Search This Blog

Wednesday, December 15, 2021

Blogovision 2021 - 1971: Woman Is The Nigger Of the World

 


Woman is the nigger of the world
Yes, she is, think about it
Woman is the nigger of the world
Think about it, do something about it

We make her paint her face and dance
If she won't be a slave, we say that she don't love us
If she's real, we say she's trying to be a man
While puttin' her down, we pretend that she's above us

You know, woman is the nigger of the world, yeah
If you don't believe me, take a look at the one you're with
Woman is the slave to the slave
Ah, yeah, if you believe me, scream about it

We make her bear and raise our children
And then we leave her flat for being a fat old mother hen
We tell her, home is the only place she should be
Then we complain that she's too unworldly to be our friend

Well, now, woman is the nigger of the world, yeah, she is
If you don't believe me, take a look at the one you're with
Woman is the slave to the slave
Yeah, if you believe me, you better scream

We insult her every day on TV
And wonder why she has no guts or confidence
When she's young we kill her will to be free
This is the one that I can never remember
But you get the message anyway

You know that woman is the nigger of the world
Yes, she is, if you don't believe me, take a look at the one you're with
Woman is the slave to the slave
Yeah, Connely was right, we scream it

We make her paint her face and dance
We make her paint her face and dance
We make her paint her face and dance

You know, we make her paint her face and dance
Dance, dance, dance, dance, dance, dance
We make her paint her face and dance

Το 1969 o John και η Yoko δίνουν συνέντευξη στο περιοδικό Nova και φωτογραφίζονται για το εξώφυλλό του. Η Yoko δίνει τον τίτλο: Woman Is The Nigger Of The World.


Είναι μαθηματικά βέβαιο πως αν διαβάσεις αυτούς τους στίχους σήμερα και δεν ξέρεις πότε γράφτηκαν μπορεί να νομίζεις ότι γράφτηκαν φέτος για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο και και στην Ελλάδα στις γυναίκες. Μόνο στην Ελλάδα και μόνο φέτος μετράμε 17 γυναικοκτονίες μέχρι στιγμής - τις έφαγαν είτε γιατί αρνήθηκαν να τους κάτσουν, είτε γιατί θέλησαν να φύγουν, είτε γιατί απλά τους γύρισαν το μάτι.

Δεν είμαι από αυτές που τριγυρνάνε στα φόρα μιλώντας για τα δικαιώματα της γυναίκας. Πέρασα από εκεί μετά την χούντα, όταν παλεύαμε για τα στοιχειώδη στην ΟΓΕ με την Μελίνα και τις άλλες. Πιστεύω πλέον πως είναι ξεκάθαρα θέμα παιδείας- πως μας μεγαλώνουν και πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Αν ο άντρας μεγαλώνει με αμέτι μουχαμέτι να γίνει ''μάγκας'', ''παντελονάτος'' και ''γαμιάς'', αυτό θα γίνει και θα αμυνθεί ενάντια σε οτιδήποτε κι οποιονδήποτε αμφισβητήσει αυτές του τις ''ποιότητες'' - όσο πιο κομπλεξικός τόσο πιο επιθετικός.

Όσο η πολιτεία μας δεν κάνει, και εμείς δεν απαιτούμε, θεμελιώδεις αλλαγές στην καθημερινότητα, άνδρες και γυναίκες θα μεγαλώνουν συνηθίζοντας τα απαράδεκτα που ακούγονται για τις γυναίκες στην εκκλησία την ώρα του γάμου, υπογράφοντας δηλώσεις που ζητούν υπογραφή Ο/Η δηλ... , αναφέροντας πάντα πρώτα το αρσενικό άρθρο, έχοντας λέξεις που τα άρθρα τους είναι Ο/Η, πχ Ο/Η  υπάλληλος, βλέποντας το όνομα του άνδρα πριν της γυναίκας στις φορολογικές δηλώσεις και τα δημόσια έγγραφα, δίνοντας σε αιτήσεις μόνο το όνομα του πατέρα ή και των δύο γονέων αλλά με πρώτο του πατέρα κ.ο.κ και άρα μεγαλώνοντας με τον άνδρα να νομίζει ότι έχει κάτι παραπάνω από τη γυναίκα.

Το 1971 πήγαινα σε σχολείο θηλέων, στις Καλόγριες. Πατρίς - Θρησκεία- Οικογένεια η φάση αλλά κάτι τα βιβλία που διάβαζα, κάτι τα ποιήματα, κάτι η αχαλίνωτη φαντασία μου και κυρίως η μουσική, μου είχαν φουσκώσει τα μυαλά κι ήθελα να ζήσω το Καλοκαίρι της Αγάπης και όλα όσα πρέσβευε αυτό κι ας ήταν περσινά, ξινά σταφύλια. 

Η μουσική όμως είχε ήδη περάσει σε μία πιο άγρια - λιγότερα λουλούδια κι έρωτες, περισσότερη δράση- φάση.

Μία αφροαμερικανή κομμουνίστρια συγγραφέας, πολιτικός, ακτιβίστρια, η Angela Davis, γίνεται πηγή έμπνευσης εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών και καταπιεσμένων μειονοτήτων σε όλο τον κόσμο μιλώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα της γυναίκας.

Η μουσική ως τότε είχε αρκετές γυναίκες - κορυφαίες φωνές στην ιστορία της - με σπουδαία τραγούδια και άλμπουμ στο ενεργητικό τους. Όμως, το 1971 είναι η πρώτη χρονιά που κυκλοφόρησαν τόσα πολλά άλμπουμ από γυναίκες συνθέτες και τραγουδοποιούς και μάλιστα άλμπουμ που έμειναν στην ιστορία όχι μόνο γιατί έβαλαν τη σφραγίδα τους στην εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής επηρεάζοντας ακόμα και σήμερα πάρα πολλούς καλλιτέχνες αλλά και γιατί έβαλαν τις γυναίκες ισότιμα στo studio, στα charts, στα live και στα line ups και φυσικά στις δισκοθήκες μας.

