Search This Blog

Showing posts with label USA. Show all posts
Showing posts with label USA. Show all posts

Sunday, December 20, 2020

Blogovision 2020: Το 1



Στο 1 μου indietronica από τον μάστορα του είδους: Dan Deacon και Mystic Familiar. Αισιόδοξο, χαρούμενο, ελπιδοφόρο, δεν κομίζει γλαύκα στην Αθήνα με την έννοια ότι είναι ο γνωστός ήχος του Dan αλλά κομίζει στην Αθηνά γιατί το βρίσκω ότι πιο relevant υπάρχει για την δεδομένη χρονική στιγμή.
Μας κάνει να ονειρευόμαστε ελευθερία, έρωτες, μεθύσια, παρέες, live, χορούς και όλα αυτά που μας ζούσαν τα προηγούμενα χρόνια και μας έκαναν να νοιώθουμε αθάνατοι.
Αυτό το 2021 περιμένω και για αυτό ο Dan Deacon ήταν μοιραίο να μπει αυτόματα στο νούμερο 1 της πιο μαύρης λίστας που ψήφισα ποτέ



Άκου το χορεύοντας στο μπαλκόνι, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του 2021


Wednesday, December 16, 2020

Blogovision 2020: To 5


Τι μπορεί κανείς να περιμένει από ένα άλμπουμ που λέγεται ''Grave of a Dog '' από μία μπάντα που ακούει στο όνομα Sightless Pit και είναι φτιαγμένη από τους Lee Buford των The Body, την Kristin Hayter των Lingua Ignota και τον Dylan Walker των Full of Hell;

Οργισμένο brutal metal σε συνδυασμό με industrial, βαριά - θηριώδης ατμόσφαιρα και σπαρακτικά ουρλιαχτά δημιουργούν το μακράν πιο heavy και κολασμένο τοπίο της χρονιάς - και να φανταστείς ο δίσκος είχε γραφτεί πριν το 2020. Αυτό είναι το 5 μου


Βάλτο τέρμα στα ηχεία με ανοιχτά τα παράθυρα. Γιατί η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που ακούγεται δυνατά.


Monday, December 17, 2018

Blogovision 2018: Στο #4 καθαρό και ξάστερο experimental κατευθείαν από την Αμερική


 Ο ορισμός του experimental σε ένα στριφνό - μόνο για μύστες - μουσικό ανοσιούργημα


Μα ποιος σοβαρός άνθρωπος, έστω και για ένα κομμάτι ψωμί, θα δεχτεί να βαθμολογήσει μία τέτοια δουλειά με έναν βαθμό που δεν είναι του ύψους ή του βάθους αλλά ένα 6,2?  
Με ποια κριτήρια μπορείς να βαθμολογήσεις έναν τέτοιο δίσκο (και πόσες φορές άντεξε να τον ακούσει ο κριτής ώστε να πει τελικά ότι είναι κακός, έστω μέτριος, για 6,2 κι όχι για 6,1 ή 7,4)?  Τι είναι σεισμός ή άνεμος για να μετριέται σε δεκαδικά ο ακραίος πειραματισμός? 

Το Rainbow Mirror είναι η τρίτη και τελευταία εμφάνιση του Dominick Fernow στην 10άδα μου και η μοναδική του ως Prurient. Είναι ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησε μετά την περσινή Blogovision και τον οποίο είχα για πολλούς μήνες για το #1 μου, μέχρι που σπρώχτηκε στο μεσοβέζικο 4 γιατί με συνεπήραν περισσότερο αυτοί οι τρείς - πιο εύκολοι ακουστικά - δίσκοι που θα ακολουθήσουν.
Πρόκειται για μία δουλειά που ξεδιπλώνεται  σε 6 LP -πάντα από την Hospital Productions- και που για μένα είναι ο ορισμός του experimental. Εν προκειμένω με μπόλικες δόσεις noise,drone,industrial και ambient - δηλαδή ο Fernow σε όλο του το μεγαλείο. Απροσδιόριστης προέλευσης ήχοι, καμπάνες σαν από κάποιο γοτθικό ναό τον Μεσαίωνα, έρεβος και οι νότες της βροχής, πτώματα που σιγομουρμουρίζουν, Βούδες και σεξουαλικές αναφορές σε ένα ατονικό στην μεγαλύτερη διάρκειά του έργο που όμως επικοινωνεί μαζί σου χωρίς να κλιμακώνεται και χωρίς να χρειάζεται κάποιο (ανύπαρκτο ευτυχώς) λιμπρέτο.

