Blogovision 2018: Στο #7 του Γεράσιμου, Thou – Magus

Funck is thinking about identity — "the sacred ego, that wellspring of individuality and unique complexity," as written in the album's dedication — and how it can both inspire progress and, reflexively, instill group think fear with "the militancy of extremity, the beneficence of untempered ideology, or the divinity of cherished relationships." He warns of "masculine virtue" ("Sovereign Self") and the "misogyny-fueled fever dream" ("Elimination Rhetoric") that brings ruin to humanity. He confronts the void of dark thought ("Inward") as "In the Kingdom of Meaning" fights the urge to give up: "We have sung our anthems of pain / We refuse to exist in our despair / We will find inner sanctum / And so shall we prevail."
"One of my favorite things in Thou is to pick a real extreme point and just hammer away at that, and then pick the other extreme and tear apart whatever I wrote in the previous song," Funck says. "I really like to self-analyze and be as self-critical as I can. I think that's important to a person's individual development."
At this point, Thou's heft is a known, bruising quantity. You come to Thou with expectations of Godzilla-level riffs and incremental subversion of form, but Magus is truly massive — not just in its caustic melancholy, but in how Thou examines the self as a means of transformation. (npr.org)

Check:

No. 08. Chris Carter – Chemistry Lessons Volume 1

No. 09. Throw Down Bones –Two

No. 10. Sumac – Love In Shadow

No. 11. Ancient Methods –The Jericho Records

Νο. 12. Uniform- The Long Walk

No. 13. Terence Fixmer – Through the Cortex

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #8 μου Trip Hop από την Κοπεγχάγη

Εκτός concept αλλά πόσο ν'αντέξει κανείς σε αυτό το θέαμα στο πιο τρίο της χρονιάς;

Λένε πως στους δύο τρίτος δεν χωρεί,αλλά στην περίπτωσή μας όχι μόνο χώρεσε αλλά έδεσε κιόλας. Στο All The Same Dream ο φευγάτος instrumental κόσμος των ΚΥΟ συναντά την μαύρη ψυχή του Jeuru για να δημιουργήσουν τον πιο αισθησιακό, σέξυ και ερωτεύεσαι και τη γάτα που περνάει από δίπλα σου δίσκο της χρονιάς. 

Trip hop ατμόσφαιρα, πειραματισμοί κι η φωνάρα του Jeuru φτιάχνουν ένα κλίμα που θυμίζει ένα βράδυ, κάπου με ζέστη, υγρασία και ακούγονται μόνο τα νερά και οι γρύλοι.

Μόλις θυμήθηκα το Body heat.

Τον δίσκο ανακάλυψα από το Soundcloud ακολουθώντας την Posh Isolation.

Άκου τον οπωσδήποτε, ιδανικά βράδυ στο σκοτάδι 

#9 ΛΕΞ – 2ΧΧΧ

#10 Ancient Methods – The Jericho Records

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #8 του Γεράσιμου, Chris Carter – Chemistry Lessons Volume 1

Chemistry Lessons Volume 1 is a record that offers an overture of the history of electronic music, something that Carter has helped shape. In this instance the artist explores all the different aspects of this sound, presenting an overarching work and condensing these in short forms. The process works perfectly and the movements from the dark, minimal realm of "Ars Vetus" all the way to the dance moments of the opening track, via the noir-esque labyrinth of "Modularity" and the sci-fi induced movements of "Lab Test", does not seize to amaze. (popmatters.com)

Check:

No. 09. Throw Down Bones –Two

No. 10. Sumac – Love In Shadow

No. 11. Ancient Methods –The Jericho Records

Νο. 12. Uniform- The Long Walk

No. 13. Terence Fixmer – Through the Cortex

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #9 μου, grime hip hop κι ένα Aνάποδο Kαπέλο από τη Θεσσαλονίκη

Προσβάλλονται απ' το ραπ ρουφιάνοι και police-μάνοι, 

σεκιούριτι με αλεξίσφαιρα και άσπρα κράνη, 

μου λένε «για χαλάρωσε, δεν είναι ταινία», 

μετά τους βλέπω να βαράνε δυο παιδιά στην παραλία

Τον Λεξ μου έμαθε πριν από χρόνια σαν Βόρεια Αστέρια και μετά σαν Ανάποδα Καπέλα η κόρη μου.