Είχαμε επιτέλους την δικιά μας  Aretha, Buffy, Carly, Carol, Janis, Joni, Joan, Melanie, με τις δικές τους συνθέσεις, τα δικά τους τραγούδια, τις δικές τους ανησυχίες, όνειρα και ευαισθησίες, τους δικούς τους στίχους που έδωσαν πνοή στα δικά μας όνειρα και τις δικές μας αγωνίες.

Jazz, Rock, Soul, Blues, Folk, Country, Pop, καμία άλλη χρονιά και ποτέ πριν και μετά από το 1971 δεν ήταν τόσο γόνιμη σε μουσικά αριστουργήματα φτιαγμένα ή/και ερμηνευμένα από γυναίκες, κυρίως τραγουδοποιούς, με τόσο έντονη επίδραση όχι μόνο στη μουσική αλλά και στον αγώνα για τα ανθρώπινα και γυναικεία δικαιώματα - ακόμα και φέτος που υπάρχουν πάρα πολλά και καλά γυναικεία άλμπουμ, πολλά εκ των οποίων είναι ήδη μέσα στις ανά τον κόσμο λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2021 όπως και στην δική μας, της Blogovision.

Στο έξι μου η ποιήτρια ράπερ και ακτιβίστρια Camae Ayewa aka Moor Mother, co- leader των Irreversible Entanglements με έναν προσωπικό, σκοτεινό δίσκο πειραματικής μουσικής που συνδυάζει στοιχεία rap, jazz και noise και αγγίζει, με εύπεπτο -κατά την δημιουργό του -τρόπο τα θέματα της μάχης, της ελπίδας και της ανάγκης για αλλαγή.

Έφτιαξα μία playlsit με τα οκτώ (8) καλύτερα κατά τη γνώμη μου γυναικεία άλμπουμ από το 1971, τοποθετημένα με την χρονολογική σειρά που κυκλοφόρησαν και τελευταίο στη σειρά το φετινό Black Encyclopedia of the Air της Moor Mother. Για εισαγωγή το πάντα επίκαιρο Woman Is The Nigger of the World του John και της Yoko.


 

#07 Luis Vasquez – A Body of Errors

#08 Enzo Kreft – Different World

#09 Richard Dawson, Circle - Henki

#10 Arab Strap- As Days Get Dark

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations

#12 Crawler – Idles

#13 For Those I Love – For Those I Love

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil – Psalms

 

 

 


Blogovision 2021: Στο Νο. 6 του Γεράσιμου Backxwash - Ι Lie Here Buried With My Rings and My Dresses


The music that Ashanti Mutinta makes as Backxwash deals almost exclusively in pain. Pain is not a good thing. Talk to anyone who has experienced real, actual hardship and they would much rather have not. It’s seems a whole lot easier to just be happy. Mutinta, who grew up in a conservative environment in Zambia before moving to Canada as a teen, spends her songs trying to mitigate all the pain that she’s felt. Her songs are open wounds — they are raw and visceral and suffocatingly intense (stereogum) 

LISTEN

 

No. 7 Dalhous - The Composite Moods Collection Vol.2: Point Blank Range 
No. 8 Ryan Adams - Big Colors 
No. 9 BIG|BRAVE - Vital 
No. 10 Rey Sapienz and the Congo Techno Ensemble - Na Zala Zala 
No. 11 Moin - Moot! 
No. 12 Operant - Traumkörper 
No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air 
Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I 
No. 15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula 
Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates 
Νο. 18 Scorn – The Only Place 
Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When 
No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

Tuesday, December 14, 2021

Blogovision 2021: Το Soundtrack του Υπαρξισμού

 Omnes una manet nox

                          Οράτιος


Το 1971 ο Dmitri Shostakovich γράφει το κύκνειον άσμα του, την 15η Συμφωνία. Πρόκειται για ένα έργο πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενά του, τόσο όσον αφορά στην ενορχήστρωση όσο και στο ύφος. 
Η έντονη χρήση πλήθους κρουστών ξεφεύγει από τα δεδομένα και τους κανόνες της κλασσικής συμφωνικής μουσικής γεγονός που μαζί με την χρήση/ ένθεση κομματιών από έργα άλλων συνθετών όπως ο Ροσσίνι βάζει τις βάσεις πάνω στις οποίες δούλεψαν οι πρωτοπόροι της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής κάνοντάς μας παράλληλα κοινωνούς των πρώτων samples στην ιστορία της μουσικής.
Η κλιμάκωση  του έργου του αυτού ξεκινώντας από μια παιχνιδιάρικη, αυτοσαρκαστική εισαγωγή και προχωρώντας σε βαθύτερες και πλέον σκοτεινές φόρμες και ακούσματα μπορεί να ερμηνευτεί σαν την μουσική περιγραφή της ανθρώπινης πορείας, από την γέννηση και τα ανέμελα παιδικά χρόνια, στην ωρίμανση, την γνώση της μη γνώσης, την συνειδητοποίηση του πεπερασμένου της οντότητας και τελικά τον φόβο και την αποδοχή του Θανάτου: Το πρώτο soundtrack στην ιστορία της ''κλασσικής'' μουσικής και το πιο φιλοσοφικό του 1971.
Λίγα χρόνια αργότερα ο David Lynch ζητάει από τον Angelo Badalamenti να γράψει κάτι αντίστοιχο για το Blue Velvet, ενώ το 2021, o ιδιοφυής και πάντα ανήσυχος Luis Vasquez (The Soft Moon) εμπνευσμένος από την δουλειά του Badalamenti και άλλων συνθετών κινηματογραφικής μουσικής γράφει το πρώτο του soundtrack για μια φανταστική ταινία που τα βάζει με τους ίδιους του τους δαίμονες, τον ανθρώπινο σαρκικό πόνο, το άγχος και την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης μπροστά στο άγνωστο του αύριο και της φύσης. Ο Luis πετάει το industrial γάντι του στον Carpenter και μας δίνει το νούμερο επτά μου. Το A Body of Errors.
Άκου 