Άκου τον μακριά από τον κόσμο 







Friday, December 7, 2018

Blogovision 2018: Στο #14 μου neo- classical αυτοσχεδιασμοί και experimental ambient MADE IN USA


Double Bill: Δύο διάνοιες από δύο διαφορετικές εποχές συναντιώνται στην Dead Oceans...


...Βάζουν ο καθένας τα μαγικά του και δημιουργούν το  Finding Shore έναν ταξιδιάρικο δίσκο που συνδυάζει ονειρικά τους neo-classical αυτοσχεδιασμούς του Tom Rogerson  με τη βοήθεια - μεταξύ άλλων - ενός moog piano bar και τις experimental ambient διαθέσεις του Brian Eno.

Ο δίσκος πρωτοκυκλοφόρησε σαν σήμερα τον Δεκέμβριο του 2017, έχει 13 σύντομα κομμάτια συνολικής διάρκειας 49΄, στην φυσική του μορφή σε blue opaque βινύλιο έγινε sold out σε χρόνο dt και τον ανακάλυψα στο bandcamp.

Άκουσέ τον - ειδικά αν σου αρέσει ο Keith Jarrett 




Tuesday, December 20, 2016

Blogovision 2016: Στο #1 Το Βίαιο, Ανυψωτικό και Θείο Κύκνειον Άσμα - ΠΡΟCΚΥΝΗCΟΝ!



Άκουσα πρώτη φορά το The Glowing Man των Swans  πρωί με τον καφέ και με ακουστικά γράφοντας μία παρουσίαση για έναν πελάτη: Εντελώς ακατάλληλη ώρα ή ιδανική για να μπω μέσα στον δίσκο?

Στην διαφήμιση συνηθίζουμε να λέμε πως ένα προϊόν επιδρά πάνω μας ή μας μιλάει με δύο τρόπους, τον ορθολογικό και τον συναισθηματικό.
Στην περίπτωση της μουσικής συμβαίνει κάτι παρόμοιο.
Η μουσική επιδρά στο Αυτόνομο Νευρικό μας Σύστημα (ANS) το οποίο και  συνδέει το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (CNS) με όλα τα περιφερειακά μας όργανα και συστήματα με καθοριστικό τρόπο ασκώντας έλεγχο μέσω αυτών τόσο στην ενέργεια και την κινητικότητά μας όσο και στον ψυχισμό και την πνευματικότητά μας στιγμιαία αλλά και μακροπρόθεσμα.
Ανάλογα την στιγμή,την παιδεία του (μουσική και μη), το περιβάλλον αλλά και την φυσιολογική και ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται το άτομο η μουσική μπορεί να επιδράσει εντελώς διαφορετικά,μπορεί να εθίσει,μπορεί να ταράξει και να συγκλονίσει και μπορεί ακόμα και να θεραπεύσει. Πες την και drug. Είναι!
Και είναι ο συνδυασμός των ήχων,των νοτών των ρυθμών και τόνων που ασκούν διαφορετική επίδραση τόσο αν τα δούμε ανεξάρτητα και μοναδικά μεταξύ τους όσο και μέσω της αλληλεπίδρασής τους και του συνόλου τους.

Για το είδος της μουσικής που παίζουν οι Swans η ώρα - 10 το πρωί- μπορεί να φαίνεται ακατάλληλη αποδείχτηκε  όμως εντελώς ιδανική για το καθαρό, χωρίς την παραμικρή ''παραμόρφωση'' aka ουσίες μυαλό, καθώς αυτό με το ένα του τμήμα μπορούσε να εστιάζει στην σύνθεση μιας πουλησιάρικιας παρουσίασης, ενώ επέτρεπε παράλληλα στο άλλο του κομμάτι να κατακλυσθεί από τους ήχους του The Glowing Man διαλύοντας παράλληλα το στομάχι μου και την καρδιά μου.