Από τότε έχει τύχει σε διάφορες κουβέντες να πιάνω τον εαυτό μου να λέει πως ότι πιο συναρπαστικό και αυθεντικό πέρασε τις τελευταίες δύο δεκαετίες από την ελληνική μουσική είναι αυτού του είδους το hip hop - grime και στίχος που σου σκίζουν την καρδιά και βάζουν τα διαφημιστικά τρικ τύπου ''ποιοι είναι και τι κάνουν οι millennials'', ''η Generation Y'' κλπ σε ρολό στον κώλο μας. Θες να μάθεις τι κάνουν όλοι αυτοί?

Μουσική από YouTube δεν ακούω και νάναι καλά ο Γεράσιμος που μου είπε ότι βγήκε το 2ΧΧΧ.

E,αν θες να μάθεις τι κάνουν όλοι αυτοί, οι Generation Χ,Υ, Ζ, whatever άκου το 2ΧΧΧ , δες τα views που έχουν τα κομμάτια του Λεξ στο YouTube και διάβασε αυτά που είπε ο Λεξ στο VICE

#10 Ancient Methods – The Jericho Records

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018:Στο #9 του Γεράσιμου, Throw Down Bones – Two

Two was recently released on Fuzz Club Records and see’s the band deal in floor-shaking industrial, EBM inspired noise that’s steeped in a euphoric acid-house attitude. Where the old Throw Down Bones was better suited for intimate venues and psych fests (of which they were a frequent staple, from Liverpool to Eindhoven and everywhere in between), this new evolution sees them turn their eyes to the most underground techno clubs and the sleaziest warehouse venues. For them, their corrosive industrial workouts are simply the product of their environment and attitudes, as opposed to who they’re listening to at any given moment. (backseatmafia.com)

Check: 

No. 10. Sumac – Love In Shadow

No. 11. Ancient Methods –The Jericho Records

Νο. 12. Uniform- The Long Walk

No. 13. Terence Fixmer – Through the Cortex

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #10 μου, βιβλικό industrial techno έπος. Made in Germany

Έχει και  στίχους εμπνευσμένους από τον Φραντς Κάφκα

Η Μάχη της Ιεριχούς, ένα βιβλικό έπος, σε μία ερεβώδη industrial techno απόδοση, από τον Michael κούκλο Wollenhaupt aka Ancient Methods: The Jericho Records, δίσκος που μου έμαθε ο Γεράσιμος και πρώτη εμφάνιση  του Dominick Fernow  στη φετινή δεκάδα μου - ένας άγριος δίσκος που δεν είσαι σίγουρος τι πρέπει να κάνεις με αυτόν, buy or die? 

Αποφάσισε ακούγοντάς τον εδώ και διάβασε τι λέει το αγόρι εδώ 

#11 Efrim Manuel Menuck – Pissing Stars

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #10 του Γεράσιμου, Sumac και Love in Shadow

Nothing on Love In Shadow resembles a single in the slightest, nor have any of Sumac’s past compositions. Yet each of the four tracks is a standout in its own way, a piece of heavy art that feels self-contained yet contributes to an even more awe-inspiring whole. The most immediate of these is “Attis’ Blade the track that served as the de facto single by default of being the only pre-release track from the album. It’s also one that the band’s been playing live for a while, having made the setlist of many of the shows during their winter tour with Converge. It’s a tour de force, opening with a galloping rumble that signals this is going to be something intense and remarkable. It balances groove and shriek, noise-rock freakout and haunting, bluesy riffs. And by the end, those riffs echo against a spacious backdrop that serves as a reminder that this music, however torturous the path or however thunderous the roar, does indeed harbor a grace within it. It’s not a kind of beauty that comes easy, but it’s most certainly there to be found for those with the patience to let it reveal itself. (treblezine.com)

Check:

No. 11. Ancient Methods –The Jericho Records

Νο. 12. Uniform- The Long Walk

No. 13. Terence Fixmer – Through the Cortex

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #11 μου, ένα Love Story σε Drone αφήγηση Made in Canada

Η σύντομη ιστορία αγάπης μιας Αμερικανής τηλεπαρουσιάστριας και του γιου ενός Σαουδάραβα εμπόρου όπλων εμπνέει τον Efrim Manuel Menuck  και αυτός την αφηγείται σαν ένα drone συμφωνικό ποίημα στο δεύτερο σόλο album του.