#08 Enzo Kreft – Different World

#09 Richard Dawson, Circle - Henki

#10 Arab Strap- As Days Get Dark

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations

#12 Crawler – Idles

#13 For Those I Love – For Those I Love

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil – Psalms

 

Blogovision 2021: Στο Νο 7 του Γεράσιμου Dalhous - The Composite Moods Collection Vol.2: Point Blank Range

Dalhous end the 5-year silence with the long awaited follow up to House Number 44, presenting the 2nd volume of The Composite Moods Collection. Point Blank Range reinterprets the established narrative with an inverse look at the proceedings. Taking the “point of view of the disease", the perspective is now turned inside out, revealing an alternate account from the eyes of the photographed subject of House Number 44.

Listeners will be able to decipher nods to long standing soundtrack influences from composers such as Fabio Frizzi, with his use of strikingly bold and haunting melodies, to Tangerine Dream’s distinctively foggy atmospheres. There are moments that evoke the nihilistic drones of Brian Gascoigne, and the more horrific passages of metal clanging ambience from the likes of Chu Ishikawa with his scores.

From opening track 'Transceivers' through to the imploding nature of 'Intramuscular Administration’ Dalhous deliver another psychedelic quasi-visual experience.

LISTEN



No. 8 Ryan Adams - Big Colors 
No. 9 BIG|BRAVE - Vital 
No. 10 Rey Sapienz and the Congo Techno Ensemble - Na Zala Zala 
No. 11 Moin - Moot! 
No. 12 Operant - Traumkörper 
No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air 
Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I 
No. 15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula 
Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates 
Νο. 18 Scorn – The Only Place 
Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When 
No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

Monday, December 13, 2021

Blogovision 2021 - 1971: T.Rextacy

 Life's A Gas

                               Marc Bolan



Πολλές φορές οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που περιγράφουν οι νότες. Και καμία ανάμνηση δεν μπορεί να είναι εξ ίσου δυνατή με την στιγμή.

Την πόρτα για την σχέση μου με τον David Bowie και την μουσική που ακούω κατά κόρον σήμερα, μου την άνοιξε ο Marc Bolan.

1971. Το πρώτο κομμάτι που άκουσα από αυτόν ήταν το Get It On. Δεν πέθανα. Αγόρασα το Electric Warrior επειδή μου άρεσε σαν γκόμενος στις φωτογραφίες που έβλεπα στο Φαντάζιο. Το έβαλα Κυριακή βράδυ που οι γονείς μου έλειπαν με τους κουμπάρους τους σε ταβέρνα.

Και τότε ακούστηκε μια  φωνή από ψηλά. Life's A Gas.

Και χρόνια μετά βλέπω το ζενερίκ του Billy Elliot και στο άκουσμα του Cosmic Dancer φεύγουν δάκρια στο καλοκαιρινό σινεμά στο Λαύριο, ανάμεσα σε ξιπασμένους που έχουν σπίτια με ακριβά πλακάκια κι εσωτερικές πισίνες. 

Ο δίσκος που υπήρξε η βάση για το synth, dark και new wave είναι όλος δικός μου και χορεύεται τρυφερά μαζί με όλες τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής που πήγαινες σχολείο και τις κοίταγες όλες και σου φαίνονταν τόσο ανίδεες μπροστά σε αυτό που ζούσες ακούγοντας το Jeepster.

Πενήντα χρόνια μετά, πέφτω πάνω στον  Enzo. Enzo Kreft. Το Different World, γνήσιο παιδί του Electric Warrior, μιλάει για τα σκατά που ζούμε στην κοινωνία του κορωνοϊού κι εγώ χορεύω ξανά σαν Cosmic Dancer.

Νούμερο 8. Shall we dance?


#09 Richard Dawson, Circle - Henki

#10 Arab Strap- As Days Get Dark

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations

#12 Crawler – Idles

#13 For Those I Love – For Those I Love

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil – Psalms

 


Blogovision 2021: Στο Νο 8 του Γεράσιμου Ryan Adams - Big Colors

Big Colors is the soundtrack to a movie from 1984 that exists only in my soul. It’s a cliché inside a watercolor painting of neon blue smoke rising up off summer streets in the night.

It’s the most New York California album I could cut loose from my musical soul, and for me as both a guitar player and songwriter, this is the zenith point dream time.

While I won’t be able to match this album for its depth and broad color forms in the future, this is the sound of my soul and a door to a place I’ll be returning to again.

The treasures in our past are the shamanic visions of the future when the destination is dream zone 3000. This is that.

I’m only dreaming in Big Colors now.

RA 2021

LISTEN

No. 09 BIG|BRAVE - Vital

No. 10 Rey Sapienz and the Congo Techno Ensemble - Na Zala Zala

No. 11 Moin - Moot!