Στα πρώτα τρία λεπτά με το ρολόι κατάλαβα ότι ο Gira και η παρέα του ήταν αποφασισμένοι να αφήσουν τoν τελευταίο τους δίσκο σαν κληρονομιά, μία πολύτιμη παρακαταθήκη κι ένα ένδοξο αντίο στους πραγματικά μυημένους οπαδούς τους και μόνο.

Τι εννοώ: Ορθολογικά μιλώντας το The Glowing Man τείνει να είναι βαρύ κι ασήκωτο.
Αν όμως αφεθείς στο τσουνάμι που κατακλύζει τα μέσα σου, τα ρίγη, τον αφηνιασμένο καρδιακό παλμό και το κάψιμο στο στομάχι  που προκαλεί, τότε είναι ναι, Βίαιο αλλά και Ανυψωτικό, Θείο, σαν μία Λειτουργία που κρατήθηκε κρυφή για την τελευταία φορά, εκείνη που την δουλειά αναλαμβάνουν οι Ηλεκτρικοί Άγγελοι.

Νομίζω αυτό είναι το The Glowing Man μια πράξη με έντονα σεξουαλικό,οργασμικό χαρακτήρα, ένα ενιαίο κομμάτι μουσικής που γράφτηκε για να περάσει τους ίδιους τους Swans, τον Gira, την μουσική τους και τους οπαδούς τους σε ένα άλλο τριπ, στην επόμενη φάση.

Αντίο Swans. Κι όπως είπε κι ο Γεράσιμος, ήμουν τυχερή που σας έζησα

Προσκύνησε το Βίαιο Κύκνειο Άσμα των Swans ακούγοντάς το πρωί,στη δουλειά ή σπίτι γράφοντας φορώντας ακουστικά και πίνοντας καφέ.



#1   Swans - The Glowing Man

* Η φωτογραφία είναι από πλάνο της ταινίας Ηλεκτρικός Άγγελος του Θανάση Ρεντζή

Sunday, December 18, 2016

Blogovision 2016: Στο #3 μου Μαυρίλα από Αυτήν που Φτιάχνονται οι πιο Σκοτεινοί Ψυχεδελικοί Εφιάλτες


Και από τα Μετατραυματικά Τσουξήματα περάσαμε στους Κάλους.
Ο Sumach Ecks  aka Sumach Valentine aka Gonjasufi aka Gonja aka Ο Άπλυτος aka Ο Βρωμιάρης  είναι ο πιο σκοτεινός και τραγικός τροβαδούρος της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.
Το πνεύμα του είναι τόσο μαγικό που μπορεί να διαχέεται στην ατμόσφαιρα σαν καυτός ατμός μέσα από τις σωληνώσεις των καλοριφέρ και τους θαλάμους των ασανσέρ στα κτίρια που κλείνονται οι εφιάλτες μας ενώ τα τραγούδια του αποτελούν το μόνο μελωδικό και ευφυές αντίδοτο στα ανιαρά νανουρίσματα των ήσυχων ανθρώπων.
Το Callus είναι το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ του Gonjasufi και αναφέρεται σε αυτά τα νεκρά, άχρηστα εξογκώματα που μόνο πόνο μπορούν να προσφέρουν δηλαδή σε αυτές τις άχρηστες, πονεμένες στιγμές της ζωής που αξίζει να ξεριζώσουμε για πάντα από πάνω μας και το κάνει με έναν ιδιαίτερα σπαρακτικό  κι υπέροχα μελωδικό τρόπο που κάποιοι απαίδευτοι μουσικογραφιάδες αποκάλεσαν κακοφωνία.

'Ακου το ψυχεδελικό Callus του Gonjasufi κάποια στιγμή που σκέφτεσαι να αφήσεις πίσω σου ότι σε πονάει




#3   Gonjasufi - Callus




Saturday, December 17, 2016

Blogovision 2016,Στο #4 O δίσκος με το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς






Τέσσερα πράγματα που πρέπει να ξέρεις για το Instrumentalepathy του The Gaslamp Killer>
  1. Ο δίσκος άρχισε να συλλαμβάνεται τρία χρόνια πριν στο νοσοκομείο μετά από ένα παρολίγον θανάσιμο ατύχημα που είχε ο William Benjamin Bensussen aka The Gaslamp Killer με το μηχανάκι του. Πολλά από τα κομμάτι του ''γράφτηκαν'' υπό την επήρεια μορφίνης και άλλων δυνατών παυσίπονων.O ίδιος ο TGK τον θεωρεί μουσική επιφοίτηση κάτι σαν ένα δώρο για την επιβίωσή του
  2. Το Instrumentalepathy απουσιάζει σχεδόν καθολικά από όλες τις λίστες των κορυφαίων άλμπουμ του 2016. 
  3. Συνδυάζει αριστουργηματικά επιρροές από την  Τούρκικη, Μεξικάνικη, Λιβανέζικη και Λιθουανή παραδοσιακή μουσική με ψυχεδέλεια και electronica δημιουργώντας  - κατά την γνώμη μου- νέους δρόμους στην σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική και μια διαφορετική,εναλλακτική μορφή hip hop, εντελώς έξω από την πεπατημένη.
  4. Το Residual Tingles - κομμάτι ο τίτλος του οποίου που πιθανόν αναφέρεται στα μετατραυματικά τσουξίματα που έμειναν κουσούρι στον TGK μετά το ατύχημά του - είναι για μένα το πιο μελωδικό ίσως και επικό κομμάτι της χρονιάς και το κομμάτι που άκουσα περισσότερες φορές μέσα στον χρόνο.
Άκου το αυτοβιογραφικό Instrumentalepathy ξαπλωμένος εδώ¨



#4   The Gaslamp Killer ' Instrumentalepathy



Friday, December 16, 2016

Blogovision 2016: Στο #5 μου Soundtracking the horrors of totalitarianism... with strings


The Childhood of a Leader
Μουσική Αντί,
΄΄ kalo einai den exei ta bzbzbz ton proigoumenon΄΄ 
σύμφωνα με το αστραπιαίο review του Άγγελου Κάππα, 
ένα σατανικά πολιτικό συμφωνικό ποίημα
που ντύνει ταινία και πιάνεται με το θέμα του Ολοκληρωτισμού.
Στη φάση του The Childhood of A Leader
o Scott Walker νοσταλγεί τα πρώτα του βήματα αλλά συνεχίζει να παίζει με τους τόνους
 που τον έφεραν στο σήμερα 
μακριά από τα κοριτσάκια που φωνάζαν υστερικά ΑΑΑΑΑ 
σε έναν από τους ωραιότερους άνδρες εκείνης της υπέροχης εποχής.



Διάβασε τι λέει ο ίδιος ο Scott Walker για το αριστουργηματικό αυτό έργο του εδώ

Άκου το έντονα πολιτικοποιημένο και ριζοσπαστικό  The Childhood of a Leader μαζί με άλλους με ένα απλό κλικ στη φωτό


#5   Scott Walker - The Childhood of a Leader
#6   POP 1280 - Paradise
#7   Vatican Shadow – Media in the Service of Terror
#8   Cavern of Anti-Matter – void beats/invocation trex
#9   Tales of Murder and Dust – The Flow in Between
#10 Kanye West – The Life of Pablo
#11 Elysia Crampton - Elysia Crampton Presents: Demon City

#12 Ulver - ATGCLVLSSCAP
#13 Parquet Courts - Human Performance
#14 Nagamatzu - Above The Noise
#15 The Field - The Follower
#16 Brian Eno - The Ship
#17 Wardruna - Runaljod - Ragnarok
#18 Underworld - Barbara Barbara We Face A Shining Future
#19 Ben Lukas Boysen - Spells
#20 Psychic Ills - Inner Journey Out 

Thursday, December 15, 2016

Blogovision 2016: Στο #6 μου Τα Καλά Παιδιά πάνε Παράδεισο


Ο πρώτος δίσκος που κλείδωσε ψηλά στη δεκάδα μου φέτος είναι αυτός: Paradise των POP 1280.