Στα επικίνδυνα σύνορα ανάμεσα στο post rock, το psych και το experimental, με θλιμμένα φωνητικά και σαν από τα χέρια των Sunn O)))  - ως ερωτευμένων σε απόρριψη εφήβων - πλασμένο, το Pissing Stars του Efrim Manuel Menuck, των Godspeed You! Black Emperor, είναι ένα drone αριστούργημα που καθηλώνει και τον πιο υπερκινητικό αθώο ακροατή που θα τολμήσει να το ακούσει.

Το ανακάλυψα τυχαία, άγνωστο που, και μπορείς να το ακούσεις με Α/Μ διάθεση εδώ

#12 Félix Blume - Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #11 του Γεράσιμου, Ancient Methods - The Jericho Records

The Battle Of Jericho, as described in the Hebrew Bible and Old Testament, is the album's central theme. The trombones here stand in for the Shofars, or ram's horns, used by the Israelite army to raze the city's walls (or so the story goes). Biblical references are starting points from which Wollenhaupt and a number of collaborators—including Regis, Orphx and Prurient—create vivid compositions. The LP's narrative is laid down in three parts, or "chapters," bookended by a prologue ("Walls") and epilogue ("In Silence").

The LP oscillates mostly between intense club fare—"Twelve Stones To Divide Jordan's Sand," "Array The Troops"—and pensive passages like "The City Awakes," whose ambient intro includes the sound of clopping hooves. This constant flux lends The Jericho Records a dynamism and a sense that anything can happen next. Occasionally, The Jericho Records gets a bit too literal. The melodising of clashing and swiping blades on "Swordplay," for example, is a bit on the nose. But you could also see this as one of Wollenhaupt's strengths: his ability to translate abstract ideas into clear sonic images is what makes The Jericho Records so impressive. (residentadvisor.net)

Check: 

Νο. 12. Uniform- The Long Walk

No. 13. Terence Fixmer – Through the Cortex

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #12 μου χήρες, κηδείες κι ένα ακουστικό ''ντοκιμαντέρ'' jazz από την Αϊτή

Ο Avaton αγαπάει τον Θάνατο και την Μουσική  αλλά ποτέ δεν περίμενε ότι θα υπάρξει δίσκος που θα είναι γραμμένος πάνω στον πόνο των άλλων.

Το Death in Haiti ανακάλυψα μια μέρα στο Bastard Vinyl . Αν και δεν είμαι και πολύ τζαζόφιλη κι ούτε πολύ των πνευστών, με προσέλκυσε αυτομάτως ο τίτλος σε συνδυασμό με την φωτογραφία του εξώφυλλου, κατάλαβα ότι είχε να κάνει με κηδείες. Έβαλα να ακούσω ενώ παράλληλα διάβαζα για τον δίσκο. 

Ο πλήρης τίτλος του δίσκου είναι Death in Haiti: Funeral Brass Bands & Sounds from Port au Prince  και ο καλλιτέχνης που τόλμησε αυτό το πόνημα είναι ο Félix Blume. 

Σύμφωνα με το tagline του δίσκου '' 15 dead, 15 funerals, 16 funeral processions, 1 procession with no dead, 5 churches, 1 cemetery, 1 wake'' - η όλη σύλληψη και η εκτέλεσή της αγγίζουν  τα όρια του σουρεαλισμού, αλλά ο άνθρωπος έγραψε 15 ώρες ανθρώπινου πόνου με τον τρόπο που αυτός εκφράζεται στις κηδείες της Αϊτής, αποτυπώνοντάς τον σε έναν μοναδικό δίσκο γεμάτο θλίψη, λυγμούς και σπαρακτικές κραυγές που σκεπάζουν ή σκεπάζονται από ολοζώντανες και ενθουσιώδεις μελωδίες -ύμνους  από αυτές που οι κάτοικοι του Port au Prince (πρωτεύουσας της Αϊτής) συνοδεύουν τους νεκρούς τους στον τάφο. 