No. 12 Operant - Traumkörper

No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air

Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I

No. 15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula

Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona

Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates

Νο. 18 Scorn – The Only Place

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

 

 


 

Sunday, December 12, 2021

Blogovision 2021 - 1971: Μαντολίνα και Stratocasters

 

In the shuffling madness

Of the locomotive breath

Runs the all-time loser

Headlong to his death

Locomotive Breath, Jethro Tull


Η σχέση της rock με την folk είναι σαν την σχέση του Αδάμ με την Εύα. Δημιουργήθηκαν η μία για την άλλη με την folk να προϋπάρχει και την rock να παίρνει σάρκα και οστά από το ένα πλευρό της folk. Ενίοτε το ζευγάρι συντροφεύουν αρμονικά το blues, η jazz και άλλα είδη μουσικής, ακόμα και το metal.
Ήδη από τις αρχές των 60ς η folk έδινε δυναμικά το παρών, ασκώντας την επιρροή της στις πιο δυνατές στιγμές της άνθισης της rock, ακόμα και στις πιο hard rock, progressive και ψυχεδελικές εκφάνσεις της τελευταίας. Κλασσική περίπτωση οι Grateful Dead. 
Το φαινόμενο πήρε βιβλικές  διαστάσεις μετά το Woodstock και στις αρχές της δεκαετίας του 70.
Το 1971 γράφονται, ηχογραφούνται και κυκλοφορούν μερικά από τα πιο εμβληματικά κομμάτια και άλμπουμ όλων των εποχών που συνδυάζουν στοιχεία folk, blues, progressive, jazz και rock.
Στη Βρετανία ο Rod Stewart μας χαρίζει ένα από τα πιο επιτυχημένα flip sides στην ιστορία της μουσικής, ένα τραγούδι με αυτοβιογραφικά στοιχεία - η ερωτική σχέση ανάμεσα σε μια περπατημένη, ώριμη γυναίκα και έναν νεαρό άνδρα- βασισμένο σε μια παλιά ιστορία που τραγουδούσαν οι τροβαδούροι, την ιστορία της πόρνης Maggie May. To μαντολίνο παίρνει φωτιά , το ίδιο και τα charts.
Στις ΗΠΑ οι αισθησιακοί AMERICA κυκλοφορούν το επώνυμο άλμπουμ τους με το τραγούδι - σταθμό A Horse With No Name ενώ ο Don McLean σπάει τα charts με το ιστορικό American Pie, ένα γεμάτο συμβολισμούς και αναφορές τραγούδι - ύμνο στη γενιά της χαμένης αθωότητας.
Τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους άλμπουμ από το ''Νησί''  συνδυάζουν με μοναδικό τρόπο στοιχεία της αγγλικής ή ιρλανδικής folk με στοιχεία της blues, jazz και rock μουσικής καταλήγοντας σε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα που έστειλε τους δημιουργούς τους στο Πάνθεον των Θεών της Rock.
Ο πιτσιρικάς Ιρλανδός κιθαρίστας Rory Gallagher (λυσσάξτε, τον είδα live στα καλύτερά του στη Νέα Φιλαδέλφεια) κυκλοφορεί το παραγνωρισμένο στην εποχή του Deuce βάζοντας το πόδι του στην πόρτα που δεν ξαναέκλεισε ποτέ για πάρτη του παρά μόνο με τον άδικο και βασανιστικό θάνατό του σε ηλικία 47 ετών.
Ένας ακόμη Ιρλανδός, Βόρειο-Ιρλανδός, ο τσίφτης Van The Man Morrison κυκλοφορεί το Tupelo Honey - ένα αριστούργημα με έντονες επιρροές folk, jazz και blues - γράφω και μέσα στο μυαλό μου ακούγεται το θρυλικό Wild Night που είχα την μοναδική χαρά να ακούσω live στην εμφάνισή του το 2017, στο Primavera Sound Festival στην Βαρκελώνη .
Και τρίτο και φαρμακερό το Aqualung των Jethro Tull. Ποίηση φτιαγμένη από ανθρώπους που ο Θεός άφησε να του πάρουν τη θέση. 
Φέτος ένας επίσης Βρετανός τραγουδοποιός, ο εκκεντρικός Richard Dawson ξεφεύγει από την πεπατημένη και ενώνοντας τις δημιουργικές του δυνάμεις με τους σκοτεινούς Φινλανδούς Circle  μας προσφέρει έναν απρόσμενο δίσκο ''botanical rock'' όπως έγραψε ο Guardian ή hypno - folk- metal όπως αρέσκεται να λέει ο ίδιος o Dawson. Το HENKI.
Άκου το 9 μου φορώντας ακουστικά και μαζεύοντας φύλλα και σπόρους για το φυτολόγιό σου.


#10 Arab Strap- As Days Get Dark

#11 Caterina Barbieri – Fantas Variations

#12 Crawler – Idles

#13 For Those I Love – For Those I Love

#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil – Psalms

 


Blogovision 2021: Στο Νο 9 του Γεράσιμου Big Brave - Vital


The frustration of this conflict catches up with the band on ‘Half Breed’. Excerpts from Alexander Chee’s book of essays How to Write an Autobiographical Novel are turned into lyrics for Wattie to trace her steps and those of countless others locked in repeating patterns, belonging neither here nor there. At first, her delivery is a momentous scream as she pushes against huge swirls of sludge in an attempt to move forward. Then, silence creeps in. When the surges of noise finally die down, Wattie remains alone, beaten, and tired. “The pattern for history…”, she repeats and trails off in singsong, while her words collapse in a heart-rending sequence.

After this breaking point, the latter part of the album is like trying to catch a breath in search of reprieve after an emotional breakdown. ‘Wited, Still and All…’ is a soft and broken, but strangely discordant cut, while ‘Of This Ilk’ and ‘Vital’ allow the more musically daring sides of the group to surface, with start-stop rhythms and razing riffs fencing the mass of metal aftershocks. As the album nears its end, there is a sense of something huge moving past just beyond the reach of senses, leaving a trail of subtle melodies behind. A way forward where there was none before. (The Quietus)

LISTEN


No. 10 Rey Sapienz and the Congo Techno Ensemble - Na Zala Zala

No. 11 Moin - Moot!

No. 12 Operant - Traumkörper

No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air

Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I

No. 15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula

Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona

Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates

Νο. 18 Scorn – The Only Place

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions


Saturday, December 11, 2021

Blogovision 2021- 1971: Pop μελαγχολία και indie νοσταλγία

 Μου αρέσει η νύχτα. Βγάζω καλύτερες ιδέες στο σκοτάδι.