Ο λόγος κάτι σαν αυτό που γράφτηκε στο Tiny Mix Tapes


Μα τι σόι άνθρωποι παθιάζονται με τέτοια μουσική?
Ξέρω δυό ''τύπους'' που πιστεύω θα ψηφίσουν POP 1280  ίσως πιο ψηλά κι από μένα οπότε θα μπεις στο νόημα αλλά σήμερα σε προκαλώ να γνωρίσεις τον @cretinousfool του Bandcamp aka τον Duston Sheenan από το Denton του Texas.
Ανακάλυψε τον φανταστικό, σπαρακτικό και άγριο μουσικό κόσμο του Duston και των POP 1280 με ένα κλικ στην φωτό



 Άκου το άγριο Paradise των POP 1280 μακριά από αθώους




#6   POP 1280 - Paradise



*Στην φωτογραφία είναι οι ίδιοι οι POP 1280

Wednesday, December 14, 2016

Blogovision 2016 - Στο #7 μου Media in the Service of Terror



Αν κι είχα λύσει από τα φοιτητικά μου χρόνια το θέμα με το πως ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί
στα άκρα δεν είχα λύσει το ερώτημα του πως μπορώ να ακούω και απολαμβάνω τόσο ακραίες μουσικές.
Με ταλάνιζε ειδικά το θέμα του ευρύτερου ''Κύκλου'' του Noise και του πως είναι δυνατόν και αντλώ απόλαυση μέσα από αυτήν την μουσική. Ως δια μαγείας το πρόβλημα λύθηκε το βράδυ μετά την οργιαστική εμφάνιση του Vatican Shadow στο Winter Plisken Festival 2016, πριν μία βδομάδα περίπου δηλαδή.

Τα κομματάκια αυτού του μυστηριώδους παζλ βρήκαν την θέση τους την ώρα που γύρναγα σπίτι μου καθώς αστραπιαία πέρασαν από το μυαλό μου όλες οι ηλικιακές και ψυχολογικές φάσεις μου μέσα από την μουσική ξεκινώντας από τον Χατζιδάκι, τα λαϊκά και τα rock 'n roll που άκουγα παιδί με την φιλόμουση μαμά μου,το πέρασμά μου στην σόουλ και την ροκ στην εφηβεία, την αγάπη μου για την κλασσική και το progressive καθώς μεγάλωνα, τις περιπετειώδεις αναζητήσεις μου αργότερα για να φτάσω πια στα δεύτερα -άντα και μετά, όπου προχώρησα στην ηλεκτρονική κι όλα τα αδερφά της είδη φτάνοντας εδώ και λίγα χρόνια στην πλήρη αποδοχή και απόλαυση αυτών των στρυφνών ήχων μερικούς από τους οποίους μου χαρίζει απλόχερα ο Dominick Fernow σε όλες του τις εκδοχές.

Νομίζω το κλειδί είναι στην ηλικία, κι όχι μόνο ή απαραίτητα την χρονολογική αλλά και την ψυχολογική,φιλοσοφική και μουσική, εκεί που ο συσσωρευμένος θυμός για όλα όσα γίνονται και δεν θα έπρεπε να υπάρχουν συναντά και κουμπώνει με την εμπειρία και την εξάσκηση του αυτιού στο να αποκρυπτογραφεί και βρίσκει μελωδίες και λυρισμό μέσα από την Αταξία και την Έκρηξη των ήχων και όλα αυτά μαζί δένουν με την ακατανίκητα ρομαντική διάθεση να ξαναγυρίσεις πίσω εκεί που όλα ξεκίναγαν και ήσουν πάντα έτοιμος να εκραγείς και τα σπάσεις όλα - ιδανικά με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση: Κάτι σαν αυτό που κάνει ο Vatican Shadow στους δίσκους και τα live του δηλαδή.


Το Media in the Service of Terror πέρα από τον ίδιο του τον τίτλο είναι μία αφηνιασμένη μουσική ΔΗΛΩΣΗ - ΡΑΠΙΣΜΑ ενάντια σε αυτά που συμβαίνουν και έτσι όπως μας ταΐζονται προς κατανάλωση, είναι ένα θυμωμένο άδειασμα των ΜΜΕ και του τρόπου με τον οποίο γεννάνε, μεγαλώνουν και διαιωνίζουν την δική σου και την δική μου τρομοκρατία στον βωμό των κλικ και των GRPs, αλλά πιο πολύ από όλα είναι μια εσωστρεφής, ερεθιστική και εξαγριωμένη στόχευση στο δικό σου Μέσο,αυτό που μπορείς να βγάλεις από το κλουβί αν αφεθείς να σκέφτεσαι,να χορεύεις ή και να χτυπιέσαι - όπως το προτιμάς- ελεύθερος στον ήχο του.