Πρόκειται για ένα μοναδικό ακουστικό ντοκουμέντο, ένα ακουστικό ντοκιμαντέρ jazz μουσικής, που ακόμα το ψάχνω σε βινύλιο  - μέχρι να διαβάσω για τον δίσκο, είχε εξαντληθεί.

Άκουσε το Death in Haiti εδώ και ...ζωή σ'εμάς

#13 Jon Hopkins - Singularity

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #13 μου μασάζ dance electronica από το UK

Άλλο να τον ακους κι άλλο να τον βλέπεις live.

Για τον Jon Hopkins και το live του στο Primavera Sound 2018 έγραψα '' ένα οργασμικό σετ που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χορεύεις προσπαθώντας να κοροϊδέψεις τα χρόνια που έχεις στην πλάτη σου''.

Αυτό συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό  ακούγοντας το Singularity, δίσκος ο οποίος, εκτός της dance electronica ραχοκοκκαλιάς του, έχει  και μια έντονη ambient πλευρά που σε βοηθάει να τον ακούς στο repeat χωρίς να εξαντλείσαι - το αντίθετο, λειτουργεί σαν μασάζ που ξεκινάει από τα αυτιά και συνεχίζει ηλεκτρίζοντας ευχάριστα όλο σου το σώμα.

Τον δίσκο μου τον σέρβιρε στο δια ταύτα το Release Radar μου στο Spotify.

Άκου τον εδώ - ενδείκνυται για οδήγηση 

#14 Tom Rogerson and Brian Eno - Finding Shore

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #12 του Γεράσιμου, Uniform - The Long Walk

From the opening whirr of the title track, it’s clear that the band is onto something special. Recorded in Strange Weather studios in the first part of 2018, The Long Walk is eight new tracks by the duo of Greenberg and Berdan, incorporating Fox’s skills behind the drum kit to add an entirely new dimension to the signature Uniform sound. Ditching sequenced tracks, Greenberg opted for single takes to highlight the Frankenstein-like guitar-bass-synth hybrid that oozes throughout the recording. Meanwhile, crushing guitar thunder is punched up by Fox’s masterful drumming while Berdan’s cries from the nether feel more desperate and morose than ever. This is Uniform at its most bleak, emotional, and powerful.  (sacredbonesrecords.com)

Check: Uniform live at Saint Vitus Bar, Feb. 18th, 2018

No. 13. Terence Fixmer – Through the Cortex

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #13 του Γεράσιμου Terence Fixmer – Through the Cortex

  

Through The Cortex comes during a fruitful period of Fixmer's career. The best tracks showed a new range of the producer's creative possibility. "Dance With Comets," for example, is bloodthirsty like EBM but heady like techno, built around a violent synth sequence that causes insanity. This kind of energy and inventiveness characterizes Fixmer's recent club records. And overall, they're simply more exciting than what's here. Through The Cortex sets out with different intentions—less drums, more synths—which results in a classy album. If only it had more attitude. After all, Fixmer's most memorable music is the kind that shouts through the noise. (residentadvisor.net) 

Check:

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #14 μου neo- classical αυτοσχεδιασμοί και experimental ambient MADE IN USA

Double Bill: Δύο διάνοιες από δύο διαφορετικές εποχές συναντιώνται στην Dead Oceans...

...Βάζουν ο καθένας τα μαγικά του και δημιουργούν το  Finding Shore έναν ταξιδιάρικο δίσκο που συνδυάζει ονειρικά τους neo-classical αυτοσχεδιασμούς του Tom Rogerson  με τη βοήθεια - μεταξύ άλλων - ενός moog piano bar και τις experimental ambient διαθέσεις του Brian Eno.

Ο δίσκος πρωτοκυκλοφόρησε σαν σήμερα τον Δεκέμβριο του 2017, έχει 13 σύντομα κομμάτια συνολικής διάρκειας 49΄, στην φυσική του μορφή σε blue opaque βινύλιο έγινε sold out σε χρόνο dt και τον ανακάλυψα στο bandcamp.

