Search This Blog

Wednesday, December 8, 2021

Blogovision 2021: Στο Νο 13 του Γεράσιμου Moor Mother και το Black Encyclopedia of the Air


A Tribe Called Quest? The Roots? The Digable Planets/Shabazz Palaces binary? All goddamned pretenders to the jazz-rap throne. Camae Ayewa and her friends (Elucid, Pink Siifu, lojii) fill up their backpacks with poetry-slam rhymes delivered in THAT drawl from the blessed bloodline of select Philly hip-hop queens. And then there’s the softly foreboding production—their streets fogged by overdubbed and flanged vocals that twist trap-rappers’ norms, their shrines shrouded in the smoke of fluttering percussion and bell-like organs. A swift, oddly comforting half hour of Afrofuturism.(Treblzine)

LISTEN


Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I 
No.15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula 
Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates 
Νο. 18 Scorn – The Only Place 
Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When 
No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

Tuesday, December 7, 2021

Blogovision 2021- 1971: Η Γένεσις κι ο Θάνατος ενός Είδους

                      “looking at what artists do rather than what they sound like”

                                                                                                          Ian Anderson

Οι επιρροές της λαϊκής μουσικής από ανατολικές, αφρικανικές και λατινοαμερικάνικες χώρες στην ευρύτερη σκηνή της ροκ και πολύ νωρίτερα στην τζαζ είχαν ξεκινήσει πριν τα 70ς. Όμως ακόμα δεν είχε υπήρχε είδος ή ακόμα κι αν υπήρχε δεν είχε βαφτιστεί ως  είδος.

Το 1969 σχηματίζεται μία πολυμελής μπάντα μουσικών με βάση τους το Λονδίνο, οι Osibisa. Tέσσερα από τα μέλη τους έχουν καταγωγή από την Γκάνα και τρία από την Καραϊβική. Παίζουν ένα είδος αφρο-ροκ με επιρροές από την τζαζ και εμφανίζονται σε διάφορα live και φεστιβάλ.

Το 1971 κυκλοφορούν δύο albums. To πρώτο φέρει το όνομά τους - Osibisa - και το δεύτερο λέγεται Woyaya. To Osibisa, σε παραγωγή Tony Visconti, είναι το πρώτο άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής που επικοινωνήθηκε (διαφημίστηκε) με τον όρο World Μusic - δηλαδή μουσική που (προ)έρχεται από χώρες που δεν ανήκουν στον δυτικό πολιτισμό.

Στην πορεία ο όρος χαρακτήρισε και χαρακτηρίζει μεγάλα άλμπουμ και σπουδαίες μουσικές και μπάντες όπως το θρυλικό Graceland του Paul Simon ή τους δημοφιλείς Αφρικανούς Tinariwen.

Πολλά μουσικά φεστιβάλ είχαν κι έχουν ''World Music'' ενότητες φιλοξενώντας σημαντικούς καλλιτέχνες του είδους στα line ups τους με πρωτοπόρο στο είδος του το WOMAD που ιδρύθηκε το 1980 από πολλούς μουσικούς και παράγοντες της μουσικής βιομηχανίας με πρώτον τον Peter Gabriel των Genesis.

Ο όρος χρησιμοποιείται από πολλούς ακόμη και σήμερα. Όμως ειδικά σήμερα, στην εποχή της πολιτικής ορθότητας καταλαβαίνουμε πως είναι προβληματικός, σχεδόν τοξικός. Για τον όρο έχουν μιλήσει απαξιωτικά αμφισβητώντας την πολιτική ορθότητά του τόσο ο Ian Anderson (βλ. τι είπε πιο πάνω) όσο και ο David Byrne, ενώ δύο χρόνια πριν η Guardian φιλοξένησε άρθρο του Ammar Kalia με τίτλο Why the term ''World Music'' is dead.

Από το 2005 οι Λιβανικής καταγωγής  και με βάση το Montreal του Καναδά Jerusalem In My Heart συνδυάζουν ηλεκτρονική και πειραματική μουσική με Αραβικό folk για να σχολιάσουν την σύγχρονη ζοφερή πραγματικότητα στον κόσμο μας και την πολιτική κατάσταση στον τόπο καταγωγής τους.

Φέτος μας έδωσαν το πολύ δυνατό Qalaq που σημαίνει Βαθιά Ανησυχία. Πρόκειται για ένα δύσκολο και στριφνό όσον αφορά τις μουσικές φόρμες του άλμπουμ που θα λατρέψουν οι φίλοι της αραβικής και noise μουσικής. Μαζί τους πολλοί guests όπως Moor Mother και Tim Hecker ή ακόμα η πολυβραβευμένη Καναδή σκηνοθέτρια και τραγουδοποιός, μέλος  του First Nations, Alanis Obomsawin στα φωνητικά.

Το Qalaq, λίγα χρόνια πριν θα χαρακτηριζόταv σαν κορυφαίο της χρονιάς στο είδος worldtronica - ή μήπως δεν πειράζει να το πούμε έτσι;

Άκουσέ το ένα ήσυχο βράδυ έτοιμος να καταλήξεις σε κάτι ανήσυχο


#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil - Psalms


Blogovision 2021 - Στο No 14 του Γεράσιμου Converge με Chelsea Wolfe και Bloodmoon:1


That Bloodmoon: I is so frontloaded with lengthy showcases of Converge’s newfound grandeur might slightly overshadow both the diversity in songwriting on the album, as well as how much fun a lot of these songs are. The badass groove of “Tongues Playing Dead,” the punchy hard rock of “Lord of Liars,” the Morricone blues of “Scorpion’s Sting”—the standout moments come pretty heavily stacked throughout the album, and each one seems to harbor some fascinating new surprise,

 some of which might temporarily make you forget you’re listening to a Converge album. Bloodmoon: I isn’t a complete left-field turn for Converge , especially not when compared to something like their extended, very weird “Endless Arrow” remix. That the band pushed themselves as far as they did, while incorporating a pair of prominent collaborators in the process—whose presence only enhances their vision—reveals how far they’ve come since the bare-bones brutality of their youth.(Treblzine)