Είπε: “In some kind of lame, pathetic, horrible way, it’s a form of meditation. You have no other choice, you’re in a fucking prison.”

AKOY ( και διάβασε πίσω από τις γραμμές των τίτλων των κομματιών)



#7   Vatican Shadow – Media in the Service of Terror



Sunday, December 11, 2016

Blogovision 2016,Στο #10 μου Wild West


Ήταν το Σάββατο του Λαζάρου, 17  Απριλίου του 2011, την ημέρα που πέθανε ο Νίκος Παπάζογλου. Περνούσα κοσμοϊστορικές αλλαγές στη ζωή μου, μόλις πριν ένα μήνα είχα απολυθεί μετά από πολλά χρόνια στη McCann και ήμουν σε φάση που έψαχνα το επόμενο - διαφορετικό - σωστό βήμα. Ξενύχταγα ακούγοντας μουσική και κάνοντας σενάρια. Εκείνο το Σαββατοκύριακο είχα κανονίσει με τον κολλητό μου να κάτσουμε σπίτια μας και να δούμε ''μαζί'' ''ζωντανά'' το live stream της Coachella, νομίζω μάλιστα ήταν το πρώτο live stream που έγινε ποτέ από φεστιβάλ και μάλιστα τέτοιου μεγέθους και με τέτοιο line up.
Δεν θυμάμαι καν τι έβλεπα νωρίτερα, θυμάμαι μόνο που όταν βγήκε ο Kanye χρειάστηκαν κάτι ελάχιστα λεπτά για να μεταφερθώ διακτινιζόμενη εκεί και να μπω μέσα στη νύχτα, πάνω στη σκηνή. Με πήρε τόσο πολύ μαζί του που νόμιζα άκουγα τους ήχους της νύχτας και μύριζα την έρημο και σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο παρά αυτός,αυτή κι εγώ. Άναυδη. Το chat με τον φίλο μου διεκόπη απότομα για να επανέλθει αμέσως άμα την λήξη του live όπου και οι δυό μας αποφανθήκαμε με μία λέξη, την  ίδια και οι δύο: Εξωγήινος!



Αυτό ακριβώς ήταν και είναι ακόμη για μένα ο Kanye West. Ένας άνθρωπος ιδιαίτερης ευφυίας από άλλο πλανήτη που δεν ξέρω πόσο fit είναι για αυτήν τη Γη.
Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται την persona του στα media είναι τρομακτικός αλλά μου δημιουργεί ακατάσχετη διάθεση να καταναλώσω οτιδήποτε κάνει είτε αυτό είναι οι καυγάδες του με διάφορους του χώρου, είτε οι επιδείξεις μόδας του που τις θεωρώ εξίσου εξωγήινες και συναρπαστικές, είτε όταν δηλώνει πως θα κατέβει για Πρόεδρος των ΗΠΑ, BTW θα τον ψήφιζα.
Πάνω από όλα όμως με συναρπάζει ο κρυστάλλινος και εν πολλοίς αγανακτισμένος τρόπος της μουσικής του, νομίζω καταφέρνει να συνδυάζει με μια μοναδική μαεστρία την μαυρίλα και τον θυμό του Hip Hop με την δύναμη της electro και με τα φωνητικά και το στυλ  που τα χρησιμοποιεί να αγκαλιάζουν το σύνολο οδηγώντας σε κάτι που για μένα αγγίζει τα όρια αυτού που λέω μέτα- μπαρόκ.
Το The Life of Pablo είναι κατά τη γνώμη μου η επιτομή αυτού του νέου είδους, περιέχει ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς,το Wolves και,δυστυχώς, όσο θυμάμαι την καμπάνια με την οποία λανσαρίστηκε αποτελεί επίσης έναν απελπισμένο οιωνό για αυτά με έμελλε και μέλλει να δούμε από έναν άνθρωπο με πολύ μεγάλο και πολυσχιδές μυαλό για την απλή, ζοφερή και πολλές φορές μίζερη καθημερινότητά μας.
Το The Life of Pablo θα μπορούσε να είναι το νούμερο 2 μου φέτος ,αλλά ,δεν ξέρω γιατί, με έπιασε να γράψω γι αυτό σήμερα.