Serge Gainsbourg


Το πιο τρυφερό, αγαπησιάρικο και ερωτικό concept άλμπουμ του 1971, ένα από τα πιο επιδραστικά όλων των εποχών, το enfant gâté των απανταχού ίντιδων και hipsters και το κόσμημα κάθε σοβαρής δισκοθήκης το έγραψαν Γάλλοι. Ο Serge Gainsbourg και ο Jean - Claude Vannier.



Στα μόλις 28 λεπτά της διάρκειάς του, το  Histoire De Melody Nelson  μας αφηγείται με απίστευτη μουσική τρυφερότητα, παιχνιδιάρικα και απαλά, την (μη αληθινή) ''αυτοβιογραφική'' ερωτική ιστορία ανάμεσα στον ώριμο Serge και μία 15χρονη ''Λολίτα''. Εκείνος πλούσιος με την Rols του κι αυτή, η Melody Nelson, αγγλιδούλα με κόκκινα μαλλιά με το ποδήλατό της. Μέσα από το σχεδόν ανήθικο αφήγημά του, ο δίσκος καταφέρνει με την μουσική του να διεισδύσει ύπουλα μέσα στις πιο σκοτεινές κι ανεξερεύνητες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.
Το Histoire De Melody Nelson αποθεώθηκε (κατόπιν εορτής) από γαλλόφωνους και αγγλόφωνους κριτικούς και το κοινό, δεκάδες μεγάλοι καλλιτέχνες της ευρύτερης ροκ και δη της indie 00s σκηνής έχουν δηλώσει ότι τους έχει επηρεάσει και είναι το masterpiece του Serge Gainsbourg, ενώ αν κυκλοφορούσε σήμερα θα εθεωρείτο πολιτικά μη ορθό λόγω της ιστορίας που αφηγείται.
Ταξιδεύοντας 50 χρόνια μετά, περίπου 1200 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Παρίσι, αλλά παραμένοντας στην περιοχή της indie και της σκοτεινής Νύχτας φτάνουμε στα μέρη που αγάπησαν και μεγαλώνουν όμορφα οι Arab Strap οι οποίοι μας έδωσαν, μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, έναν σπουδαίο δίσκο, με τραγούδια γεμάτα μελαγχολία και υπέροχες μελωδίες που με έκαναν να νοσταλγήσω εκείνα τα χρόνια της spleen εφηβείας που, σε πολλές περιπτώσεις,  οι στίχοι είχαν μεγαλύτερη σημασία από τη μουσική. 

Άγνωστο γιατί το As Days Get Dark βρίσκεται μόνο στη θέση νούμερο 10 της 20άδας μου

Άκου το Histoire de Melody Nelson και μετά τους Arab Strap (αν δεν τους έχει ήδη ακούσει)

 
 #11 Caterina Barbieri – Fantas Variations 
#12 Crawler – Idles 
#13 For Those I Love – For Those I Love 
#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq 
#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
#16 Liars - The Apple Drop 
#17 Jung Jaeil – The Squid Game 
#18 Xiu Xiu- OH NO 
#19 Blanck Mass - In Ferneaux 
#20 Jung Jaeil – Psalms

Blogovision 2021: Στο Νο 10 του Γεράσιμου African Techno! Pey Sapienz and the Congo Techno Ensemble - Na Zala Zala

When Rey Sapienz was eight years old, the Democratic Republic of Congo was plunged into the Second Congo War. The conflict lasted five years and was the bloodiest since World War II, leaving an indelible mark on East Africa and creating mass displacement and loss of life. But Sapienz endured, cutting his teeth as a young rapper at twelve, first performing to celebrate Congo's independence day. When he finished school, he headed to nearby Kampala to hone his craft and collaborate with local producers. But civil war broke out back home and he was forced to extend his stay in Uganda. Since then, Sapienz has established himself as a force to be reckoned with, co-founding the Hakuna Kulala label, teaching his Ableton Live skills to Kampala's young producers and releasing two acclaimed EPs.

For his debut album, Sapienz embarks on an ambitious project that travels beyond the avant beatscapes of his early material. Alongside traditional percussionist, vocalist and dancer Papalas Palata and rapper Fresh Dougis, he has formed The Congo Techno Ensemble, utilizing their skills and experience to offer a statement that speaks to the past, present and future of the DRC. On "Na Zala Zala", the trio channel rich musical traditions and historic tension, evolving electronic and traditional forms into boundless sci-fi mutations.

 LISTEN

No. 11 Moin - Moot! 
No. 12 Operant - Traumkörper 
No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air 
Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I 
No. 15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula 
Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates 
Νο. 18 Scorn – The Only Place 
Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When 
No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