LISTEN


No.15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula

Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona

Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates

Νο. 18 Scorn – The Only Place

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

 

 


Monday, December 6, 2021

Blogovision 2021- 1971: Τα Ελληνικά και το #15 μου

 Το ξεχασμένο πηγάδι καραδοκούσε το θύμα του


Σαν σήμερα 6 Δεκέμβρη του 1990 χάσαμε τον Παύλο. Τα νέα κυκλοφόρησαν γρήγορα από τηλέφωνο σε τηλέφωνο, μαλάκα τόμαθες, πέθανε ο Παύλος. Ε, μάλλον OD.
Όχι ότι δεν ήταν αναμενόμενο - για όσους ήταν μέσα στα πράγματα - αλλά ήταν σαν να κλείνει κάποιος πίσω σου την πόρτα κάνοντας τεράστιο θόρυβο, χωρίς ούτε ένα αντίο. Το Ελληνικό Ροκ είχε χάσει τον Πρίγκηπά του. 
Ήταν 21 χρόνια πριν, το 1970, όταν είχαν φτιάξει με τον με τον Δεληγιαννίδη το Δάμων και Φιντίας και ένα χρόνο μετά όταν εντάξανε Το Ξέσπασμα και τον Γερο Μαθιό στο ''Ζωντανοί στο Κύτταρο''.


Το Ζωντανοί στο Κύτταρο είναι ο δίσκος των δίσκων μιας ολόκληρης εποχής. Τα καλύτερα ελληνικά acts της εποχής και μερικά από τα πιο επικά ελληνικά ''ροκάδικα'' τραγούδια ακούγονται live σε αυτόν, μέσα στο ιστορικό Κύτταρο Club.
Εκτός από τους Δάμων και Φιντίας, παίζουν Δέσποινα Γλέζου, ο Εξαδάκτυλος του Πουλίκα, τα Μπουρμπούλια του Σαββόπουλου και οι Socrates, όλοι με θρυλικά κομμάτια που κυμαίνονται από το κλασσικό ροκ ως την αβάν γκάρντ με το σουρεαλιστικό Ξεχασμένο Πηγάδι του Εξαδάκτυλου.


Είναι το 1971 που ένας άλλος από τον σημερινό Διονύσης Σαββόπουλος γράφει και κυκλοφορεί τον Μπάλλο, τον πρώτο ελληνικό ροκ δίσκο, με έντονες επιρροές από Bob Dylan, μία κορυφαία διασκευή του All Along The Watch Tower και αρκετά ακόμη τραγούδια που συνδυάζουν μπαλάντα - ροκ και βαλκανική folk. Δύο τραγούδια έχουν έντονο πολιτικό στίχο και, χωρίς να ντρέπομαι, οφείλω να σας πω κι εγώ ως άλλος Τάσος Φαληρέας ότι ο Μπάλλος είναι το πρώτο γνήσιο ροκ άλμπουμ που συνέβη στην Ελλάδα. Άκου το 
Όσο οι μπάτσοι κι οι χαφιέδες της χούντας κυνηγάνε τους μακρυμάλληδες και λογοκρίνουν τα τραγούδια που μας μεγάλωναν εμείς είχαμε χωριστεί (ξανά) σε δύο στρατόπεδα.
Socrates ή Poll?
Οι Socrates με τρεις σπουδαίους βιρτουόζους μουσικούς ( ακόμη πιστεύω πως ο αείμνηστος Σπάθας είναι στο TOP 3 των καλύτερων Ελλήνων κιθαριστών - μαζί με τον επίσης αείμνηστο Παπαντίνα και τον Τζίμη των Βατικιώτη των Sultans of Swing - κάποια εποχή πήγαινα σχεδόν κάθε βράδυ να τους ακούσω στο Skylab) κάνουν το ντεμπούτο τους στην δισκογραφία με το Socrates Drank The Conium και κερδίζουν τους οπαδούς της σκληρής ροκ.


Στον αντίποδα τύποι σαν εμένα, που αγαπάνε Moody Blues και Neil Young και την κουλτούρα των χίππις όπως την διαβάζουν μέσα από τα περιοδικά και την ακούνε μέσα από τους στίχους της μουσικής τους και τα σκοτεινά, μαύρα κομμάτια.
Οι Poll βγάζουν το Ταγάρι, το ΑΝΘΡΩΠΕ, το POLL, το ιστορικό ελληνικό άλμπουμ που τραγουδάει την αγάπη, τον έρωτα, την φιλία, την ανθρωπιά, το χάσμα των γενεών και την νιότη με τα συναισθήματά της. Μαζική τρέλα- η pop στα καλύτερά της,  κυκλοφόραγα σπίτι - σχολείο με το ταγάρι σαν τους φαντάρους με το όπλο τους. Τα τραγούδια απέξω  όλα, μοναδικές μπαλάντες ενώ είχα ερωτευθεί τον Λογαρίδη. Ένα από τα ελάχιστα άλμπουμ του παρελθόντος που μπορώ ακόμα να ακούσω ολόκληρο στο repeat.


Το 1971 ήταν μία γόνιμη χρονιά και για την Ελληνική ροκ, ίσως η καλύτερη αν σκεφτείς μόνο και μόνο τις δουλειές που προαναφέρθηκαν. 

