas - Narkopop

#11 Sufjan Stevens, Bryce Dessner, Nico Muhly και James McAlister - Planetarium

#12  Ryuichi Sakamoto - Async

#13 Toydrum - Prevenge

#14 Various Artists -Radio Resistance : The Man in the High Castle

#15 Arca – Arca

#16 Avec le soleil sortant de la bouche- Pas Pire Pop, I Love You So Much

#17 Earthen Sea – A Serious Thing

#18 Throwing Snow - Embers

#19 Andrew Bird- Echolocations: River

#20 Oneohthrix Point Never - Good Time