Friday, December 10, 2021

Blogovision 2021 - 1971: Εικόνες και Fantas

 I played a guitar with a file, and a synthesizer

                                        Jean-Michel Basquiat


Οι Emerson, Lake and Palmer δημιουργήθηκαν στο Λονδίνο την Άνοιξη του 1970. Με 9 χρυσά άλμπουμ και πωλήσεις 48Μ δίσκων θεωρούνται ένα από τα πιο επιτυχημένα supergroups στην ιστορία της ροκ και δη της progressive rock.
To 1971 κυκλοφορούν το δεύτερο άλμπουμ τους, το Tarkus. Στις 26 Μαρτίου του ίδιου έτους, δίνουν μία μοναδική συναυλία στο Newcastle City Hall όπου παρουσιάζουν την δική τους άποψη για το έργο του Ρώσου συνθέτη Modest Mussorgsky ''Pictures At An Exhibition''.
Όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Ο ένας πρωτοπόρος εμπνέεται από και διασκευάζει τον άλλο πρωτοπόρο.
Ο Mussorgsky  - μέλος της ομάδας των Πέντε, μεταξύ των οποίων και ο Rimsky Korsakov- υπήρξε ένας τολμηρός, πρωτοπόρος στην ίδρυση της λεγόμενης Ρώσικης σχολής συνθέτης, που βασιζόταν για τις δημιουργίες του στην ρώσικη ιστορία, κουλτούρα και λαϊκή / παραδοσιακή μουσική. Αμφιλεγόμενος τότε ο Ρώσος εκπρόσωπος του Ρομαντισμού έμεινε στην ιστορία για το αγύριστο κεφάλι του και τις τομές που έκανε στη μουσική μέσω τριών μεγάλων έργων:
  • To εμπνευσμένο από την σαββατιάτικη παγανιστική γιορτή μαγισσών, εξαίσιο και μοναδικό για τον λυρισμό του συμφωνικό ποίημα ''Νύχτα στο Φαλακρό Βουνό'' (1867)
  • Tην όπερα με την ιστορία του Στοιχειωμένου Τσάρου Boris Godunov(1869) που αναφέρεται στη δραματική πτώση του τσάρου από το ζενίθ της εξουσίας στο ναδίρ της τρέλας και στο θάνατο. Το λιμπρέτο, που έγραψε ο ίδιος ο συνθέτης, βασίζεται στο ομώνυμο δράμα του Πούσκιν και στην παρτιτούρα ενσωματώνονται πλήθος μοτίβα από την παραδοσιακή ρωσική μουσική. Θεωρείται το αριστούργημά του και μαζί με τον Don Carlos του Verdi η πιο πολυσύνθετη όπερα όλων των εποχών.
  • Τέλος το ΄΄Εικόνες από μια Έκθεση''. Ο Θάνατος του Φίλου του Viktor Hartmann το 1873 γίνεται πηγή έμπνευσης και για αυτόν τον συνθέτη, οποίος βυθισμένος στον πόνο και την απελπισία, δημιουργεί ένα έργο με 10 υποδειγματικές σουίτες για πιάνο με θέματα ''εικόνες'' - έργα του φίλου του Βικτόρ που ήταν αρχιτέκτονας και σχεδιαστής. Πρόκειται για την πιο παραγνωρισμένη στην εποχή του και πλέον δημοφιλή αργότερα δουλειά του.
Οι ELP συλλαμβάνουν την ιδέα να διασκευάσουν το Pictures At An Exhibition, αποτείνοντας φόρο τιμής στον σπουδαίο αλλά παραγνωρισμένο συνθέτη. Βασισμένοι σε τέσσερις από τις δέκα σουίτες του έργου δημιουργούν ένα επικό σύγχρονο συμφωνικό ποίημα που παρουσιάζουν ζωντανά και κινηματογραφούν παράλληλα στις 26 Μαρτίου 1971 στο Newcastle και που κυκλοφορεί στο τέλος της χρονιάς του ίδιου έτους, χαρακτηρίζοντάς το, ενώ σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο εμπνευστικά και επιδραστικά άλμπουμ όλων των εποχών.
Βασισμένοι στο Όργανο του Δημαρχείου, τα keyboards του Emerson, τα drums του Palmer και τα ευαίσθητα vocals και έγχορδα του Lake δημιουργούν μία αξέχαστη ατμόσφαιρα που εναλλάσσει μοτίβα μουσικών διαφορετικών ειδών και εποχών, θολώνοντας τα όρια μεταξύ ακουστικής και ηλεκτρονικής μουσικής. 

Πενήντα χρόνια μετά η Ιταλίδα Caterina Barbieri μαζεύει τους φίλους της και δημιουργεί ένα δίσκο με οκτώ εκδοχές του δικού της  αριστουργηματικού Fantas.

''Το αρχικό Fantas χάραξε μια μαγική διαδρομή μοτίβων που οδηγούσαν τον ακροατή σε ένα ταξίδι στον ίδιο τον ήχο. Το Fantas Variations χαρτογραφεί οκτώ νέα μονοπάτια που προέκυψαν από αυτό το αρχικό. Η Barbieri προσκάλεσε φίλους και μακροχρόνιους συνεργάτες από ποικίλα μουσικά υπόβαθρα για να δημιουργήσουν ένα πιο βιώσιμο και περιεκτικό τοπίο όσον αφορά την υφολογική, γεωγραφική, έμφυλη και γενεαλογική ισορροπία. Τα αποτελέσματα είναι μια ποικιλία προσεγγίσεων και ενορχηστρώσεων που θολώνουν τα όρια μεταξύ ακουστικής και ηλεκτρονικής μουσικής.''

Άκου το πρωτότυπο Pictures At An Exhibition του Mussorgsky εδώ΄

Άκου το Pictures At An Exhibition των ELP (και δεύτερο ιστορικά LP που αγόρασα) εδώ.

Άκου και το #11 μου εδώ



#12 Crawler – Idles 
#13 For Those I Love – For Those I Love 
#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq 
#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
#16 Liars - The Apple Drop 
#17 Jung Jaeil – The Squid Game 
#18 Xiu Xiu- OH NO 
#19 Blanck Mass - In Ferneaux 
#20 Jung Jaeil – Psalms

Blogovision 2021: Στο Νο 11 του Γεράσιμου Moin - Moot!


 

For all that the marriage of spoken word and post-hardcore aesthetics recalls Slint and their many acolytes, dynamic vacillations between constriction and crescendo are wholly foreign to Moot!’s incessant mid-tempo march. Moin are dealing in median music, on occasion threatening to veer into excitable punk riffage or languish in rolls of guitar scuzz (as on pensive closer ‘It’s Never Goodbye’, its expansive chords oscillating ad infinitum) but never really deviating from their unparsable course. The band acknowledge that Moot! has a peculiar straightforwardness to it, observing, “All of this sounds very matter of fact, which is correct. It’s immediate music that isn’t pretending to be anything but.” Immediate it may be, but the effect is far from wholly conventional. (Quietus)

LISTEN

No. 12 Operant - Traumkörper

No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air

Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I

No. 15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula

Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona

Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates

Νο. 18 Scorn – The Only Place

Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When

No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

 

 