Και η φετινή χρονιά ήταν γόνιμη με μερικούς σπουδαίους ελληνικούς δίσκους μεταξύ των οποίων o Θόρυβος η νέα δουλειά των Mechanimal και η Φαντασμαγορία Δύο του Pan Pan.
Συγχωρέστε με αμφότεροι - το ρίχνω και πάλι στην σκοτεινή ηλεκτρονική μουσική του Κερκυραίου Restive Plaggona που νομίζω φέτος έκανε την πιο ολοκληρωμένη και solid δουλειά του, το Restive Plaggona, που ενδείκνυται να ακούσεις οδηγώντας ενώ εγώ το ψηφίζω στο #15



#16 Liars - The Apple Drop
#17 Jung Jaeil – The Squid Game
#18 Xiu Xiu- OH NO
#19 Blanck Mass - In Ferneaux
#20 Jung Jaeil - Psalms


BLOGOVISION 2021- Στο Νο #15 του Γεράσιμου African Madness με Don Zilla και Ekizikiza Mubwengula

Now the manager of Kampala’s Boutiq Studios, Zilla returns to Hakuna Kulala with his eagerly-awaited debut album “Ekizikiza Mubwengula”, a labyrinthine album that weaves freewheeling dance sub-genres into a bejewelled tapestry, signalling a path to the future. There’s the cybernetic ‘nuum funk of dBridge, Empty-set’s overdriven, cacophonous anxiety, the hyper-paced airlock club of Shanghai’s Hyph11E and the confrontational intensity of Dreamcrusher; everything is melted into a groove-fwd whole that’s tough to resist.

Tangling trap into slippery, atmospheric doom-step on ‘Buziba’, experimenting with uptempo, Slikback-es-que rhythmic complexity on ‘Tension’ and reshaping noisy industrial ambience on ‘Shots’, Zilla uses the album to continuously challenge expectations, folding sounds in on themselves Inception-style and allowing fresh rhythms, textures and forms to peek through. It’s a bold step from a central character in East Africa’s rapidly-growing stable of paradigm-shifting experimental club producers.

LISTEN


Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona

Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates

Νο. 18 Scorn – The Only Place

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions


Sunday, December 5, 2021

Blogovision 2021 1971: The Mushroom and The Apple (#16)

 

Τα μαγικά μανιτάρια «απαλύνουν την κατάθλιψη και τον φόβο του θανάτου»


Στα τέλη της δεκαετίας του 60 και τις αρχές των 70ς όλοι έκαναν δοκιμές με μανιτάρια, κανείς όμως δεν φανταζόταν ότι σήμερα, 50 χρόνια μετά, έρευνες από μεγάλα πανεπιστήμια όπως αυτό του Johns Hopkins θα έβαζαν στο τραπέζι τα μαγικά μανιτάρια και την ψιλοκυβίνη, την ψυχοτρόπο ουσία που περιέχουν, ως θεραπευτική ουσία ενάντια στο άγχος, την κατάθλιψη και το μετατραυματικό στρες.
Τότε τα μανιτάρια ήταν αφορμή για πειραματισμό, άνοιγμα του μυαλού, καλύτερη γνωριμία με τον εαυτό σου και τα όνειρά του και, φυσικά, δημιουργία σπουδαίας μουσικής.
Το 1971, ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα όλων των εποχών, οι Γερμανοί Can κυκλοφορούν το Tago Mago. BOOM!

Τα επόμενα χρόνια και ακόμα και σήμερα το, για πολλούς σπουδαίους καλλιτέχνες, πιο επιδραστικό άλμπουμ όλων των εποχών δρέπει δάφνες χωρίς σταματημό, μπαίνοντας ψηλά στο Πάνθεον της ψυχεδελικής και krautrock μουσικής.

Ο Julian Cope έγραψε κάποτε πως πρόκειται για ένα άλμπουμ που δεν μοιάζει με κανένα πριν και μετά από αυτό. 
Το τετράλεπτο κομμάτι του Tago Mago ''Mushroom'' με τον αλληγορικό επαναλαμβανόμενο στίχο
 
''When I saw mushroom head / I was born, I was dead" 
 "When I saw skies are red / I was born, I was dead" 

αποτέλεσε τη βάση για πολλές διασκευές στα επόμενα χρόνια και πολλή συζήτηση όσον αφορά στο τι αναφέρεται, με τις περισσότερες γνώμες να συγκλίνουν στο ότι αναφέρεται στην ατομική βόμβα, το μανιτάρι της έκρηξής της και την ανθρώπινη απελπισία παράλληλα με το αίσθημα της αναγέννησης που ξεπηδάει από την κατανάλωση μανιταριών και ψιλοκυβίνης.
Πενήντα χρόνια μετά, ο Andrew Angus των Liars, παιδί των Can- σύμφωνα με δικές του δηλώσεις- μιλάει  στο The Quietus  για την κατανάλωση ψυχοτρόπων ουσιών και δη μαγικών μανιταριών και ψιλοκυβίνης και την επίδρασή τους στην αναγέννησή του και μέσα από την δημιουργία του καινούριου του άλμπουμ και #16 μου φέτος, του The Apple Drop. Όλα ένας κύκλος είναι. Ή σπιράλ, όπως θα έλεγε και ο Andrew. 


Άκου το Tago Mago και το The Apple Drop απόψε και μη δοκιμάσεις μαγικά μανιτάρια χωρίς προηγούμενη συμβουλή του ψυχοθεραπευτή σου (αν βρεις κάποιον που δεν θα σε περάσει για τρελό όταν του το συζητήσεις πες μου και μένα) - η εμπειρία ανάλογα τη φάση σου μπορεί να σε στείλει.



 
#17 Jung Jaeil – The Squid Game 
#18 Xiu Xiu- OH NO 
#19 Blanck Mass - In Ferneaux 
#20 Jung Jaeil - Psalms

Blogovision 2021- Στο Νο 16 του Γεράσιμου Restive Plaggona - Restive Plaggona


Fleisch welcomes Restive Plaggona into the fold with eight tracks of rhythmic tension and raw industrial elegance, replete with an atmosphere of the ominous drama that makes this Greek producer’s sound unmistakably his own.