Άκουσέ τον - ειδικά αν σου αρέσει ο Keith Jarrett 

#15 Colin Stetson – The First

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #14 του Γεράσιμου, Anna von Hausswolff – Dead Μagic

But the real wonder and power of Dead Magic, taken as a whole, is not how Anna von Hausswolff taps into themes associated with darkness and decay, nor even that she pauses over them for long periods – and certainly in this vein a partial musical lineage may be traced back to experimental rock and post-rock like Swans and to doom metal like Skepticism and Earth – but it is that she is equally adept at finding beauty where beauty is rare. Dead Magic goes into to dark places but also offers paths out of the darkness.(popmatters.com)

Check: Full set live Barcelona 31-05-2018, Primavera Sound, Adidas Originals

No. 15. Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

No. 16. Bambara – Shadow on Everything

No. 17. Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18. JK Flesh – New Horizon

No. 19. Adam X – Recon Mission

No. 20. Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #15 μου Avant- garde Drama Music από το Montréal

Κάθε δίσκος του κι ένα αριστούργημα - και αυτό είναι ακόμα ένα συν ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά άλμπουμ της χρονιάς. 

Avant - Garde Drama μουσική για το soundtrack της σειράς FIRST της HULU από τον Colin Stetson. Ιδιοφυώς μονότονο ambient με συναρπαστική ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει σε ένα σκοτεινό κι απόμακρο, απειλητικό και παγωμένο διάστημα - κανένα όνειρο, μόνο ήχοι

Άκουσέ το 

#16 Bruce Lamont – Broken Limbs Excite No Pity

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch

#19 Kraus - Path

#20 Ital Tek - Bodied 

Blogovision 2018: Στο #15 του Γεράσιμου Rhys Fulber - Your Dystopia, My Utopia

Rhys Fulber pulls all the stops on Your Dystopia, My Utopia, crafting a sonic landscape whereupon the detritus of fallen civilizations gives rise to an uncertain technological future. One can hear the history of EBM, techno, and rhythmic industrial laid out across the album’s nine tracks, which is unsurprising given Fulber’s significance in it. As such, Your Dystopia, My Utopia is far from a groundbreaking effort, but coming from such a pioneering and creative force as Rhys Fulber, does it need to be? No… this the sound of a man absolutely in his element, making the album a monument of stylistic integrity and artistic purity.

Check: https://secretthirteen.org/stm-235-rhys-fulber/

No. 16 Bambara – Shadow on Everything

No. 17 Unhuman - Devour Wrath Without Shame

No. 18 JK Flesh – New Horizon

No. 19 Adam X – Recon Mission

No. 20 Preoccupations – New Material

Blogovision 2018: Στο #16 μου experimental noise από το Σικάγο

Σε αυτό το κρίσιμο σημείο της μουσικής μου ηλικίας ποιος θα μου το έλεγε ότι θα άρχιζε να μου αρέσει ο θόρυβος.Κάτι που όμως εξηγείται από το γεγονός της σταδιακής εξοικείωσης της ακοής μου με το είδος, κυρίως λόγω αυτών που ακούνε κάποιοι από τους μουσικόφιλούς μου αλλά και της αστείρευτης δίψας μου για πειραματισμούς.

Το Broken Limbs Excite No Pity του Bruce Lamont  μιλάει με έναν σπαρακτικό, απέραντα σκοτεινό και υπνωτικά θορυβώδη τρόπο για  όλα όσα μπορεί να βασανίζουν την ψυχή ενός άνδρα, μέσα από τόνους και κραυγές που καταφέρνουν από το πρώτο κομμάτι να σε βάλουν στο τριπ να ακούς τον δίσκο σε λούπα.

Ένα πειραματικό αριστούργημα που - δεν ξέρω γιατί - δεν κατάφερε να κερδίσει παρά την ταπεινή θέση #16 στη λίστα μου.Το Goodbye Electric Sunday είναι τουλάχιστον συγκλονιστικό!

Τον δίσκο μου σέρβιρε το Release Radar του Spotify.

Άκουσέ τον δυνατά φορώντας ακουστικά ή πολύ δυνατά και χωρίς ακουστικά για να στείλεις όποιον ξενέρωτο σε ενοχλεί εκεί δίπλα

#17 The Soft Moon - Criminal Remixes 

#18 Gas - Rausch
#19 Kraus - Path
#20 Ital Tek - Bodied