Thursday, December 9, 2021

Blogovision 2021 - 1971 Live at The Fillmore

 IN SPITE OF IT ALL

LIFE IS BEAUTIFUL

                                          Idles


Φαντάσου ένα venue που στη σκηνή του έχει φιλοξενήσει όλες μα όλες τις εμβληματικές μορφές της ροκ συν όλες τις μεγάλες μορφές της μουσικής από τα τέλη της δεκαετίας του 60 και μετά: Grateful Dead, The Steve Miller Band, Jefferson Airplane, Quicksilver Messenger Service, Moby Grape, The Doors, Jimi Hendrix Experience, The Byrds, Big Brother and the Holding Company, Santana, Frank Zappa's The Mothers of Invention,The Who, Cream, Pink Floyd, Aretha Franklin, Otis Redding είναι μερικοί από αυτούς.
San Francisco 1912. Χτίζεται το Fillmore - αρχικά ήταν Ακαδημία Χορού. 
Το 1954 αλλάζει όνομα, γίνεται Fillmore Auditorium και αρχίζει να δέχεται και μπάντες. 
Στις 27,28,29 Μαΐου 1966 φιλοξενεί τους Velvet Underground, την Nico και το avant garde multimedia show του Andy Warhol ''Exploding Plastic Inevitable''.
To καλοκαίρι του 1968 λόγω οικονομικών προβλημάτων και της παρακμής της περιοχής κλείνει αλλά λίγο αργότερα, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, το Carousel Ballroom που έτρεχε η κολλεκτίβα Grateful Dead, Jefferson Airplane και άλλων συγκροτημάτων της περιοχής στη γειτονιά της South Van Ness Avenue αλλάζει όνομα και γίνεται Fillmore West συνεχίζοντας να γράφει ιστορία στα live. Εκεί ηχογραφήθηκε το 1971 ο τεράστιος δίσκος της Aretha Franklin - Aretha Live At Fillmore West.
Την ίδια στιγμή στο σημερινό East Village στη Νέα Υόρκη γράφει τη δική του ιστορία το Fillmore East.To venue έτρεχε ο ροκ promoter Bill Graham ( ο ίδιος που έτρεχε και το Fillmore Auditorium πριν κλείσει) o οποίος σύντομα έβαλε στο παιχνίδι την ηχογράφηση live δίσκων - ο τύπος στη δουλειά μου θα ήταν η επιτομή του Growth Officer - ήξερε να εφεύρει και αναπτύξει αυτό που στη γλώσσα της επιχειρησιακής ανάπτυξης λέγεται new revenue streams.
Το τι ηχογραφήσεις έλαβαν χώρα στο Fillmore East χρειάζεται ένα σεντόνι wikipedia για να τις μάθεις,  θα σταθώ στα πέντε σπουδαιότερα που έγιναν μέσα στο 1971 και που πραγματικά άλλαξαν τον τρόπο που γίνονταν και εμπορευόντουσαν τα live albums αλλά και την ιστορία της μουσικής.
1. Allman Brothers - At Fillmore East. Ένα ιστορικό άλμπουμ που θεωρείται όχι μόνο από τα αριστουργήματα των live albums αλλά και πρωτοπόρο μουσικά όσον αφορά το southern rock. Με μία λέξη - και λίγο είναι - Ε.Π.Ο.Σ
2. Crosby, Stills, Nash and Young - 4 Way Street. To τρίτο άλμπουμ της θεόσταλτης μπάντας και το πρώτο τους live που ηχογραφήθηκε στο venue to 1970, κυκλοφόρησε το 1971 και εκτοξεύτηκε  στην κορυφή των charts και της καρδιάς μου την ίδια χρονιά. Υποδειγματική και πρωτοπόρα στο είδος της folk rock.
3. Grateful Dead - Grateful Dead aka Skulls and Roses - από το μνημειώδες εξώφυλλο του δίσκου. Ο ψυχεδελικός υπερδίσκος  που ακολούθησε το (πόσο πιο μπροστά από την εποχή του) Dick's Picks IV ήταν να ονομαστεί Skull Fuck - αλλά φοβήθηκαν μη τους κόψουν.


4. John Lennon και Yoko Ono Live Jam όπου τζαμάρουν μεταξύ άλλων και με Frank Zappa
5. Στην κορυφή Frank Zappa and The Mothers:  Fillmore East - June 1971. Από τα πρώτα concept albums - ότι πιο εξτραβαγκάν, πρωτοποριακό, σουρεαλιστικό και σχεδόν νταντά με παρεμβάσεις/ συμμετοχή μελών των Vanilla Fudge, του αείμνηστου John Bonham, το αμίμητο Willie The Pimp και μια καταπληκτική και απροσδόκητη διασκευή του Happy Together των Turtles.
To Fillmore East έκλεισε στο τέλος του 1971 με ένα ιστορικό live με τεράστια ονόματα στο line up και μία ακόμη φανταστική, συλλεκτική αφίσα.



Το Fillmore Auditorium ξανάνοιξε ως New Old Fillmore και μετά από πολλές αλλαγές το BRAND FILLMORE και τα venues αγοράστηκαν από την Live Nation και έγιναν franchise με παρουσία σε πολλές μητροπόλεις των ΗΠΑ.
Φέτος στο Fillmore Philly (Philadelphia) λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του - #12 δίσκου στη φετινή μου 20άδα CRAWLER - τα έσπασαν οι Idles.
Δες το live τους εδώ και κάνε save και άκου την λίστα που ετοίμασα με τα ιστορικά live στο Fillmore που θα βρεις πιο κάτω.
ΝΑΙ! Μου έχουν λείψει τα live. Φαίνεται? 