LISTEN

Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates

Νο. 18 Scorn – The Only Place

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions


Saturday, December 4, 2021

Blogovision 2021 - 1971: Soundtracks διαμάντια και το #17 μου


Una Cascatta di Diamanti


To 1971 ήταν γεμάτο διαμάντια και στη μουσική που φτιάχτηκε για τον κινηματογράφο.
Στην κορυφή όλων το Theme From Shaft και το άλμπουμ Shaft για την ομώνυμη ταινία δράσης. Ένα μνημειώδες κομμάτι και ένα εξ ίσου μνημειώδες άλμπουμ - το πρώτο διπλό studio άλμπουμ με πρωτότυπη μουσική από R&B καλλιτέχνη - τον Isaac Hayes - στην ιστορία της μουσικής. Oscar καλύτερου τραγουδιού, τρία βραβεία Grammy, πρωτιά στα Billboard και R&B charts και πολλές ακόμα διακρίσεις συν ένταξη του βασικού θέματος σε ιστορικά κομμάτια ως sample - μεταξύ αυτών το Power to the People των Public Enemy, το Soulja's Story του 2Pac και το Reservoir Dogs από τον JayZ για την ομώνυμη cult ταινία του Ταραντίνο. Μπορείς να τα ακούσεις όλα εδώ.
To τέταρτο άλμπουμ του Elton John ήταν το Friends - μουσική γραμμένη για την ομότιτλη ρομαντική ταινία που δεν πήγε καλά στο box office στο εξωτερικό ενώ ο χαρακτηρισμός της από τη Χούντα ως ακατάλληλης για κάτω των 13 προκάλεσε ουρές από μαμάδες, θείες  και γιαγιάδες που συνόδευαν εφήβους στον κινηματογράφο Αθήναιον όπου και πρωτοπαίχτηκε. Ο δίσκος έγινε χρυσός και αποτελεί, είτε ως βινύλιο είτε ως CD, κειμήλιο στις ντουλάπες που τα κορίτσια εκείνης της εποχής φυλάνε τις αναμνήσεις τους. 
Στον αντίποδα του ρομαντισμού ο ένας και μοναδικός Frank Zappa με το εμβληματικό 200 Motels, ένα χειμαρρώδες σαν τον δημιουργό του διπλό άλμπουμ με σατιρική, storytelling, avant garde διάθεση, κομμάτια με περίεργους τίτλους και φιλοσοφικές προθέσεις όπως το Penis Dimension και μία εμμονή στον τόνο (το ψάρι). Αν δεν το έχεις κάνει ήδη, αξίζει να εντρυφήσεις στον δίσκο και τους στίχους του κατά προτίμηση εν ώρα ''δουλειάς'', στη δουλειά, με ακουστικά στα αυτιά. 
Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον John Barry και την δουλειά που έκανε για την ταινία του James Bond ''Diamonds Are Forever'' με το βασικό κομμάτι σε μία ανεπανάληπτη ερμηνεία από την μεγάλη Shirley Bassey. To Diamonds Are Forever χρησιμοποίησε ως sample o Kanye West στο Diamonds From Sierra Leone που κέρδισε το Grammy το 2005.
O πολυγραφότατος και πανταχού παρών Ennio Morricone, εκείνη τη χρονιά συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Giuliano Montaldo και δημιουργεί την μουσική για το πολιτικό δράμα/ντοκιμαντέρ Sacco e Vanzetti, την πραγματική ιστορία δύο Ιταλικής καταγωγής αναρχικών που καταδικάστηκαν σε θάνατο στις αρχές της δεκαετίας του 20 στις ΗΠΑ για ληστεία και φόνο, με την διεθνή κοινή γνώμη να βοά ενάντια στην καταδίκη βλέποντας πολιτικά κίνητρα στην απόφαση του δικαστηρίου. ΟΙ δύο αναρχικοί έγιναν παγκόσμια σύμβολα του αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το τραγούδι των τεσσάρων επαναλαμβανόμενων λέξεων Here's To You, που συνδημιούργησε ο Morricone με την Baez κι ερμήνευσε μοναδικά ή ίδια, να γίνεται ύμνος στους αγώνες για πολιτικά δικαιώματα σε όλα τα πλάτη και μήκη του βορείου ημισφαιρίου.
Πενήντα χρόνια μετά το Netflix ανεβάζει μία νοτιοκορεάτικη σειρά, το Squid Game, μία πολιτική αλληγορία για το καπιταλιστικό σύστημα, που γίνεται παγκόσμιο blockbuster εν μία νυκτί. Την μουσική έχει γράψει ο για δεύτερη φορά φέτος στην 20άδα μου Jung Jae-il. Ένα καθηλωτικό και εθιστικό όπως η σειρά αριστούργημα 70 περίπου λεπτών που μπορείς να ακούσεις εδώ


#18 Xiu Xiu- OH NO
#19 Blanck Mass - In Ferneaux
#20 Jung Jaeil - Psalms

Blogovision 2021- To No 17 του Γεράσιμου: Irreversible Entanglements – Open the Gates


And we need it now – the universe was awash in the sickly static veneer of anti-cosmos, of anti-nation; the halls were emptied, our shadows echoing and staining the walls of our abandoned oases – so we poured out into 2020’s wild streets. The ghosts of our labor danced around the sickness as we set fire to our old ways of thinking and moving, as we set fire to cop cars and bashed in the windows of our own rising disenfranchisement. “Open the gates!” we shouted, blessed be – we need it now!

Here come Irreversible Entanglements – Luke Stewart, the high priest on bass; Aquiles Navarro, the electric universe in human form on trumpet; Keir Neuringer, the cosmologist with the siren sound on sax; Tcheser Holmes, the griot, the myth-maker on drums; and Camae Ayewa, the Moor mother with an empyrean pen game – on this new disc with their fierce aural tectonics shifting the earth, their watery post-pangea as dirge, their punk rock ethos and crash and bang polyrhythmic super-sonic sound synesthesia in the form of OPEN THE GATES – here it comes, my Brothas and Sistas, here it comes.