Μπορείς να δεις εκείνο το live της Coachella εδώ κι εδώ 
Και μπορείς να ακούσεις το απελπισμένο The Life of Pablo (ξεχνώντας προς στιγμήν το μόνιμο υπερπουσάρισμα του Pitchfork για όλα όσα κάνει ο Kanye) εδώ



#10 KanyeWest - The Life of Pablo


Saturday, December 10, 2016

Blogovision 2016, Στο #11 To Γράμμα του Fritz στον Hugo Schmidt και η Δαιμόνια Πόλη της Elysia Paula Crampton


Γερμανία, 1916: Γενναίοι ναύτες φωτογραφίζουν στις κάρτες τους, πολύ πριν τον Ζενέ, τα θεμέλια του εξπρεσιονιστικού Querelle του Φασμπίντερ και 100 χρόνια μετά μία εξίσου γενναία κοπέλα , ex escort, που γεννήθηκε στο Los Angeles, έζησε στο Μεξικό και ξανάζησε ανάμεσα στην Βολιβία και την Virginia, φωτογραφίζει στη μουσική της τις αναπνοές της στην δραματική Νότιο Αμερική βάζοντας τις βάσεις μιας νέας πρωτοπορίας που ακούγεται ηλεκτρονική ενώ εξελίσσεται σε ένα από τα πρώτα επικά μουσικά ποιήματα του 21ου αιώνα.
Αυτή είναι η Demon City της Elysia Paula Crampton

Ταξίδεψε στην εξπρεσιονιστική Demon City καλύτερα οδηγώντας μόνος την ώρα που ο Ήλιος δύει εδώ:




#11 Elysia Crampton - Elysia Crampton Presents: Demon City



Thursday, December 8, 2016

Blogovision 2016: Στο ταπεινό #13 τα μωρά μου


Και είπεν ο Andrew για αυτόν τον δίσκο:
 I imagine it’s what recording The White Album would’ve been like except the whole band was getting along and nobody’s girlfriend was there 

Το 2016 ήταν μια πολύ θλιβερή χρονιά και μοιραία φέτος οι μουσικές μου επιλογές είναι πιο σκοτεινές από ποτέ. Το δε γεγονός ότι φέτος πήρε ξανά τα κλειδιά ο Avaton τις κάνει ακόμα πιο προβλεπόμενα θανατηφόρες κι ότι υπάρχει σε dark, death, post και electronica και μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά κι έχε γεια καημένε κόσμε μαζί. 
Έτσι τα αγαπημένα μου μωρά με αυτόν τον καλύτερο κατά την γνώμη μου ως τώρα δίσκο τους φιλοξενούνται στην ταπεινή και μοναδική χαρούμενη θέση δεκατρία αυτής της λίστας.
Εκλιπαρώντας την συγνώμη τους σας προσκαλώ να ακούσετε το γεμάτο αδρεναλίνη,υπέροχα αμερικάνικο indie Human Performance των Parquet Courts διαβάζοντας  παράλληλα την φανταστική συνέντευξη που έδωσαν τα παιδιά στο SPIN 
ΤΩΡΑ!



#13 Parquet Courts - Human Performance


H ξενάγηση στο σαλόνι του Avaton συνεχίζεται αυτήν την φορά με 

Thursday, December 1, 2016

Blogovision 2016 - Στο #20 Meet Zizi - The Toy Boy



Όταν ο Άβατον συνάντησε τον Ζίζι ήταν ακόμα 16 χρονών κι έπαιζε στο Λούνα Πάρκ στη γειτονιά του Σαν Νικολάς κοντά στο κεντρικό λιμάνι του Μπουένος Αιρ. 


Ο Zizi,The Toy Boy, όπως τον φωνάζανε εκεί,  ήταν μιγάς, μισός Ινδιάνος - μισός Ισπανός , είχε τεράστια κόκκινα χείλη και αντί να  μιλάει προτιμούσε να φιλάει.
Ανέβηκαν σε έναν γερανό, κοιτάγανε το ποτάμι  και χορεύανε το Coca-Cola Blues


Χόρεψέ το κι εσύ


#20 Psychic Ills - Inner Journey Out

*Photos taken from http://www.ipernity.com/doc/57114/12730559