#13 For Those I Love – For Those I Love 
#14 Jerusalem in My Heart – Qalaq 
#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
#16 Liars - The Apple Drop 
#17 Jung Jaeil – The Squid Game 
#18 Xiu Xiu- OH NO 
#19 Blanck Mass - In Ferneaux 
#20 Jung Jaeil – Psalms

Blogovision 2021: Στο Νο 12 του Γεράσιμου Operant και Traumkörper

As an outfit that has existed on the fringes of the club scene, Operant continues their willingness to break genre taboos and expectations with their debut LP, Traumkörper, exhibiting a hybrid vision of electronic and organic elements that gives rise to a sound self-described as somewhere between extra-terrestrial black-metal, singularity-sludge, proto-psy-trance, anime noise-core techno and auto-tuned trap-folk.

These disparate methodologies are bound together by the conceptual elements that operate at the core of Operant’s thematic universe: the transcendence and destruction of the body, consciousness melding with machines and the manufacturing of new realities. As a blueprint to new forms, Traumkörper sets a path both disorienting and euphoric.

LISTEN


No. 13 Moor Mother – Black Encyclopedia of the Air 
Νο. 14 Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I 
No.15 Don Zilla - Ekizikiza Mubwengula 
Νο. 16 Restive Plaggona - Restive Plaggona 
Νο. 17 Irreversible Entanglements – Open the Gates 
Νο. 18 Scorn – The Only Place 
Νο. 19 Alexis Marshall - House of Lull House of When 
No. 20 Crystal Geometry - Distressing Visions

Wednesday, December 8, 2021

Blogovision 2021- 1971: Ο Θάνατος του Ποιητή

 Where's your will to be weird?

James Douglas Morrison


Σαν σήμερα 8 Δεκεμβρίου γεννήθηκε το 1943 στην Μελβούρνη της Florida ο James ''Jim'' Douglas Morrison. Με σκωτσέζικη, ιρλανδική κι εγγλέζικη καταγωγή από πατέρα αυταρχικό στρατιωτικό ο Morrison σύντομα άφησε να τον στοιχειώσουν τα όνειρα και οι εφιάλτες του. Βιβλιοφάγος ων εντρύφησε στην παγκόσμια λογοτεχνία, τους ανθούς του Γαλλικού ρομαντισμού και συμβολισμού στην ποίηση αλλά και στον υπαρξισμό.
Ήταν μοιραίο το έμφυτο ταλέντο του στο να ζωγραφίζει με λέξεις σε συνδυασμό με τις άμυνες που μάταια προσπαθούσε να χτίσει, μέσω του αλκοόλ και των ψυχοτρόπων ουσιών - για μήνες ζούσε με κονσέρβες και LSD- κόντρα σε όλα όσα έβλεπε, ζούσε και διαισθανόταν,  να δημιουργήσουν μία εκρηκτική, καταραμένη προσωπικότητα που μετά την δημιουργία των Doors εξελίχθηκε στον πιο εμβληματικό frontman όλων των εποχών.
Τα τραγούδια που έγραψε μαζί με τους υπόλοιπους Doors και κυρίως οι στίχοι που έγραψε o ίδιος, ο τρόπος που ερμήνευε στη σκηνή, αλλά και οι ποιητικές συλλογές του ενέπνευσαν εκατομμύρια νέους  σε όλο τον κόσμο συντελώντας καθοριστικά στο κίνημα της γενιάς του 68 αλλά και του ακτιβισμού των αρχών της δεκαετίας του 70.
Το 1971, πενήντα χρόνια πριν από σήμερα, την χρονιά που άλλαξε την ιστορία της μουσικής, κυκλοφορεί με τους Doors το κύκνειο άσμα του, το με έντονες τις επιρροές της blues L. A Woman, έναν δίσκο που έμεινε στην ιστορία όχι τόσο για την επιτυχία του στα charts αλλά για το ότι κυκλοφόρησε τρεις μόλις μήνες, στις 3 Ιουλίου, πριν τον άδικο θάνατο του Morrison στην μπανιέρα του, στο διαμέρισμα που έμενε στο Παρίσι.
Ο Jim Morrison έλεγε πως αυτό που τον βασάνιζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν η ανάμνηση που είχε ως πεντάχρονο από ένα ταξίδι με τους γονείς του στο ''outland''. Καθώς διέσχιζαν ένα Ινδιάνικο Καταυλισμό θυμόταν την σπαρακτική εικόνα χτυπημένων από αμάξι νεκρών Ινδιάνων, πεταμένων και αφημένων μέσα στα αίματα στον δρόμο.  
Ο θάνατος και ο πόνος που προκαλεί υπήρξαν πάντα μία από τις βασικές πηγές έμπνευσης της ποίησης.
2021. Το For Those I Love, το επώνυμο άλμπουμ που ετοίμαζε ο γνωστός με το ψευδώνυμο For Those I Love Ιρλανδός τραγουδοποιός και μουσικός παραγωγός David Balfe ήταν στα σκαριά όταν ο κολλητός του - μουσικός και ποιητής - Paul Curran αυτοκτόνησε.
Ο πόνος του πένθους, του βίαιου αποχωρισμού και των αναπάντητων γιατί που τα συνοδεύουν καθόρισαν τόσο τους στίχους όσο και την μουσική του δίσκου που είναι σαν να ακούς παιδιά να παίζουν θρηνώντας τον παράλογο χαμό του φίλου τους.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε και σε πιο ''χορευτική'' instrumental εκδοχή, που είναι ομολογουμένως εξ ίσου εντυπωσιακή - προσωπικά βρίσκω τουλάχιστον ανατριχιαστικό τον τρόπο που έχει ενσωματωθεί στο To Have You το θρυλικό Everything I Own ερμηνευμένο από την Barbara Mason το 1972..
Όλα τα samples εδώ
Άκου το #13 μου και στις δύο εκδοχές του εδώ


#14 Jerusalem in My Heart - Qalaq

#15 Restive Plaggona - Restive Plaggona

#16 Liars - The Apple Drop

#17 Jung Jaeil – The Squid Game

#18 Xiu Xiu- OH NO

#19 Blanck Mass - In Ferneaux

#20 Jung Jaeil - Psalms