LISTEN


Νο. 18 Scorn – The Only Place 
Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When 
No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

Friday, December 3, 2021

Blogovision 2021 - 1971: Duos, ντουέτα και το #18 μου

                                                      It takes two to make a thing go right
                                                        It takes two to make it outta sight
                                                                              Hit it! (Rob Base)


Από την εποχή των μοναχικών τροβαδούρων ακόμα, τα μόνιμα ή ευκαιριακά μουσικά σχήματα που βασίζονταν σε δύο καλλιτέχνες ήταν πάντα μία ξεχωριστή ατραξιόν. Δύο διαφορετικοί χαρακτήρες, δύο διαφορετικοί άνθρωποι εμφανισιακά και δύο διαφορετικές φωνές ή/και όργανα που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο είναι μια καλή βάση για να γίνουν πράγματα. Χημεία. Έτσι και τα ντουέτα αν και δεν αποτελούν τη βάση της μουσικής είναι ένας από τους τρόπους δημιουργίας, ερμηνείας και ζωντανής εκτέλεσής της, όπως το σόλο, το τρίο, το κουαρτέτο και οι μπάντες.
Τα πολύ παλιά χρόνια τα ζευγάρια ήταν σχεδόν πάντα μόνο άνδρες - τις γυναίκες τις είχαν .. για τα πανηγύρια, ήταν σχεδόν αδύνατο να βγουν στο δρόμο, to hit the road όπως θα έλεγε και ο Ray Charles. Ήταν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά που οι γυναίκες άρχισαν να εμφανίζονται όλο και πιο δυναμικά τόσο πίσω από το  μικρόφωνο όσο και επί σκηνής όπως και το να αποτελούν μέλη ντουέτων που έκαναν επιτυχίες δισκογραφικά και σε ζωντανές εμφανίσεις.
Το 1971, την πιο γόνιμη και επιδραστική χρονιά όλων των εποχών από μουσικής άποψης, ζήσαμε και ακούσαμε στο peak τους μερικά από τα πιο θρυλικά ντουέτα όλων των εποχών!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Οι Beatles έχουν διαλυθεί πρόσφατα, ο κόσμος επίσημα αναρωτιέται το γιατί - ανεπίσημα από τα χείλη όλων ακούγεται το ''cherchez la femme'' - και τα ζεύγη John - Yoko και Paul - Linda ξεκατινιάζονται.


Tη απουσία του Instagram ξεκατινιάζονται με τακτ, γράφοντας τραγούδια με στίχους όλο υπονοούμενα- κάποια από αυτά θα μείνουν με χρυσά γράμματα στην ιστορία της μουσικής για πάντα. 


O John έχει παρατήσει την Αγγλία οριστικά και μαζί με τη Yoko στην  Νέα Υόρκη φτιάχνουν την μπάντα τους Plastic Ono Band, σηκώνονται από το κρεββάτι και ξεκινάνε τον μουσικό και όχι μόνο ακτιβισμό. Power To The People!
Ο ζηλιάρης Paul και η (πάντα πίστευα πως ήταν ξενέρωτη) Λίντα φτιάχνουν το Ram και σαν ντουέτο το τερματίζουν εκεί.
Ο George Harisson βγάζει κι αυτός δίσκο- θα τα πούμε άλλη μέρα με ειδική μνεία στην πάρτη του- και ανεβαίνει στη σκηνή για καλό σκοπό δίνοντας Κονσέρτο Για Το Bangladesh -, μαζεύοντας επί σκηνής μερικούς από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής (μεταξύ των οποίων και το τέταρτο σκαθάρι, τον Ringo Starr) και χαρίζοντάς μας μία μοναδική εμπειρία τριπλού άλμπουμ σε βινύλιο, μία ταινιάρα που είδαμε Κυριακή πρωί στο σινέ Άστρον και τρία επικά και απίστευτα ντουέτα, ένα με τον Ravy Shankar, έναν με τον Leon Russell κι ένα με τον Bob Dylan. Για την ιστορία, το κονσέρτο δεν ήταν plus one, προσεκλήθη ο Lennon, αυτός απαίτησε να εμφανιστεί με την Yoko και ο Harisson απλά του έκλεισε την πόρτα.
Την ίδια εποχή το διάσημο (και θρυλικό) ντουέτο Αφροαμερικανών Ike και Tina Turner, λίγο πριν χωρίσουν τα τσανάκια τους για τους λόγους που όλοι ξέρουμε και κάνουν την Τίνα πρωτοπόρο του κινήματος Me Too, κυκλοφορούν το Proud Mary και ξεσηκώνουν εκατομμύρια ανθρώπων (ακόμη και σήμερα) για χορό. 


Τον Αύγουστο του 1971 ένα άλλο θρυλικό ντουέτο στη ζωή και στην σκηνή, οι Sonny and Cher κερδίζουν μία ζωντανή εκπομπή στο CBS, ένα βαριετέ με το όνομα του ντουέτου τους στον τίτλο.


Κι ενώ ο Bolan, αποφασισμένος, μετατρέπει το ντουέτο T.Rex σε μπάντα και κυκλοφορεί το κορυφαίο στο είδος του glam rock Electric Warrior (ειδική μνεία μερικές μέρες μετά), στην Αμερική, το ενδεχομένως καλύτερο αντρικό ντουέτο όλων των εποχών, οι Simon and Garfunkel χάνουν το Grammy για το ευαίσθητο Bridge Over Troubled Water  από το Carpenters, το τρίτο και μακράν καλύτερο άλμπουμ του ντουέτου των δύο αδερφιών, των Caren και  Richard Carpenter.
Και τα δέκα ήταν υπέροχα, δέκα κομμάτια ένα κι ένα για να ερωτευθείς, να πάρεις μαζί σου στα ταξίδια στον κόσμο ακόμα και στο φεγγάρι. Grammy 1972 και στο Πάνθεον.


H χρονιά θα κλείσει με Χριστουγεννιάτικα από τον John και την Yoko ενώ λίγο πριν, στις 8 Νοεμβρίου στο πλαίσιο του Led Zeppelin IV, ο Robert Plant μας προσφέρει ένα από τα πιο εμβληματικά ντουέτα της ροκ με guest καλλιτέχνη σε ένα από τα tracks άλμπουμ, το The Battle of Evermore με την Sandy Denny. Μαντολίνα, ακουστική κιθάρα και η τόλμη του Plant (που ακόμη και φέτος κυκλοφόρησε καλή μουσική) μαζί με τα μοναδικά φωνητικά του.
Το οποίο μας φέρνει στο #18 μου. Το OH NO του Xiu Xiu. Ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να λέγεται και Duets. Δεκαπέντε κομμάτια, όλα ντουέτα με σπουδαίους καλλιτέχνες - φωνάρες της εποχής μας, από την Liz Harris και την Chelsea Wolfe ως την Sharron Van Etten και τον Twin Shadow. Πάντα με πειραματική αλλά αυτή την φορά πιο μελωδική διάθεση, ο ευαίσθητος και αγαπημένος Xiu Xiu κάνει τον πρώτο του ΄'μεγάλο δίσκο'' κερδίζοντας αναγνωρισιμότητα και αστεράκια από μεγαλύτερη μερίδα κοινού και κριτικών.

Άκου το OH NO εδώ


BONUS - στην playlist με τα κομμάτια του 1971 προστέθηκαν και τα πιο χαρακτηριστικά από τα  ντουέτα που αναφέρθηκαν σήμερα

#20 Jung Jaeil - Psalms
#19 Blanck Mass - In Ferneaux

Blogovision 2021- To No.18 του Γεράσιμου: Scorn – The Only Place

 


Combining the signature soundscapes of Scorn with tartareous textures, the newest album “The Only Place” reaches a psychedelic groove, based on what Harris calls “Pushing an original idea further” with his own shades of light and dark and celestial electricity of what SCORN is. These 10 new tracks add elements unheard in Scorn since Evanescense and Gyral - ethereal ambiences and floating, near-melodic-but-not-quite moments, a signature of Harris’ abilities to generate feelings in a lost world of his own creation.

 

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

 


Thursday, December 2, 2021

Blogovision 2021: To 1971 μια χούφτα nerds μας έστειλαν στον Άλφα του Κενταύρου και στο 19 μου

Making Music Jump Into 3D


Το ταξίδι είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από το 1971. Η ηλεκτρονική μουσική γεννήθηκε κι ανδρώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, παράλληλα με την βιομηχανική επανάσταση, βασισμένη στην πρωτοπορία και τους πειραματισμούς μερικών τρελών, Ιταλών κυρίως, φουτουριστών που δοκίμαζαν να φτιάξουν μουσική με διάφορα όργανα που ΔΕΝ ήταν ηλεκτρονικά. 

Στις αρχές του 20ου αιώνα η προσπάθεια γίνεται πιο ''εύκολη'' καθώς μπαίνουν στη ζωή μας τα πρώτα ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά όργανα και οι ''ηλεκτρονικές'' διασκευές γνωστών τότε μουσικών κομματιών όταν την δουλειά την παίρνουν στα χέρια τους (και την κρατάνε ως σήμερα) οι Γερμανοί. Ντανταϊστές, πρωτοπόροι κινηματογραφιστές από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη όπως ο Dziga Vertov και ο Stockhausen βάζουν την ηλεκτρονική μουσική στα σαλόνια της ελίτ αλλά και της μάζας μέσω του κινηματογράφου. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.


Στα τέλη της δεκαετίας του 60 η ροκ άνθιζε με την progressive σκηνή της να ψάχνεται σε καινούρια μονοπάτια. Η επανάσταση δεν ήταν πια μόνο λουλούδια, ελεύθερος έρωτας και χασίς. Το αντιπολεμικό κίνημα και η εν πολλοίς ακτιβίστικη αμφισβήτηση και απαξίωση του κατεστημένου και του καπιταλισμού αυτού καθαυτού διείσδυσαν από το περιθώριο σε όλο το εύρος του εποικοδομήματος με την μουσική να συνεχίζει την διαβρωτική της δράση και πολλούς ανήσυχους δημιουργούς να επεξεργάζονται νέες φόρμες. Όπλα τα νέα όργανα και οι υπολογιστές.

Το 1971 ο άνθρωπος που εφηύρε και δημιούργησε το synthesizer, και τα ομώνυμά του Moog Synthesizer και MiniMoog, o Robert Moog πουλάει την εταιρεία του με όλα τα προϊόντα και την τεχνογνωσία στην Norlin Music Instruments στην οποία παραμένει ως σχεδιαστής ως το 1977. Αυτό ήταν. Το sunthesizer πέρασε στην μαζική παραγωγή.
Την ίδια χρονιά οι Pink Floyd στην πιο δραματική μεταβατική τους περίοδο ανάμεσα στην εποχή του Syd Barrett και της χειμαρρώδους δημιουργικότητας του Gilmour βγάζουν τον πιο πειραματικό και τελευταίο καθαρά ηλεκτρονικό τους άλμπουμ (για μένα και το καλύτερό τους), το Meddle με το μνημειώδες Echoes των 23:31' να πιάνει την μία πλευρά του δίσκου και να αφήνει ιστορία - για όσους κατάφεραν να εντρυφήσουν σε αυτό.
Λίγο πιο ανατολικά οι Γερμανοί ξαναπαίρνουν την δουλειά στα χέρια τους, χωρίς εμπορικούς συμβιβασμούς.
Οι Tangerine Dream μας στέλνουν στον Άλφα του Κενταύρου ξεκινώντας το ρεύμα της space μουσικής και βάζοντας παράλληλα τις βάσεις του Krautrock!
Η φάση κλιμακώνεται. Οι Tonto's Expanding Head Band τιμάνε το όνομά τους που προέρχεται από το τεραστίων διαστάσεων Tonto Synthesizer - παιδί του ενός εκ των δύο μελών της μπάντας, του Malcolm Cecil, και κυκλοφορούν το απάνθισμα της space, το Zero Time.


Οι Popol Vuh κυκλοφορούν το αριστουργηματικό In Der Gärten Pharaos και γίνονται επίσημα οι πιονέροι τoυ Krautrock.
Στην δυτική πλευρά του Ατλαντικού, οι γυναίκες αποκτούν φωνή (θα μιλήσουμε για αυτό όταν φτάσουμε στην πεντάδα). Ο θαρραλέος Stanley Kubrick καλεί μια γυναίκα  ''να κάνει την μουσική να χορέψει σε ρυθμό 3D'' και εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να βάλουν την ηλεκτρονική μουσική σπίτι τους.
Η Wendy Carlos γράφει τη μουσική για το Clockwork Orange και η ηλεκτρονική μουσική αποκτά και μία πιο pop διάσταση.
Η ηλεκτρονική μουσική, πολυδιάστατη και ευέλικτη στη φόρμα όσο κανένα άλλο είδος μουσικής, είχε κι ένα άλλο πόδι, το πιο σκοτεινό από όλα. Δυνάμενη να δώσει φωνή στο σκότος και αντανακλώντας τα τότε κοινωνικά φαινόμενα άγριας βίας που ξέσπαγαν στην Αμερική μας χάρισε και την μουσική της ''μαυρίλας'' ούσα μάνα ειδών όπως το dark ambient, το drone και άλλα τέτοια ζοφερά είδη που ανθούν αυτήν την περίοδο.
Το οποίο μας φέρνει στον ιδιοφυή Mort Garson με το Lucifer Black Mass του 1971 και το ολοσκότεινο αβέρτα ηλεκτρονικό ΄΄In Ferneaux'' του Blanck Mass aka Benjamin John Power των Fuck Buttons που είναι και το νούμερο 19 μου για φέτος.

Άκου μερικά από τα καλύτερα και πιο επιδραστικά άλμπουμ στην ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής και το In Ferneaux εδώ

Blogovision 2021: To #19 του Γεράσιμου Alexis Marshall - House of Lull House of When


"This is a brave album that demands, and gets, your complete attention by grabbing you by your collar and doesn’t let go for forty-two minutes. It’s an album that fans of Daughters will delight in, but it’s also an album that you need no previous knowledge to enjoy. Don’t let the title put you off. There are no lulls, or whens, just glorious sounds to explore." Nick Roseblade via The Quietus

LISTEN

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions



 

Wednesday, December 1, 2021

Blogovision 2021: 50 χρόνια μετά το 1971, την χρονιά που η μουσική άλλαξε τον κόσμο (και το #20)

                                


                               David Bowie: We were creating the 21st century in 1971 

2021: 50 χρόνια μετά το 1971, ''την χρονιά που η μουσική άλλαξε τον κόσμο'', όπως αγαπάνε να αποκαλούν το 1971 οι μουσικογραφιάδες των ξένων περιοδικών και sites αλλά και την χρονιά που ο Avaton μπήκε σε μία μακρά, άχαρη, καταστροφική εφηβεία, θα γίνει μία απόπειρα - καθόλου αντικειμενική - να δημιουργηθεί μία 20ήμερη νοσταλγική αναφορά στα κομμάτια και τα άλμπουμ που μύησαν τον Avaton στο μονοπάτι της ροκ και της ''αντίδρασης στο κατεστημένο'',  βάζοντας παράλληλα τον Πλανήτη στην τροχιά που γέννησε τον Γενναίο Νέο Κόσμο των απαρχών του 21ου αιώνα. 

Παράλληλα θα παρουσιαστούν από το 20 ως το 1 τα άλμπουμ που αγάπησα πολύ αυτήν την χρονιά - ήταν περισσότερα από ποτέ και θεωρώ ότι αυτή η 20άδα είναι και η πιο αντιπροσωπευτική της μουσικής που λατρεύω να ακούω (και η πιο κουτσουρεμένη, πέταξα έξω αριστουργήματα).

Για amuse bouche, δωράκι μία επική playlist με τα πιο αγαπημένα και αξέχαστα κομμάτια που ακούσαμε από εκείνη την υπεργόνιμη μουσικά χρονιά του 1971 ( όταν καταφέραμε να τα ακούσουμε γιατί μη ξεχνιόμαστε, στη Χούντα ζούσαμε - ακούγαμε λίγα από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ, περισσότερα από τον Αμερικάνικο της Νέας Μάκρης, ακόμα περισσότερα από τους παράνομους ερασιτεχνικούς σταθμούς των μεσαίων και κάποια από τους δίσκους που κάναμε εισαγωγή -παραγγελιά στον ημιώροφο του Βασιλόπουλου στον Φάρο - εκεί που ο Avaton έκανε και το πρώτο και τελευταίο του ραντεβού με τον Δ.Κ, τον ανείπωτο και ατελέσφορο εφηβικό έρωτά του. 

Αυτό είναι το 1971 σε τραγούδια:


Επαναφορά στο 2021 και στο #20 Ψαλμοί (Psalms)



Νότιος Κορέα και συναντάμε τον μεγαλοφυή και επίκαιρο λόγω Parasite και Squid Game Jung Jaeil σε μια επιβλητική δημιουργία που σε ταξιδεύει στον Μεσαίωνα και τους Ψαλμούς του.
Ε, τώρα αυτό δεν είναι για #20, θα μπορούσε να είναι και #1 αλλά φέτος όλοι οι δίσκοι που ψηφίζω θα μπορούσαν να είναι #1.
Αν σου αρέσει η εκκλησιαστική μουσική άκου το Psalms εδώ:


Blogovision 2021 - To #20 του Γεράσιμου: Crystal Geometry - Distressing Visions

 


Crystal Geometry is fast building a discography to be reckoned with. His second album for Sonic Groove, titled “Distressing Visions,” continues on an innovative path into the bleak, melancholic world of hard hitting Techno Industrial / EBM music. The album has a slew of anti-government vocals, shouting chants, and cinema sample vocals, layered over sophisticated modular bass line sequences and fiercely pounding industrial drum rhythms. CG's latest endeavor fits perfectly as a soundtrack to present pandemic day times.

 

Thursday, September 9, 2021

Δύο λόγια για τον Γιάννη


Τον Γιάννη τον γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του 90 στην Olympic. Από την πρώτη δουλειά που κάναμε μαζί αγάπησα το ταλέντο,τις ιδέες του κι ακόμα περισσότερο τον τρόπο που τις πούλαγε και σε μένα και στους πελάτες. Ο Γιάννης ήταν αυτό που λέμε δημιουργικός με τα όλα του.Μπορούσε να δει τα πράγματα στρατηγικά δίνοντας αποτελεσματικές λύσεις, ιδέες με ουσία, μακριά από ρηχά κι εύκολα αστειάκια. 
Ο Γιάννης ήταν έξυπνος κι είχε χιούμορ αλλά αυτό απαντάται συχνά σε αυτό το συνάφι και δη ανάμεσα στους άνδρες διαφημιστές. Δε θα ξεχάσω πως στην παρουσίαση του σπεκ για το Στοίχημα, συστήθηκε στον Σωκράτη Κόκκαλη λέγοντάς του ''Πρόεδρε,είμαι ο άνθρωπός σας. Το λέει και το όνομά μου.Με λένε Μπαρμπούτη. Γιάννη Μπαρμπούτη''.
Όμως ο Γιάννης είχε κι άλλα σπουδαιότερα προσόντα που απαντώνται λιγότερο συχνά στον κόσμο μας. Ήταν δίκαιος, φιλότιμος, γενναίος, ειλικρινής - ντόμπρος που λέμε-, αξιόπιστος (πολύ σημαντικό προσόν αν δουλεύεις στη διαφήμιση) και κυρίως ΤΙΜΙΟΣ. Τίμιος. 
Στο πέρασμα του χρόνου χτίσαμε μια σχέση εμπιστοσύνης. Ο αδελφούλης μου κι η αδελφούλα του. Λέγαμε τα επαγγελματικά μας μυστικά, ανταλλάσσαμε γνώμες και συμβουλές. Φύγαμε μαζί από την Olympic για την Leo, ξαναφύγαμε σχεδόν μαζί από την Leo για τα επόμενα βήματα, ξαναβρεθήκαμε μετά στη McCann, ξαναδουλέψαμε επιτέλους ξανά μαζί. Μετά ξαναχωρίσαν τα βήματά μας κλπ κλπ.
Τελευταία φορά ξανασυναντηθήκαμε στο ΣΠΙΤΙ στο Χαλάνδρι για catch-up, κουβέντα για το επόμενο βήμα του και τα ουισκάκια μας. Ήταν ίδιος. Με την καρδιά και το γέλιο ενός παιδιού και τη γνησιότητα του Μπαρμπούτη. Επέμεινε να κεράσει αυτός. Υπάκουσα και υποσχέθηκα την επόμενη φορά. Μας πρόλαβε ο κορωνοϊός και το lockdown.
Τους επόμενους λίγους μήνες ανταλλάσσαμε μηνύματα και υποσχέσεις για τα ποτά που χρώσταγα μέχρι που κάποια στιγμή χαθήκαμε. Φαντάστηκα φόρτος εργασίας στη νέα του δουλειά. 
Όταν είδα το ποστ του Λιαρμακόπουλου, για ένα δευτερόλεπτο σκέφτηκα αποκλείεται - κακόγουστο αστείο - ακόμα τώρα δε θέλω να το πιστέψω.
Είναι άδικο, άσχημο και τραγικό  να χάνονται καλοί άνθρωποι, είναι άδικο, άσχημο και τραγικό να χάνονται νέοι άνθρωποι και - το χειρότερο - είναι άδικο,άσχημο και τραγικό να φεύγουν βασανισμένοι.
Λυπάμαι. Εύχομαι στην Ηλέκτρα και τα παλληκάρια του που τόσο τους αγαπούσε όλους ο Γιάννης να είναι δυνατοί και γενναίοι σαν τον Γιάννη και να ζήσουν και να τον θυμούνται πάντα στα καλύτερά του. Ειδικά για τα παιδιά του εύχομαι να μεγαλώσουν καλά και πάντα πολύ περήφανα για τον μπαμπά τους. 
Γιάννη, ξέρεις εσύ.Θα ξανασυναντηθούμε.Πιάσε μια θέση κοντά σου.Θα φέρω τα ποτά.



 

Sunday, December 20, 2020

Blogovision 2020: Το 1



Στο 1 μου indietronica από τον μάστορα του είδους: Dan Deacon και Mystic Familiar. Αισιόδοξο, χαρούμενο, ελπιδοφόρο, δεν κομίζει γλαύκα στην Αθήνα με την έννοια ότι είναι ο γνωστός ήχος του Dan αλλά κομίζει στην Αθηνά γιατί το βρίσκω ότι πιο relevant υπάρχει για την δεδομένη χρονική στιγμή.
Μας κάνει να ονειρευόμαστε ελευθερία, έρωτες, μεθύσια, παρέες, live, χορούς και όλα αυτά που μας ζούσαν τα προηγούμενα χρόνια και μας έκαναν να νοιώθουμε αθάνατοι.
Αυτό το 2021 περιμένω και για αυτό ο Dan Deacon ήταν μοιραίο να μπει αυτόματα στο νούμερο 1 της πιο μαύρης λίστας που ψήφισα ποτέ



Άκου το χορεύοντας στο μπαλκόνι, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του 2021


Blogovision 2020: Στο 1 του Γεράσιμου Haus Arafna και Asche

 #1 Haus Arafna - Asche


[ΑΚΟΥ]

 

2.     Uniform - Shame

3.     Duma - Duma

4.     Εmma Ruth Rundle & Thou - May Our Chambers Be Full

5.     Paysage D'Hiver - Im Wald

6.     Special Interest - The Passion Of

7.     Παιδί τραύμα - Θα Kαταστρέψω Tον Kόσμο

8.     Vatican Shadow - Persian Pillars Of The Gasoline Era

9.     Somos La Herencia - Dolo

10.   The Glass Beads - Therapy

11.   Blush Response - Void In

12.   Phase Fatale - Scanning Backwards

13.   The Loud Age - The Second Siren

14.   Oranssi Pazuzu - Mestarin kynsi

15.   Bruce Springsteen - Letter To You

16.   Halv Drom -Slum Vatic

17.   Shifted - The Dirt On Our Hands

18.   Molchat Doma - Monument

19.   Τα Pαιδιά της Pαλαιότητας - Ενθύμιον Nεανικών Συντροφιών

20.   Crystal Geometry - Senestre